— Duket qartë që nipër e mbesa nuk kam për të parë ndonjëherë…
— Mami, të lutem, mjaft! — u përgjërua Elira me zë të dridhur. — Sikur të të kishin rrëmbyer çantën, do ta kuptoje si ndihem.
— Le të guxonin! Duhej ta mbaje më fort, jo të ecje me mendjen diku tjetër, — ia ktheu e ëma, duke e ngritur zërin.
— Atëherë shko vetë në dyqan herën tjetër! — shpërtheu Elira dhe u çua nga tavolina.
— Ku po shkon? Po darka? — i thirri pas shpine e ëma.
Ajo vetëm bëri një gjest me dorë, pa u kthyer fare.
Në thellësi, Elira ishte bindur se fati nuk e donte. Në shkollë kopjonin të gjithë, por mësuesit kapnin gjithmonë atë. Në provime, nëse linte pa mësuar disa tema, pikërisht ato i binin në test. Asnjëherë nuk kishte fituar në konkurse apo shorte. Sikur universi të tallej me të.
Djemtë e pëlqenin, por lidhjet e saj shuheshin pa marrë hov — maksimumi pas takimit të dytë ose të tretë. Me kalimin e kohës ishte bërë e tërhequr, e pasigurt, me një mur të padukshëm rreth vetes. Nga jeta nuk priste më asgjë të mirë.
Shoqja e vetme e ngushtë ishte Bora, po aq e vetmuar sa ajo. Pak para Vitit të Ri vendosën të dilnin për të parë një film të ri. U lanë të takoheshin në hollin e kinemasë, brenda qendrës tregtare.
Pas punës, Elira hyri në kompleksin plot drita dhe zhurmë.
— Afrohuni! Short pa humbës! Provojeni fatin! Çdo biletë ka surprizë! Çmimi i madh — një makinë! Vetëm sot! — thërriste një djalë pranë një tavoline ku qëndronte një daulle e madhe transparente. Rreth tij ishte mbledhur një turmë kureshtarësh.
Ai rrotullonte daullen dhe brenda saj fluturonin kartonë të vegjël drejtkëndorë, si flutura të bardha. Një burrë nga turma nxori një biletë, e gërvishti me thua shtresën mbrojtëse dhe ngriti duart lart nga gëzimi.
— Vajzë, afrohu pa frikë! Sot askush nuk del duarbosh! — i thirri djali Elirës.
Ajo vuri dorën në kraharor, si për të pyetur nëse po i fliste asaj.
— Po, ty po të them. — Ai rrotulloi sërish mekanizmin dhe kartonët nisën të vallëzonin brenda. — Hajde, provoje.
Elira u afrua ngadalë. Djali ndali daullen dhe hapi kapakun e vogël katror.
— Unë nuk fitoj kurrë asgjë. S’ka kuptim të provoj, — tha ajo, duke u skuqur.
— Është short pa humbës. Këtë herë do të të buzëqeshë fati, ta premtoj, — buzëqeshi ai me bindje.
Ajo mori frymë thellë, futi dorën brenda dhe, pas një çasti hezitimi, kapi një karton. Ia zgjati atij.
— Jo, jo, gërvise vetë shtresën, — e udhëzoi ai.
Me thoin, Elira hoqi shtresën e argjendtë disa herë. Poshtë saj doli një shirit i bardhë, bosh.
Ia tregoi djalit.
— S’ka mundësi… — buzëqeshja iu shua menjëherë.
— E sheh? Kisha të drejtë. Me mua fati nuk merret vesh. Jam e lindur për të humbur, — tha ajo me hidhërim.
— Duhet të jetë ndonjë gabim shtypi. Më kishin siguruar se çdo biletë kishte çmim. Merr edhe një tjetër, — propozoi ai me nxitim.
— Faleminderit, por jo. Mjaft më. — Elira e hodhi kartonin në koshin pranë tavolinës dhe u largua.
Djali vazhdoi të thërriste kalimtarët e tjerë, ndërsa ajo u nis të kërkonte Borën.
— Mendova se s’do vije. Të blejmë nga një akullore? — e priti Bora me buzëqeshje.
— Jo, s’kam dëshirë.
Pak më vonë u hapën dyert e sallës dhe një lumë njerëzish doli jashtë, duke mbyllur sytë nga dritat e forta të korridorit. Vajzat pritën derisa radha për të hyrë të vinte.
— Përshëndetje, moj fatkeqe, — u dëgjua një zë pranë saj.
Elira u drodh dhe pa djalin e shortit.
— Çfarë ndodhi? U mbaruan fitimet? — ia ktheu me ironi.
— Jo, erdhi ndërrimi im dhe vendosa të shoh edhe unë filmin.
— Punon këtu? — pyeti Bora.
— Jo, jam vetëm me kohë të pjesshme. Punoj te “Eldorado”, një nga sponsorët e shortit. Thjesht sot s’qe dita jote, — tha ai, duke kaluar pa u ndjerë në “ti”.
— Si gjithmonë, — psherëtiu Elira dhe shkëmbeu një vështrim me Borën.