Tri orë për të reflektuar.
Dola sërish në sallon. Ylvije Curri ishte rehatuar si zonjë shtëpie: televizori ulërinte në volum maksimal, një emision banal ku të ftuarit bërtisnin mbi njëri-tjetrin. Ajo kishte zënë kolltukun tim të preferuar, duart e kryqëzuara mbi bark, me një buzëqeshje triumfi në fytyrë. Si të kishte fituar një betejë të madhe — e kishte “mposhtur” nusen dhe kishte pushtuar territorin.
Pa thënë asnjë fjalë, iu afrova prizës dhe e shkëputa spinën. Ekrani u fik me një fishkëllimë të shkurtër. Heshtja që pasoi ishte aq e thellë, sa më jehoi në veshë.
— Çfarë mendon se po bën, moj tinëzare?! — shpërtheu ajo, duke u ngritur në këmbë. Fytyra i ishte ndezur flakë, sytë i shponin.
— Në shtëpinë time lejohet të qarkullojë vetëm ajri… dhe pluhuri, zonja Ylvije, — ia ktheva qetësisht. — Jo britma, jo fyerje.
Vendosa dosjen ngjyrë vjollcë mbi tavolinën e mesit.
— Këto janë dokumentet. Keni shkelur rregullat e kësaj shtëpie. Deri në orën njëmbëdhjetë keni kohë të largoheni. Erioni do t’ju ndihmojë me valixhet.
Sytë i kaluan nga letrat tek unë. Për një çast, në vështrimin e saj u duk diçka që i ngjante frikës, por e mbuloi menjëherë me zemërim të njohur.
— Po e nxjerr nënën në rrugë?! Erion! E sheh çfarë more për grua? Një zyrtare pa shpirt! Unë për ju lodhem, madje kritikoj edhe supën që ta hani më mirë, dhe ajo…
— Taksi është nisur, — e ndërpreva. — E kam porositur.
— Nuk guxon!
— Përndryshe, unë largohem përgjithmonë nga kjo shtëpi!
— Pikërisht këtë po synojmë.
Pastaj nisi “shfaqja”. Në jetë nuk mbyllet gjithçka me një përplasje dere si në filma. Ylvije Curri filloi të vraponte nga një cep në tjetrin, tërhiqte fustanet nga dollapi dhe i hidhte mbi divan. Erion Elezi sillej mes nesh si i humbur, përpiqej ta kapte nga duart, belbëzonte diçka për tensionin dhe për shëndetin.
— Dafina, të lutem, mjaft! — më thërriste ai. — Le ta shtyjmë për nesër!
Unë qëndroja pranë dritares. Poshtë, përgjatë shëtitores buzë ujit, po ndizeshin një nga një dritat. Reflektimi i tyre dridhej në sipërfaqen e errët të kanalit.
— Ke dhjetë minuta, Erion.
Papritur, ajo u ul mbi valixhe dhe shpërtheu në vaj të zhurmshëm, si aktore në një spektakël të lirë.
— Zemra… do më kapë zemra! Do bëhet hataja! Thirr ambulancën!
Iu afrova pa nxitim.
— Zonja Ylvije, “zemra” juaj po rreh si e një atleti, dhe faqet ju janë skuqur nga inati, jo nga sëmundja. Ose hipni vetë në taksi, ose unë telefonoj policinë dhe u tregoj shenjën që latë në kuzhinë. Bashkë me videon nga kamera. Po, kam vendosur kamera që kur filluat të më kontrollonit sendet nëpër dollapë.
Lotët u thanë në çast. Më pa me sy të thatë, të ftohtë.
— Sa e poshtër je… — pëshpëriti përmes dhëmbëve.
— Jo. Jam zonja e kësaj shtëpie.
Mbledhja e plaçkave u bë me zor. Me qëllim, ajo përmbysi në parket një kuti të madhe me karamele menteje, duke i shpërndarë kudo për të fituar kohë. Unë thjesht nxora çantën e saj në korridor dhe, pa koment, i zgjata fshesën.
U mbyt nga zemërimi, por u përkul t’i mblidhte. Duart që më parë valëviteshin me autoritet, tani i dridheshin lehtë, ndërsa fuste me nxitim sendet në valixhe dhe përpiqej të shtynte brenda edhe këpucën e dytë, si të donte ta mbyllte me forcë gjithë këtë kapitull.