E para e mori fjalën Ina Kastrati. Zëri i dridhej aq shumë, sa dukej sikur po përpiqej ta mbante veten me zor.
— Mami, na fal. Më vjen aq turp, sa mezi marr frymë siç duhet.
Pastaj foli Ledion Fundo. I përmbajtur, i kursyer në fjalë, gjithmonë kishte qenë ashtu, tamam si i ati.
— Mami… ne u sollëm si budallenj. As vetë nuk e kuptoj si arritëm deri këtu. Isha i mbytur në punë dhe mendova: “Po i japim para, ajo blen vetë çfarë të dojë.” Nuk më shkoi fare në mendje si do të dukej kjo për ty.
Taulant Hasani shtoi me zë të ulët:
— Unë as nuk qëndrova tamam me ty. Hana Jakupi më tha më pas: “A je në vete? Nëna jote mbushi gjashtëdhjetë vjeç dhe ti thjesht i le një zarf e ike?”
— Hana Jakupi është vajzë e mençur, — thashë unë.
— Mami, ne do të vijmë.
— Mos vini nga keqardhja.
— Nuk është keqardhje. Ledion Fundo po merr biletat për të premten. Ina Kastrati vjen të enjten. Të shtunën unë do të blej ushqimet dhe do të gatuaj. Do të ulemi si njerëz, të gjithë bashkë.
— Taulant Hasani, nëse nuk ju përshtatet, mos…
— Mami, — më ndërpreu Ledion Fundo, — mjaft the “mos”. Ne do të vijmë.
Dhe vërtet erdhën. Të tre. Me bashkëshortë, bashkëshorte, fëmijë e nipër. Ina Kastrati solli një tortë; jo ndonjë tortë madhështore me pesë kate, por një mjaltore të thjeshtë, pikërisht atë që më pëlqen mua. Ledion Fundo kishte sjellë një album fotografish, të cilin e kishte përgatitur brenda javës: fotot tona të vjetra, të skanuara, të rregulluara, me shënime poshtë. Në faqen e parë ishte një fotografi imja kur isha njëzet e pesë vjeçe: kisha fjetur mbi makinën qepëse.
Atë mbrëmje u mblodhëm në kuzhinë. Rrinim ngjitur me njëri-tjetrin, bënim zhurmë, qeshnim — dymbëdhjetë veta në apartamentin tim të vogël me dy dhoma. Nipi, Marsel Beqiri, derdhi lëngun. Hana Jakupi ia plasi të qeshurës. Ina Kastrati po debatonte me Ledion Fundo se cili prej tyre, kur ishte i vogël, trembej më shumë nga bubullimat. Taulant Hasani lante enët dhe këndonte nën zë bashkë me radion.
Ina Kastrati u ul pranë meje dhe më tha ngadalë:
— Mami… faleminderit që na i ktheve paratë. Përndryshe do të vazhdoja të jetoja duke menduar se një zarf është diçka krejt normale.
— Është normale, — i thashë. — Për njerëz të huaj. Por ne nuk jemi të huaj.
Ajo më përqafoi fort me të dy krahët dhe e mbështeti hundën në shpatullën time, si dikur, kur ishte fëmijë dhe trembej nga gjëmimet. Dhe vetëm atëherë më shpërthyen lotët. Për herë të parë pas dy javësh. Jo nga dhembja. Ngaqë ata ishin aty, pranë meje.
Zarfi ende rri në sirtarin e tryezës sime. Ndonjëherë e hap sirtarin dhe e shikoj. Ajo copë e zakonshme letre më kujton një gjë: nuk duhet heshtur gjithmonë. Nuk duhet të durosh, të buzëqeshësh dhe të thuash: “Gjithçka është në rregull.” Edhe nëse je nënë. Sidomos nëse je nënë.
Fëmijët nuk dinë të lexojnë mendime. Harrojnë, i merr rrjedha e jetës së tyre, mësohen të dëgjojnë: “Mamaja nuk ka nevojë për asgjë.” Pastaj fillojnë ta besojnë. Sepse ashtu është më e lehtë.
Dhe ndonjëherë duhet t’u kthesh diçka… që të zgjohen.