Përballë më shfaqej oborri i zakonshëm: pemët ende të zhveshura, këndi i lojërave, stoli pranë hyrjes së pallatit. Gjashtëdhjetë vjeç. Në dukje, bota nuk kishte lëvizur nga vendi. Vetëm pasqyra tregonte diçka tjetër: një grua me thinja te tëmthat dhe me rrudha të holla rreth syve.
Pak më vonë ra telefoni. Ishte Ina Kastrati.
— Mami, gëzuar ditëlindjen! Të puth fort!
— Faleminderit, Ina ime.
— Mami, sot do të vijë Taulant Hasani me një zarf. Është nga të gjithë ne. Bli diçka për veten, mirë?
— Mirë, zemër.
— Do të kisha ardhur vetë, po nesër kam një tortë dasme me pesë kate dhe po më ikën mendja fare.
— Të kuptoj, bija ime.
Ledion Fundo më shkroi në WhatsApp: “Mami, gëzuar ditëlindjen! Të dua. Të përqafoj. Taulanti do të kalojë.” Tri fjali. Pastaj pikë.
Taulant Hasani erdhi diku nga dreka. Hyri, hoqi këpucët dhe më përqafoi shpejt, vetëm me njërin krah, sepse në dorën tjetër mbante telefonin.
— Mami, gëzuar ditëlindjen. Ja, kjo është nga ne të gjithë.
Më zgjati një zarf të bardhë. Krejt të thjeshtë. Pa emër, pa urim, pa kartolinë brenda, pa asnjë fjalë të shkruar, madje as ndonjë vizatim të vogël në pjesën e pasme. Vetëm një copë letre e bardhë, e palosur në formë drejtkëndëshi.
— Faleminderit, — thashë dhe e lashë mbi tavolinë.
— Nuk do ta hapësh?
— Do ta hap më vonë.
— Në rregull. Mami, unë duhet të iki. Hana Jakupi po më pret, do shkojmë te prindërit e saj në shtëpinë e fshatit.
— Patjetër. Shko, bir.
Ai veshi përsëri këpucët, më puthi në faqe dhe, kur ishte te dera, u kthye edhe një herë.
— Mami, je mirë? Dukesh pak e lodhur.
— Jam mirë. Jam gjashtëdhjetë, Taulant. Vetëm gjashtëdhjetë.
Ai pohoi me kokë dhe doli. Te unë qëndroi, me sa mbaj mend, jo më shumë se pesëmbëdhjetë minuta.
Zarfi mbeti aty, mbi tavolinën e kuzhinës. Për dy orë kalova pranë tij disa herë, sikur të ishte një send i huaj në shtëpinë time. Më në fund u ula, e mora në duar dhe e hapa.
Brenda kishte gjashtë mijë lekë. Gjashtë kartëmonedha nga një mijë.
I kishin mbledhur bashkë. Tre fëmijë të rritur. Gjashtë mijë lekë.
Qëndrova në këmbë dhe i vështrova paratë pa lëvizur. Ledion Fundo merr dyqind mijë lekë në muaj; ma kishte thënë vetë një herë, kur po mburrej për makinën e re. Për Ina Kastratin nuk e di saktë, por pastiçeria i ecën mirë, porositë nuk i mungojnë dhe javën e kaluar kishte nxjerrë në rrjete sociale një tortë pesëmbëdhjetë mijë lekëshe. Taulant Hasani është inxhinier; nuk është i pasur, por as në hall nuk është. Me “Tiguan”-in e tij shkon te prindërit e Hana Jakupit në fshat.
Gjashtë mijë lekë. Të ndara për tre, nga dy mijë secili. Dhe as zarfin nuk e kishin shkruar.
Nuk qava. Ndoshta do të më ishte lehtësuar shpirti po të kisha qarë. Por lotët nuk erdhën. Brenda meje gjithçka u qetësua në mënyrë të frikshme, u ngrirë si një apartament bosh në dimër, kur fiket ngrohja.
E futa zarfin në sirtarin e tavolinës. Lava enët. Fshiva kuzhinën. U hodha ujë luleve. I bëja të gjitha pa menduar, si një makinë. Duart lëviznin vetë, ndërsa mendja më kthehej vetëm te një gjë: gjashtë mijë lekë. I kishin mbledhur bashkë. Një zarf pa asnjë firmë.