— Çfarë dreqin bëre?! — zëri i Erion Likës u drodh nga zemërimi. — E nxore fëmijën në të ftohtë për një pjatë supë?!
— Erion, bir, ai më fyeu! — nisi të vajtonte Mimoza Beqiri, por siguria që kishte pasur më parë i ishte shuar. — Unë u mundova për të, kurse ai… Është Klea Marashi që ia mbush mendjen kundër meje!
— Mjaft! — ulëriti Erioni aq fort, sa ajo bëri një hap prapa. — A e kupton se mund të ishte sëmurur? Mund të ishte trembur e të kishte dalë me vrap në rrugë? Je në vete apo jo?!
— Unë desha vetëm të bëja mirë… — ajo shpërtheu në lot, duke përhapur rimelin nëpër faqe. — Kështu më kanë rritur mua… Unë e dua…
— Dashuria nuk është ta flakësh jashtë derës. Dashuri do të thotë ta ushqesh, ta dëgjosh. E pyete pse nuk i pëlqeu? Mos ndoshta ishte shumë e kripur? Jo. Ti i bëre një ndëshkim para syve tanë. Mami, unë të dua, por këtu mbaron. Nuk je ti ajo që vendos si do të rritet djali im.
Ra një heshtje e rëndë. Dëgjoheshin vetëm ngashërimet e Mimoza Beqirit. Klea Marashi doli nga dhoma e fëmijës dhe u ndal pranë të shoqit. E vështroi vjehrrën qetësisht, siç sheh njeriu diçka që më në fund nuk i ngjall më frikë.
Erioni mori frymë thellë.
— Mami, do të shkosh në shtëpinë tënde. Derisa të vendosim çfarë do të bëjmë më tej, te nipi nuk afrohesh. Takimet do të jenë vetëm kur të jemi edhe ne të pranishëm. A është e qartë?
— Erion… Unë jam nëna jote…
— Pikërisht për këtë po të thërras taksi dhe nuk po të nxjerr në shkallë. Kuptoje ndryshimin. Përgatitu.
Ai nxori telefonin. Mimoza Beqiri, duke qarë me zë të ulët, u tërhoq drejt korridorit, ku në varëse rrinte çanta e saj e udhëtimit. Pas pak minutash u kthye me pallton të pahapur. E pa Klea Marashin gjatë, pa thënë asnjë fjalë; vetëm buzët i dridheshin.
Kur dera u mbyll pas saj, Erion Lika u ul në gjunjë përpara Arben Tolës.
— Më fal, bir. Duhej të kisha ndërhyrë më herët. Gjyshja nuk do të të lëndojë më. Ta premtoj.
Djali iu hodh në qafë të atit dhe qau me dënesë, duke nxjerrë frikën që i ishte mbledhur për orë të tëra. Erioni ia fërkonte shpinën, ndërsa edhe sytë e tij shkëlqenin nga lotët. Klea qëndronte pranë tyre dhe qante në heshtje, nga lehtësimi dhe lodhja.
Atë mbrëmje, Arben Tola fjeti në dhomën e prindërve; në dhomën e vet nuk guxonte të hynte. Erioni dhe Klea u ulën në kuzhinë. Tenxherja me atë supë qëndronte ende e paprekur mbi sobë. Klea e mori pa asnjë pikë keqardhjeje.