Erion Elezi frymonte me zor ndërsa tërhiqte valixhet drejt ashensorit. Nuk ma hodhi asnjëherë vështrimin. Ndoshta, në mendjen e tij, unë isha shndërruar në përbindësh. Por po ju them diçka me sinqeritet: u ndjeva e çliruar, sikur të kisha hedhur nga supet një pallto të rëndë, të lagur nga shiu.
Dolëm jashtë. Ajri i Vlorës ishte i njomë, me erë kripe dhe pranvere. Para hyrjes priste një taksi e bardhë; shoferi na vështronte me pasiguri, si të mos dinte nëse po merrte pasagjerë apo dëshmitarë të një drame. Ylvije Curri u ul në sediljen e pasme me një qëndrim solemn, si dikush që po e dërgonin në internim.
— Do t’ju mallkoj, — hodhi ajo si fjalën e fundit.
— Udhë të mbarë, — iu përgjigja qetë. Pagesën ia kisha kaluar shoferit që para se të zbriste.
Makina u nis, dritat e kuqe vezulluan për një çast dhe u zhduk pas kthesës. Erioni qëndronte pranë meje, i mbledhur nga era.
— U ndjeve mirë tani? — pyeti me zë të mpakur.
— E flake nënën tënde… si të ishte plaçkë e tepërt.
— Nuk është plaçkë, Erion. Është një grua e rritur që ka shtëpinë e vet. Unë kam timen. Dhe këto dy hapësira nuk duhet të përzihen, derisa ajo të mësojë të mos i zgjasë duart aty ku s’i takon.
U ktheva drejt hyrjes.
— Po vjen? Apo do shkosh ta ngushëllosh?
Ai mbeti një minutë në vend, pastaj u tërhoq pas meje, duke zvarritur atlete mbi asfalt si një plak i lodhur.
Në apartament mbretëronte një heshtje shurdhuese. Televizori nuk ulërinte më. Në kuzhinë nuk ndihej më aroma e mentës. Vetëm një erë e lehtë gjelle qëndronte pezull.
Hyra brenda. Në dysheme ishte ende luga e hedhur. E mora. Metali i ftohtë më shpoi pëllëmbën. E çova te lavamani, hapa ujin e nxehtë dhe e lava gjatë, me kujdes, me sapun.
I shpëlava asaj jo vetëm yndyrën, por edhe gjurmën e duarve të huaja, mllefin e huaj. E fshiva deri sa shkëlqeu. Pastaj e vendosa në sirtarin më të thellë. Le të rrijë aty — si kujtesë se kufijtë duhen mbrojtur në kohë.
Erioni rrinte në dhomë, në errësirë. Nuk ndeza dritën.
— Do çaj? — e pyeta nga pragu.
— Jo, s’dua, — tha shkurt.
— Je e pamëshirshme, Dafina. Shumë e pamëshirshme.
Mora frymë thellë. U ula, mbusha filxhanin tim.
— E di çfarë është mizoria, Erion? Kur lejon që të poshtërohet gruaja që e quan bashkëshorte. Ajo që bëra unë ishte thjesht drejtësi.
Piva një gllënjkë. Ishte i ngrohtë. Ishte qetësi.
Pas tre vitesh, për herë të parë dëgjova si këndonin tubat e vjetër të shtëpisë sonë në Vlorë. Banesa ishte sërish vetëm e imja.
Drejtësi do të thotë të flesh e qetë në shtratin tënd, pa frikën e ndonjë surprize në mesnatë. Nesër do të zgjohem në heshtje. Do të ziej kafenë. Do të drejtoj pecetat mbi tavolinë. Dhe askush nuk do të më quajë më “e paaftë”.
Sepse aftësia për të mbrojtur jetën tënde është mjeshtëria më e rëndësishme që mund të ketë një grua.
Po ju si mendoni? A mjafton flokëbardhësia për t’i dhënë dikujt të drejtën të fyejë e të ngrejë dorë? Apo ekziston një vijë, pas së cilës “gjaku i njëjtë” mbetet vetëm një term juridik?