Melihatja uli sytë për një çast dhe vazhdoi me zë të rënduar:
— U duk sikur gjithçka po merrte drejtim… U martua me ty. Por një vit më parë, Pranvera u kthye sërish në qytetin tonë. Burri për të cilin e kishte braktisur djalin tim e la, madje me një fëmijë në krah. Dhe Vitin e Ri e pritën bashkë, ajo dhe Marseli. Ai më tha se ishte grindur me ty, se ti kishe kërkuar divorcin. Më tha se po rikthehej te dashuria e parë dhe se do ta birësonte djalin e saj.
— Unë? Të kërkoja divorc? — Dafina u zbeh. — Vitin e kaluar për Vit të Ri isha në shtëpi me Kejsi Haxhiun. Marseli më tha se motra e tij kishte përfunduar në spital dhe se duhej ta mbaja djalin. Pra… s’paska pasur as motër të sëmurë, as spital? Ai më zëvendësoi me ish‑in dhe festoi me të…
Sytë iu mbushën me tronditje teksa pjesët e enigmës u bashkuan. Melihatja vetëm tundi kokën, e pafuqishme të shtonte gjë tjetër.
— Faleminderit për sinqeritetin, — tha Dafina me zë të tharë. E vendosi filxhanin mbi tavolinë dhe, me hapa të pasigurt, u drejtua nga dera.
— Po djali? — e thirri pas vjehrra.
— Mbajeni ju.
Prej dhjetë minutash, Marsel Kovaçi i binte ziles së apartamentit të tij pa pushim, por askush nuk po hapte.
— Mos ka fjetur? — murmuriti me bezdi Pranvera Vrioni, e cila kishte ardhur personalisht të merrte të birin. Në dorë mbante një kuti me çokollata, të blera enkas nga Marseli për t’ia bërë qejfin Dafinës.
— Thuaji të paktën “faleminderit”, — e porositi ai Pranverën. — Përndryshe, herën tjetër s’do pranojë ta mbajë.
— Do pranojë. Gruaja jote e ka të tepruar ndjenjën e detyrës ndaj familjes, — qeshi ajo me nënkuptim. — Hape telefonin, telefonoje!
Pas pesë sinjaleve, Dafina u përgjigj. Në sfond dëgjoheshin zhurma dhe të qeshura.
— Ku je? — pyeti Marseli i acaruar. — Motra ime i mbaroi punët dhe erdhi të marrë djalin, por dera është e mbyllur.
— Cilin djalë? — u dëgjua zëri i ftohtë i Dafinës.
— Si “cilin”? Kejsin, nipin tim!
Ai provoi çelësin, por dera nuk u hap.
— Mos i paske ndërruar bravët?
— Nipi yt është me nënën e vet te Melihatja. Për të tjerë fëmijë nuk di gjë. Unë jam në jug. Dhe po, bravët i kam ndërruar.
— Si nuk di? Ku është fëmija që ta lamë? Si guxon të ndërrrosh bravët? Si do hyj unë në shtëpi?
— Ti nuk jeton më këtu.
— Ç’do të thotë nuk jetoj? Dafina, ku është djali? — ulëriu ai.
Por ajo e mbylli telefonin. Marseli mbeti i ngrirë, duke vështruar ekranin.
— Ku është djali im? — shpërtheu Pranvera. — Më the se mund t’i besohej gruas tënde!
— Ma mbylli… — belbëzoi ai. — S’po përgjigjet më. Më duket se më ka bllokuar.
— Dhe tani?
— Qetësohu.
— Të qetësohem? Si mund të rri e qetë?
Më në fund, iu shkoi ndër mend të shkonin te Melihatja. Ajo ua hapi derën pa buzëqeshje dhe u solli djalin.
— Merreni. Dhe herën tjetër, do ta çoj në jetimore. Nuk jam hotel për fëmijë, — tha prerë, pastaj ua përplasi derën para fytyrës.
Divorci u finalizua shpejt. Dafina shpreson ende të ndërtojë një jetë të re, por burrat e divorcuar as që i hedh më sytë.
Pranvera nuk qëndroi gjatë me Marselin. Sapo gjeti një mundësi më të leverdishme, u largua sërish, këtë herë shumë larg. Ai mbeti vetëm. U përpoq të kërkonte falje nga Dafina, por ajo nuk e lejoi as në prag. Edhe Melihatja me të bijën e fshinë nga jeta e tyre; nuk ia falën dot mashtrimet dhe faktin që i përdori si mburojë për gënjeshtrat e tij.