— Arben Tola! Ç’bën ulur mbi beton?! Pse je pa xhup?
Qeset i ranë nga duart dhe u përplasën te shkallët. Shishja e qumështit u rrokullis poshtë, duke trokitur mbi beton, por Klea Marashi nuk dëgjoi më asgjë. Në sheshpushimin mes katit të dytë dhe të tretë rrinte djali i saj gjashtëvjeçar. Supet e holla, të mbuluara vetëm nga një bluzë e hollë me dinosaur, i dridheshin nga korrenti i ftohtë i pallatit. I kishte mbledhur gjunjët pranë trupit dhe qante pa zë; vetëm buzët i lëviznin, sikur edhe një ngashërimë më e fortë ta trembte.
— Shpirti im, çfarë ka ndodhur? Je akull fare!
Djali ngriti sytë e skuqur.
— Gjyshja tha… derisa të kërkoj falje… nuk më fut brenda.
— Të kërkosh falje për çfarë?! — Klea Marashi ia shtrëngoi duart e vogla dhe filloi t’u frynte për t’ia ngrohur.
— I thashë që supa nuk ishte e mirë. Vetëm kaq thashë. Mami, ti vetë më ke thënë se nuk është mirë të gënjesh. Ajo nisi të bërtiste, më tha i pacipë dhe më nxori jashtë. Më urdhëroi të rrija këtu e të mendoja. Dhe të mos trokisja.
Klea Marashi e përfytyroi të birin duke shtypur zilen, ndërsa pas derës nuk vinte asnjë përgjigje. Pastaj duke u ulur në dyshemenë e ftohtë, sepse këmbët nuk e mbanin më. Dhjetë minuta? Gjysmë ore? Diçka iu mblodh në kraharor aq fort, sikur brinjët t’ia kishin lidhur me tel.
Në mëngjes, Mimoza Beqiri ishte ofruar vetë të rrinte me nipin. Klea Marashi ishte habitur; vjehrra rrallë jepte ndihmë pa ndonjë nënkuptim. Megjithatë kishte menduar: ndoshta po zbutet. Kishte dalë vetëm pak në dyqan. Dhe ja si kishte përfunduar “do të rri unë me të” e gjyshes.
Ajo hoqi trikon, ia hodhi djalit mbi supe dhe e shtrëngoi pas vetes.
— Mbaroi, zemra ime. Mami është këtu. Hajde.
E mori në krahë, të lehtë si zog, dhe shtypi zilen. Gjatë. Pa e hequr gishtin nga butoni.
Dera nuk u hap menjëherë. Në prag u shfaq vjehrra me rrobdishan, por me flokët e rregulluar dhe buzët e lyera. Qëndronte si një perandoreshë e fyer.
— Më në fund u ktheve, — tha ajo me dhëmbë të shtrënguar. — Merre edukatorin tënd. Unë e zjeva supën me kockë për tri orë, kurse ai: “Gjyshe, nuk është e shijshme.” Si mendon, si ndihet njeriu kur dëgjon këtë?
Klea Marashi e uli Arben Tolën në korridor, por dorën nuk ia lëshoi. Zëri iu bë i ftohtë, i sheshtë, si teh thike.
— Ju nxorët jashtë një fëmijë gjashtëvjeçar.