— E latë në betonin e ftohtë të shkallëve, vetëm me një bluzë. Vetëm pse nuk i pëlqeu supa. A jeni në vete?
— Mos guxo! — u ndez vjehrra menjëherë. — Jam në shtëpinë time! Jam gjyshja e tij dhe kam të drejtë të kërkoj respekt. Kështu më kanë rritur mua, dhe ja ku jam, njeri u bëra.
— Po e shoh çfarë ka dalë, — Klea Marashi tregoi me kokë Arben Tolën që ende dridhej. — Tani ai do të trembet sapo të dëgjojë fjalën “gjyshe”. Dhe kjo ishte hera e fundit që ju e “edukuat”.
Nxori telefonin nga xhepi. Mimoza Beqiri shtrembëroi buzët, sikur t’i thoshte: telefono kujt të duash, Erion Lika prapë është imi. Për pesë vjet, Klea Marashi kishte qenë në atë familje si një shtojcë e trashëgimtarit. Vjehrra i mësonte si të gatuante, si të lante rrobat, madje si të merrte frymë. Burri e kalonte me dorë: “Mami e ka për të mirë.” Klea Marashi i kishte kapërdirë të gjitha. Por sot nuk bëhej fjalë për të. Sot bëhej fjalë për djalin e saj.
Telefoni ra disa herë. Pastaj u dëgjua zëri i Erion Likës, i mbytur nga zhurma e autoservisit.
— Klea, jam i zënë, kam klient…
— Erion Lika. Nëna jote e nxori Arben Tolën në shkallë pa xhaketë. Ai ishte ulur mbi beton dhe qante. Për një pjatë supë. Nëse për pesëmbëdhjetë minuta nuk je këtu, unë mbledh plaçkat dhe iki përgjithmonë me djalin. Zgjidh.
Ajo foli me zë të lartë, që vjehrra të dëgjonte çdo fjalë. Fytyra e Mimoza Beqirit u zgjat dhe iu bë gri, si stuko e vjetër. U kap fort pas kasës së derës.
— Çfarë po bën?! — fërshëlleu ajo. — Ai do të të nxjerrë përjashta!
Nga ana tjetër, zëri i burrit u pre, i ashpër, pothuaj i panjohur.
— Çfarë?! Në shkallë?! Po vij. Tani. Mos guxo të largohesh.
Klea Marashi e mbylli telefonin. E pa vjehrrën gjatë, pa kënaqësi të ligë, por edhe pa pikë frike. Pastaj e çoi Arben Tolën në dhomë, e mbështolli me batanije dhe i solli qumësht të ngrohtë. U ul pranë tij, ia ledhatonte flokët dhe nisi t’i tregonte për macen e fqinjit. Djali dalëngadalë pushoi së dridhuri; vetëm thithte hundët dhe hidhte vështrime të trembura nga dera.
Pas dhjetë minutash, dera e hyrjes u përplas me zhurmë. Erion Lika hyri me vrull, me xhaketën e punës që mbante erë vaji, sytë të tërbuar. U fut drejt e në dhomën e fëmijës, pa të birin të mbështjellë me batanije dhe gruan me sy të skuqur. Pastaj u kthye nga e ëma.