E zbrazi në një qese dhe e hodhi në kosh, sikur të flakte bashkë me të edhe një pjesë të hidhur të asaj dite. Pastaj vuri në zjarr një supë të thjeshtë pule. Erioni e ndiqte me sy, me kokën mbështetur në dorë.
— Më fal, Klea. Për vite me radhë kam bërë sikur nuk shihja. Mendoja se nëna ime ishte thjesht grindavece. Sot m’u hapën sytë. Nuk e besoja se mund të arrinte deri këtu.
— Ti nuk doje ta shihje, — ia ktheu ajo me zë të ulët. — Është e frikshme ta pranosh që nëna jote mund të jetë e pamëshirshme. Ishte më e lehtë të më quaje mua të tepruar.
Erioni uli kokën dhe ia shtrëngoi dorën.
— Tani e tutje do të jetë ndryshe. Të betohem. Arben Tola nuk do të mbetet më pa mbrojtje.
Pas disa ditësh, Mimoza Beqiri telefonoi vetë. Zëri i saj ishte i zbutur, gati fajtor. Pyeti nëse të shtunën mund të vinte për pak, sa t’i sillte nipit një makinë lodër. Klea pranoi, por ia bëri të qartë se do të qëndronte aty. Vjehrra nuk kundërshtoi. Për herë të parë.
Kur erdhi, nuk ngjante me veten. U ul në divan me duart të mbledhura dhe shikonte Arben Tolën tek luante. Djali në fillim u tregua i ndrojtur, pastaj u përfshi në lojë dhe i tregoi gjyshes si hapeshin dyert e makinës. Mimoza Beqiri buzëqeshi me një dridhje në buzë dhe ia përkëdheli flokët me kujdes. Klea e vështronte nga pragu. Nuk ndiente fitore, as dëshirë për hakmarrje. Vetëm një qetësi të lodhur.
Në mbrëmje, kur Erioni pa lodrën e re, e pyeti me sy të shoqen.
— U soll mirë, — tha Klea, duke ngritur supet. — Mbase e ka kuptuar.
— A do të të pengonte të vinte ndonjëherë? Sigurisht, vetëm kur je edhe ti këtu.
— Nëse vërtet e ka kuptuar, le të vijë. Por unë e hoqa përparësen, Erion. Mjaft luajta nusen e përsosur. Në këtë shtëpi, të parët jemi ne dhe djali ynë. Të tjerët janë mysafirë.
Ai e përqafoi dhe e mbështeti fytyrën pranë tëmthit të saj.
— Ashtu do të jetë.
Nga dhoma u dëgjua e qeshura e Arben Tolës: makina ishte përplasur te këmba e karriges. Klea buzëqeshi. Për herë të parë pas shumë kohësh, brenda saj nuk kishte zhurmë. Ishte si ajri pas një stuhie, i larë, i freskët, i lehtë për t’u marrë frymë. Ajo e dinte se kishte ende shumë për të bërë: t’i shëronte frikërat të birit, të ngrinte kufij të qartë. Por atë ditë kishin bërë gjënë më të rëndësishme. Kishin mbrojtur atë që nuk mund të mbrohej vetë. Dhe kjo ishte e drejtë.