— Të shtunën pritet të na sjellin krevatin e ri, Bujar! Duhet patjetër të gjejmë një zgjidhje për të vjetrin, përndryshe s’do të kemi ku ta vendosim të riun! – i tha Flutura Imeri bashkëshortit sapo ai hyri në shtëpi pas punës.
— Të shtunën? – u sigurua ai.
— Po.
— Kemi edhe disa ditë përpara, do ta rregullojmë disi. Madje, po merrem vetë me këtë punë, kështu që mos e vrit mendjen! – u përgjigj Bujar Qosja me siguri.
— Vetë? Me të vërtetë? – u habit Flutura nga vendosmëria e tij.
— Po, sigurisht! Çfarë ka këtu për t’u çuditur?
— Sepse për të nxjerrë plehrat të duhen shtatë ditë, edhe pse të kujtoj vazhdimisht. Ndërsa tani po flet për një krevat të tërë, e madje “vetë”!
— Flutura, boll ma përmende atë histori! Një herë e harrova, kaq! Isha i zënë, më kishin duart plot…
— “Një herë”? Jo, jo… edhe herën e kaluar, edhe më përpara, e madje edhe sot! – buzëqeshi ajo me ironi.
— Mos më thuaj që e lashë prapë sot? – pyeti ai duke mbyllur sytë me bezdi.
— Po.
— Po shkoj ta hedh tani menjëherë! Se përndryshe nuk do më lësh të qetë!
— S’ka më nevojë. Kur dola në dyqan, i hodha vetë. Por nëse do, mund të shkosh t’i kërkosh te kazanët! – shtoi ajo me të njëjtin ton thumbues.
— Ja ku filluam! E dija! – u ankua Bujari. – Filloi kampionati i batutave për plehrat!
— S’është ndonjë kampionat. Thjesht mos premto gjëra që nuk ke ndërmend t’i bësh, kaq.
— Unë e kisha seriozisht, Flutura! Thjesht më doli nga mendja. E di që jam pak i shpërqendruar.
— Nuk po flas vetëm për plehrat. Kështu vepron shpesh, sidomos me mua – më thua, më premton… dhe pastaj harrohen. Mendo pak për këtë. Edhe për çështjen e krevatit, tani që e more përsipër. – Ajo ndaloi një çast dhe shtoi: – Dhe, nëse është e mundur, para të shtunës. – Pastaj u largua drejt dhomës tjetër.
— Mirë pra! – ia ktheu ai me një nervozizëm të fshehur, duke lënë të kuptohej se kjo temë e lodhte.
Flutura nuk reagoi më. Përgjigje të tilla nuk ishin të reja për të. Bujari nuk e përballonte dot kur ajo i vinte në dukje premtimet e pambajtura apo detyrat e lëna përgjysmë. Çdo kritikë e saj e shtypte, por ai nuk bënte asnjë përpjekje serioze për të ndryshuar. Në mendjen e tij, këto ishin gjëra të vogla shtëpie, pa ndonjë peshë të madhe. Nuk e kuptonte se pikërisht mbi këto “gjëra të vogla” ndërtohej përgjegjësia dhe besimi.
Ironikisht, nëse ndodhte që Flutura të mos përmbushte ndonjë detyrim që atij i dukej i rëndësishëm, situata merrte përmasa dramatike. Një darkë e papërgatitur mjaftonte që ai të ngrinte zërin, duke kujtuar se ai kalonte gjithë ditën në punë, ndërsa ajo – sipas tij – “rrinte në shtëpi”. Por realiteti ishte tjetër. Departamenti ku punonte Flutura ishte zhvendosur përkohësisht në punë nga shtëpia, pasi disa kolegë ishin sëmurë dhe kompania kishte vendosur të shmangte rrezikun. Të gjithë kishin akses në sistemin e brendshëm dhe vazhdonin detyrat online.
Flutura jo vetëm që përmbushte përgjegjësitë profesionale, por gjente kohë edhe për punët e shtëpisë që i kishte shtyrë prej kohësh. Madje, të ardhurat e saj nuk ishin më të ulëta se të Bujarit. Megjithatë, për të, kërkesat e saj tingëllonin si zhurmë e bezdisshme, si mizat që nuk të lënë të qetë.
Biseda për krevatin u zhvillua të hënën. Të mërkurën, Bujari mori një telefonatë nga vëllai i tij, Mentor Dervishi. Ai i tregoi se po planifikonin të vinin për vizitë te prindërit dhe, sigurisht, edhe te ai vetë. Por gjatë bisedës doli në pah një pengesë e rëndësishme.
— Pse flet me kaq hezitim? Ju dhe Dafina Rrota jeni me pushime, merrni fëmijët dhe hajdeni! – i tha Bujari.
— Do të donim shumë, por situata nuk është aq e thjeshtë. Të vijmë, vijmë… por ku do të strehohemi të katërt? Prindërit e Dafinës kanë një apartament shumë të vogël, ndërsa te tanët jeton gjyshja. Të marrim një shtëpi me qira për një javë? Do më kushtojë një pasuri. Dafina është në leje lindjeje, kemi para për udhëtimin, për biletat, për shpenzimet e përditshme… por jo për qira.
— Qenka kështu puna? – tha Bujari me mendime të përziera, duke filluar të peshojë mundësitë në kokën e tij.