E çuditshme, apo jo? Jeton me një njeri dhjetë vjet, përpin çdo fundjavë praninë e nënës së tij, i ushqen, i dëgjon ligjëratat për “temperamentin”, dhe pastaj mjafton një lugë e hedhur me inat — dhe perdja bie. Fundi i aktit.
Dola nga kuzhina pa zhurmë. Me hapa të matur. Në Vlorë thonë se kultura nuk është të durosh poshtërimin, por ta mbyllësh derën me qetësi, pa sharje e pa skena.
Hyra në dhomë dhe u ula përballë laptopit. Gishta më ishin mpirë, por i detyrova të lëviznin. Hapa llogarinë time personale.
Unë jam korrektore, vajza. E kam zakon që çdo presje ta vendos në vendin e vet, çdo fjali ta peshoj. Edhe atë dokument e kisha përgatitur një vit më parë. “Për çdo rast.” E lashë në dosjen “Draft”, si një sigurim të heshtur që pret momentin.
Printeri në qoshe gumëzhiu me atë zërin e tij të thatë, zyrtar. Fleta doli ngadalë, ende e ngrohtë. Mora dosjen vjollcë dhe futa brenda edhe certifikatën e pronësisë, ku me germa të ftohta shkruhej: pronare — Dafina Deda. E vetme. Pa bashkëpronarë.
Një rrymë e lehtë ajri hyri nga dritarja.
Dikush trokiti lehtë. Erion Elezi. U fut anash, me supe të varura. Si gjithmonë, fërkonte ekranin e telefonit pas bluzës. Fër-fër.
— Daf, pse e bën kështu? Mami është në moshë, i është rritur tensioni, e di si është koha në Vlorë… kjo lagështirë, kjo rëndesë. Nuk e pati me qëllim. I doli nga kontrolli. Shko kërkoji falje, është gati të shpërthejë në lot.
U ktheva nga ai. Qëndronte pranë dritares; qielli përtej ishte ngjyrë tenxhereje të vjetër alumini. I rëndë, shtypës.
— Erion, shikoje dorën time.
Ngrita kyçin. Njolla po merrte ngjyrë blu të thellë, si bojë e derdhur mbi lëkurë.
— Kjo quhet dhunë. Brenda shtëpisë sime.
— Mos e tepro me “dhunë”! — tundi dorën me bezdi. — Ç’fjalë gjen edhe ti. Të preku me lugë, jo me çekan.
— Ma hodhi me qëllim, Erion. Drejt meje. Ti e pe. Dhe nuk the asnjë fjalë.
I zgjata fletën e sapoprintuar.
— Lexoje.
E mori. Shkurtpamës, ngushtoi sytë. Fytyra e tij, zakonisht pa shprehje, nisi të ndryshonte. Vetullat iu ngritën, pastaj buzët iu hapën pak.
— Ç’është kjo? Njoftim për largim? Ke humbur mendjen? Është nëna ime!
— Është mysafire, — ia ktheva qetë. — Një mysafire që për tre muaj ka vendosur se është zonja e shtëpisë. Qëndron këtu nga vullneti im. Dhe vullneti im sapo mbaroi.
— Po ku të shkojë tani? Është gati ora nëntë!
— Ka apartamentin e saj në periferi. Me pamje nga pishat. Do t’i paguaj edhe taksinë. Ka tre orë kohë të mbledhë valixhet.
Erioni u përmbyt në ajër, si peshk i hedhur në breg.
— Unë… unë s’do ta lejoj këtë!
Buzëqesha lehtë.
— Ti? Erion, edhe ti je këtu me të njëjtat kushte. Për aq kohë sa unë e lejoj. Nëse do ta shoqërosh, valixhja kafe është në depo.
Heshti menjëherë. Dhe kjo është më e hidhura, vajza: kur një burrë zgjedh rehati në vend të së drejtës. Sapo ajo rehati lëkundet, ai shfryhet si tullumbace.
Ai uli sytë nga letra, dhe dhoma u mbush me atë heshtje të rëndë që paralajmëron një vendim pa kthim.