Fëmijët e mi mblodhën para për ditëlindjen time. Kur hapa zarfin, kuptova më në fund çfarë ndienin vërtet për mua.
Gjashtëdhjetë vjet nuk janë pak. Është një shifër që të ndalon për një çast frymën. Unë nuk kisha dëshirë të bëja festë, të ftoja njerëz apo të shtroja tavolinë të madhe. Megjithatë, diku thellë, në atë vend të fshehtë ku njeriu ruan ende shpresa të kota, prisja që fëmijët të mendonin diçka. Jo ndonjë surprizë të bujshme, jo restorant, jo lule të shtrenjta. Thjesht të vinin, të uleshin pranë meje, të pinim çaj, të flisnim pak. Kishte kohë që nuk ishim mbledhur të gjithë bashkë.
Kam tre fëmijë. Më i madhi është Ledion Fundo, dyzet e një vjeç; jeton në kryeqytet dhe drejton një sektor në një kompani IT-je. Vajza ime, Ina Kastrati, është tridhjetë e gjashtë vjeçe dhe ka një pastiçeri të vogël të vetën. Më i vogli, Taulant Hasani, tridhjetë e dy vjeç, banon po këtu në Vlorë, vetëm dyzet minuta larg me makinë, por edhe atë e shoh një herë në dy muaj, nëse më ecën fati.
Të tre janë të rritur, të pavarur, me familjet dhe hallet e tyre. Për këtë jam krenare. I rrita e vetme. Nuk ishte e lehtë, por nuk më pëlqen të ankohem; kështu më erdhi jeta. Vetëm ndonjëherë më shkon mendja: a u kujtohet vallë? A e mbajnë mend si më zinte gjumi mbi makinën qepëse? Si, në fund të muajit, zieja supë me ç’të gjendej në frigorifer dhe bëja sikur ishte një recetë e veçantë? Ndoshta jo. Dhe mbase fëmijët nuk kanë detyrim t’i mbajnë mend të gjitha. Tani kanë jetën e tyre.
Një javë para ditëlindjes, më telefonoi Ledion Fundo.
— Mami, folëm mes nesh. Këtë herë nuk do të mund të vijmë. Mua më është bërë projekti urgjent, Ina Kastrati është në kulmin e sezonit, ka porosi pa fund. Taulant Hasani do të kalojë nga ti dhe do të të sjellë diçka nga të gjithë ne. Kemi mbledhur para bashkë.
— Keni mbledhur para? — përsërita unë, sikur nuk e kisha dëgjuar mirë.
— Po, për dhuratën. Taulant Hasani do ta sjellë. Ti vetë nuk i do këto rrëmujat e tepërta, apo jo?
Unë u përgjigja qetë:
— Sigurisht që jo.
Pastaj e mbylla telefonin. Qëndrova gjatë në kuzhinë, pa lëvizur, duke parë murin përballë.
“Kemi mbledhur para.” Të tre. Për nënën e tyre. Si të isha ndonjë kolege nga zyra ngjitur, dikush që e njeh, por jo aq afër sa të mendosh për një dhuratë me shpirt. Një zarf me lekë — zgjidhja më e lehtë për ata që nuk duan të harxhojnë kohë.
Mirë, ndoshta po i gjykoja padrejtësisht. Mbase ishin vërtet të zënë. Ndoshta sot kështu bëhen gjërat: thjesht, praktikisht, pa shumë ndjenja. Unë duhej të isha një nënë moderne. Duhej t’i kuptoja.
Megjithatë, brenda meje diçka u mblodh. Një dhembje e vogël, thuajse e padukshme, që çdo ditë zbriste më thellë.
Ditën e ditëlindjes sime, të shtunën, më 7 mars, u zgjova si zakonisht në shtatë të mëngjesit. Përgatita kafenë dhe hodha sytë nga dritarja.