Në mbrëmje më mori në telefon fqinja, Nexhmije Ismaili, për të më uruar ditëlindjen. Me të njiheshim prej tridhjetë vjetësh, që nga koha kur fëmijët tanë ishin ende të vegjël. Pas urimit, më pyeti:
— E, si shkoi? Festuat? Erdhën fëmijët?
— Taulant Hasani kaloi pak, — iu përgjigja. — Ndenji rreth një çerek ore. Solli një zarf.
— Po çfarë kishte brenda?
M’u bë gati fjala në majë të gjuhës, por nuk e thashë. Jo vetëm nga turpi, edhe pse turp ndjeva. U ndala sepse kuptova se, po ta shqiptoja me zë “gjashtë mijë lekë nga të tre”, atëherë gjithçka do të merrte formë përfundimtare. Sa kohë që heshtja, mund të mashtroja veten se ndoshta e kisha kuptuar gabim, se ishte ndonjë keqkuptim, se dhurata e vërtetë do të vinte më vonë. Por sapo ta thosha, nuk do të kishte më kthim. Do të bëhej fakt.
— Para, — thashë shkurt. — Gjithçka në rregull.
Atë natë nuk vura gjumë në sy. Rrija shtrirë dhe një pyetje më rrihte në kokë: ku kisha gabuar?
Ndoshta u kisha dhënë tepër, aq sa ishin mësuar se nëna jep gjithçka dhe nuk kërkon asgjë mbrapsht. Ndoshta u kisha kërkuar shumë rrallë ndihmë dhe ata kishin nisur të besonin se mua nuk më duhej asgjë. Mbase me ato fjalët e mia të përhershme, “jam mirë” dhe “s’kam nevojë për gjë”, i kisha mësuar vetë të më shihnin si një mekanizëm që punon pa pushim, pa dhimbje, pa vetmi, pa fyerje.
Ose ndoshta e vërteta ishte shumë më e thjeshtë. Ndoshta unë thjesht kisha pushuar së qeni e rëndësishme për ta. Detyrën time e kisha kryer: i rrita, i shkollova, i nxora në jetë. Tani ata kishin familjet e veta, punët, hallet dhe planet e tyre. Ndërsa nëna kishte mbetur si një pikë tjetër në listë, diku mes pagesës së faturave dhe lënies së makinës në servis. Diçka që duhet bërë, por pa shumë dëshirë.
Në mëngjes mora një vendim.
Mora telefonin dhe bëra tre transferta: nga dy mijë lekë për secilin prej fëmijëve. Te të tre shkrova të njëjtin mesazh:
“Faleminderit për dhuratën. Po jua kthej. Ju duhen më shumë këto para. Me sa duket, jeni më ngushtë nga ç’e mendoja. Mami.”
Pas dy orësh më telefonoi Taulant Hasani.
— Mam, ç’është kjo?
— Transfertë. Të erdhi?
— Më erdhi. Po pse, mam?
— Taulant, ju të tre mblodhët gjashtë mijë lekë për nënën tuaj. Nuk e di ç’duhej të nënkuptonte kjo. Por nëse vërtet jeni aq keq me paratë, merrini prapë. Unë jam pensioniste, por do t’ia dal disi.
Ai nuk foli.
— Mam… ne nuk e menduam se do të mërziteshe. Ne gjithsesi kishim ndërmend të mblidheshim më vonë, kur të kishim të gjithë kohë…
— Kur? Kur të gjeni kohë për varrimin tim?
Sapo më doli nga goja, u tremba edhe vetë. Nuk kisha dashur të shkoja deri aty. Thjesht më shpëtoi.
Taulanti heshti gjatë. Pastaj tha me zë të ulët:
— Do të të marr prapë.
Tre orë më vonë më telefonuan të tre njëherësh. Ishte telefonatë në grup. Një gjë e tillë mes nesh nuk kishte ndodhur kurrë.