“Salçiçe, qumësht, djathë… — i rendiste në mendje Elira teksa kontrollonte për herë të fundit karrocën. — Mesa duket, i mora të gjitha.” Me një lëvizje të lehtë e drejtoi karrocën drejt arkës. Para saj prisnin dy persona dhe shiriti ishte mbushur plot me produkte. Ngaqë radha ecte ngadalë, ajo nisi të vështronte përreth.
Pranë rafteve me drithëra qëndronte një djalë me kapuçin e hedhur mbi ballë. Dukej i tendosur, sikur priste diçka, me sytë që lëviznin të shqetësuar. Papritur ngriti kokën dhe sytë e tyre u kryqëzuan. Shikimi i tij ishte i ftohtë, depërtues, gati armiqësor. Elira ndjeu një të ftohtë të brendshëm dhe ktheu menjëherë kokën. Kur guxoi të shihte sërish në atë drejtim, djali nuk ishte më aty. Në atë çast radha përparoi, u krijua hapësirë në shirit dhe ajo nisi të vendoste sendet një nga një.
Pasi pagoi, u befasua këndshëm që shuma doli më e vogël nga sa kishte llogaritur. I futi ushqimet në një qese të madhe dhe u nis drejt daljes. Jashtë vazhdonte të binte një dëborë e lagësht. Ajo uli kokën që flokët dhe sytë të mos i mbusheshin me thekon, zbriti shkallët e hyrjes dhe mori kthesën pas ndërtesës.
Dy godinat, dyqani dhe pallati ngjitur, lidheshin me një hark kalimi. Aty nuk frynte erë, por errësira ishte e dendur; drita e llambave të rrugës nuk depërtonte deri brenda. Qesja e rëndë i tërhiqte dorën poshtë, megjithatë rruga përmes harkut ishte dy herë më e shkurtër dhe duheshin vetëm pak hapa në terr.
Sapo bëri disa hapa, ndjeu një tërheqje të fortë nga pas — dikush ia rrëmbeu qesen nga dora. U hutua për një çast të vetëm. Kur doli me vrap nga kalimi dhe arriti në pjesën e ndriçuar para dyqanit, aty nuk kishte më askënd. Vetëm dy makina të mbuluara me një shtresë të hollë dëbore qëndronin të heshtura.
Elira rrotulloi sytë e tronditur. Ç’të bënte? Të bërtiste? Në atë moment nga dyqani doli një çift të moshuarish. Çfarë ndihme mund të prisje prej tyre? As mendimi për t’u kthyer brenda e për të blerë gjithçka nga e para nuk i dukej i përballueshëm. Zemërimi dhe poshtërimi e bënin të dridhej. Me sytë e mbushur me lot, u nis drejt shtëpisë.
Nuk kishte asnjë dyshim: ai me kapuçin që e kishte ndjekur me sy në dyqan ishte grabitësi. Para saj në radhë kishin qenë dy gra të moshuara me pothuajse të njëjtën sasi ushqimesh, por ai kishte zgjedhur pikërisht atë. Pse? Sepse dukej si pre e lehtë. Sepse mbi ballë i ishte shkruar “e pafat”. Një shënjestër më e mirë zor se do të gjente.
Ajo ecte me hapa të shpejtë, duke u përpjekur të qetësonte dridhjen nervore. Dëbora shkrihej mbi faqet e saj të nxehta dhe kthehej në pika uji. Prej një jave moti ishte përkeqësuar dhe askush nuk pastronte rrugët; së shpejti do të bëheshin të pakalueshme. Në pranverë gjithçka do të shkrihej, por pranvera dukej larg. Ndërkohë frigoriferi i tyre ishte bosh, paratë kishin shkuar dëm dhe ushqimet sapo i ishin vjedhur.
Në korridor e priti e ëma.
— Po qeset ku janë? Mos ishte mbyllur dyqani? Mund të kishe shkuar në një tjetër. Pse nuk flet?
— M’i vodhën, — tha Elira me zë të mekur, duke tërhequr hundët.
— Çfarë të vodhën? Portofolin? — u tmerrua e ëma.
— Jo, ushqimet. Një djalë ma rrëmbeu qesen nga dora dhe iku me vrap.
— Si kështu? — ngriti duart ajo. — Pse nuk e ndoqe? Pse nuk thirre për ndihmë?
— S’kishte njeri. Ishte errësirë. As e di nga u zhduk, — u justifikua Elira mes lotësh.
Trupi nisi t’i dridhej sërish. Paratë gjithmonë u dilnin me pikatore; rroga ishte ende larg. Ajo dhe e ëma numëronin çdo lek, ndërsa tani kishin humbur një shumë të konsiderueshme për ushqime. Elira mbuloi fytyrën me pëllëmbë dhe shpërtheu në vaj.
— Ç’të qash tani? Shpenzove shumë? — pyeti e ëma me zë të rënduar.
Elira pohoi me kokë.
— Mirë, s’do vdesim urie. Do ziej pak makarona. Nesër në mëngjes do shkoj vetë në dyqan, — mërmëriti ajo dhe u drejtua nga kuzhina. Pas pak u dëgjua përplasja e enëve.
Elira hyri në dhomën e saj, u shtri në shtrat dhe futi fytyrën në jastëk. “Pse gjithmonë mua? Çfarë kam unë që më ndodhin këto? A mos e kam të shkruar në fytyrë që jam e pafat?”
Pak më vonë, e ëma hapi derën.
— Eja të hamë. Ç’qëndron shtrirë ashtu?
Ajo u ngrit pa dëshirë. Oreksi i kishte humbur. Me pirun lëvizte makaronat nëpër pjatë, pa i çuar në gojë.
— Haje. Çfarë të kam lindur kështu, pa dorë? Të gjitha shoqet e tua janë martuar prej kohësh, kanë bërë fëmijë.