— Por unë kam angazhime të tjera, ndaj po jua lë djalin dhe po iki, — shtoi Dafina me një ton të thatë, sikur të mbyllte një kapitull me forcë.
Në atë çast, nga brendësia e shtëpisë u dëgjua një zë i ri.
— Mami, kush erdhi? Pse po flisni me zë të lartë?
Në korridor u shfaq një grua e re, me tipare të buta dhe sy që të kujtonin menjëherë Marselin, veçse ajo dukej disa vite më e re. Pas saj ecte një djalosh i vogël që tërhiqte pas vetes një kamion lodër me litar, sandalet e të cilit përplasnin dyshemenë me zhurmë të lehtë.
— Tungjatjeta, — e përshëndeti ajo Dafinën me mirësjellje.
— Tungjatjeta… — u përgjigj Dafina, por mbeti e ngrirë, duke e vështruar me habi të hapur.
— Mami, çfarë po ndodh? — përsëriti e reja, e shqetësuar.
Melihate Qafoku u përpoq të shpjegonte:
— Kjo është Dafina, gruaja e Marselit. Ka sjellë një djalë dhe thotë se Marseli ka shkuar me ty në jug, ndërsa djalin ta ka lënë asaj.
— Me mua? — gruaja hapi sytë e habitur. Shikimi i saj kaloi nga Kejsi, që qëndronte pranë Dafinës, te djali i vogël me kamionin. — Por djali im është ky këtu. Dhe unë nuk kam shkuar askund në jug me vëllain tim.
Dafina ndjeu sikur toka po i lëkundej nën këmbë.
— Kush jeni ju? — pyeti me zë të shuar.
— Jam motra e Marselit. Pranvera Vrioni. Nuk jemi takuar më parë. Kam qenë e martuar dhe kam jetuar jashtë qytetit; madje nuk mora pjesë as në dasmën e vëllait. Tani jam kthyer… burri më vdiq.
— Ju ka vdekur burri? — pëshpëriti Dafina. — Por Marseli më tha se motra e tij ishte ndarë. Dhe se ky fëmijë, — tregoi nga Kejsi, — është djali juaj.
Melihatja, duke parë se nusja po zbehej nga çasti në çast, e kapi për krahu.
— Hajde në kuzhinë, të lutem. Do flasim qetë. Pranvera, zhvishe djalin dhe ejani edhe ju.
Në kuzhinë, Melihatja e uli Dafinën në karrige dhe i zgjati një filxhan çaji të nxehtë me sheqer.
— Tani, me radhë. Më trego gjithçka.
— Nuk di nga t’ia filloj… — belbëzoi Dafina. Mendimet i ishin bërë lëmsh; asgjë nuk po merrte kuptim. — Sot erdhi një grua që u prezantua si motra e Marselit. Ra ziles, nuk priti t’i hapnim, la djalin këtu dhe tha se kishte punë. Sipas saj, ju nuk pranonit të kujdeseshit për nipin. Pastaj Marseli u nis për pushime, sepse nuk donte t’i humbnin dy biletat. Unë mbeta në shtëpi me fëmijën. Më vonë telefonova agjencinë për të anuluar biletën time… dhe aty më thanë se për mua nuk ishte prerë asnjë biletë. Bileta ishte blerë për Pranvera Vrionin, motrën e tij.
Lotët i rrëshqitën pa pushim.
Në atë moment, Pranvera hyri në kuzhinë me një fotografi në dorë.
— Po për këtë grua po flet? — pyeti ajo, duke ia zgjatur foton.
Dafina e njohu menjëherë fytyrën dhe pohoi me kokë.
— E njihni?
— Është ish-gruaja e Marselit. Ka të njëjtin emër e mbiemër që kisha unë para martese. Tani mbiemri im është tjetër, — sqaroi Pranvera me qetësi të zymtë.
— Nuk e dija… — pëshpëriti Dafina, duke ndier si i shembej gjithçka.
Melihatja mori frymë thellë.
— Katër vjet më parë, ajo e la djalin tim për një burrë tjetër dhe u zhduk. Marseli e përjetoi shumë rëndë. Më pas, pas një viti, të njohu ty, — tha ajo duke i shtrënguar dorën Dafinës. — Dukej sikur më në fund kishte gjetur qetësi… por tani po kuptoj se e kaluara nuk paska mbetur aty ku e lamë.