— As burrin s’di ta ushqesh, moj e paaftë! — bërtiti Ylvije Curri, dhe luga e rëndë prej melhiori, pasi u përplas në buzën e pjatës sime, më goditi fort në kyçin e dorës.
Hodha sytë nga ora e murit në kuzhinë: një e gjysmë. Fiks edhe nëntë orë do të kishte ende kjo “zonjë” melhiori për të qëndruar nën çatinë time.
Imagjinoni pak, vajza: jemi ulur për drekë. Heshtje e plotë. Aq e thellë, sa dëgjohej si ulërinte një pulëbardhë mbi ujë, diku nga kanali i Vlorës.
Borxhin e kisha zier tri orë të plota. Me kockë, me panxhar që më parë e futa në furrë, mbështjellë me letër alumini, që të nxirrte atë ngjyrën e thellë… e dini, atë të kuqen e dendur. Në Vlorë drita shpesh të zbeh gjithçka, ndaj në kuzhinën time ngjyrat duhet të shpërthejnë.
Dhe pastaj — luga. E vjetër, e rëndë, me një “Y” të gdhendur në bisht. Trashëgimi nga stërgjyshja e lavdishme e vjehrrës, të cilën ajo e tundte si skeptër mbretëreshe.
Metali kërciti mbi parket. Në kyç më doli menjëherë një vijë e kuqe, që po fryhej para syve. Mendimi i vetëm që më shkoi në kokë ishte absurd: “Mirë që s’ishte pirun.”
Ylvije Curri rrinte drejt, me vrimat e hundës të hapura. Ajo gjithmonë mban erë karamele menteje të lira dhe një aromë të thatë magazine. Tridhjetë vjet drejtuese në depo — mjaftueshëm për t’u mësuar që të gjithë të rreshtohen para saj.
— Dafina, pse s’po flet? — ndërhyri Erion Elezi, burri im.
I ngulur me sy në pjatë. Ndoshta në borxh i shfaqeshin përgjigjet e universit. Gishti i rrëshqiste mbi ekranin e telefonit, bluza i ishte ngritur mbi bark. “Po e pastroj”, thotë. E ka “pastruar” deri në palcë.
— Mami thjesht e teproi pak, — murmuriti pa ngritur kokën.
— E ka nga dashuria. I dhimbsen kockat e mia, se jam dobësuar.
E pashë madhësinë e xhinseve të tij, që mezi mbanin, pastaj shikimin e çova te kyçi im. Njolla po merrte ngjyrë vishnje. Dora më rrihte, por në bark më ra një qetësi e çuditshme — ajo qetësi që vjen kur vendimi është marrë, por ende s’është shqiptuar.
E kuptova: po ta gëlltisja këtë sot, nesër do të fluturonte tenxherja drejt meje. Pasnesër do të më tregonte edhe nga cila anë të merrja frymë. Jo, faleminderit. Në shtëpinë time lejohet të fluturojë vetëm pluhuri.
Melhiori mbi parket
U ngrita ngadalë. Karrigia fërshëlleu mbi dërrasat e parketit — atë parket që e kisha restauruar vetë pesë vite më parë, kur bleva këtë studio me paratë e trashëgimisë së hallës. Atëherë Ylvije Curri mblodhi buzët: “Pse në qendër? Ka zhurmë. Ta kishe marrë në periferi, pranë meje. Më qetë për mua, më afër për Erionin.”
Qetë për të, sigurisht. Që unë të eci në vijë të drejtë para saj? Kurrë.
Mora pecetën prej liri, të bardhë. Fshiva me kujdes kyçin, edhe pse djegia më përhapej deri në bërryl.
— Dafina Deda, ku po shkon? — zëri i Ylvije Currit s’u zbut aspak.
— S’e kam mbaruar fjalën. Supa ka kripë sa deti. Ç’ke kështu? Në këtë moshë ende fluturon nëpër re? Apo s’të punojnë duart?
Nuk iu përgjigja. Vetëm e shikoja lugën që kishte mbetur në dysheme, duke ndriçuar zbehtë mbi parketin tim.