— Hë, kështu qenka puna… — murmuriti Bujar Qosja, duke e lënë mendjen të vraponte me shpejtësi nëpër mundësi të ndryshme.
— Po mirë, kur po mendoni të vini? Dhe për sa kohë do të qëndroni? — pyeti ai pas pak, ndërsa përpiqej të bënte një plan të shpejtë në kokë.
— Javën që vjen. Ende s’i kemi prerë biletat, por nuk besoj se do të jetë problem t’i gjejmë.
— Atëherë mos u vono, rezervoji sa më shpejt! Për strehimin mos u shqetëso, diçka do ta rregullojmë këtu, — e siguroi Bujari Mentor Dervishin.
— Ndoshta më mirë ta zgjidhim fillimisht këtë pjesën e fjetjes, se s’është fort e këndshme të mbërrijmë dhe të mos kemi ku të qëndrojmë për një javë të tërë. E sidomos Dafina… ajo s’lëviz me fëmijët pa qenë e sigurt për gjithçka.
Bujari mori frymë thellë.
— Dëgjo, po e them troç. Te prindërit e tu s’bëhet, te të mitë po ashtu. Qira s’mund të përballoni. Atëherë pse të mos vini tek ne? Unë dhe Flutura kemi ende krevatin e vjetër të madh. Është i gjerë, besoj do t’ju zërë të gjithëve pa problem.
Në anën tjetër të telefonit pati një hezitim.
— Je i sigurt që Flutura do ta pranojë këtë? Mos harro që ajo dhe Dafina nuk janë në marrëdhënie të mira që prej asaj historie me verën e kuqe… kur Dafina i hodhi gotën sipër vetëm pse kishte veshur fustan të ngjashëm në ditëlindjen e mamit, para se të shpërnguleshim…
Bujari qeshi lehtë.
— Aman, Mentor! Kanë kaluar gati pesë vjet nga ajo budallallëk. S’besoj se Flutura e mban ende mend.
— Dafina e kujton, dhe jo pak. Sa herë e përmend, i ndizet zëri dhe sytë.
— Edhe nëse Flutura e mban mend, në fund të fundit mund të shkojë një javë te prindërit e saj. Ajo punon online, mjafton laptopi dhe disa dokumente. E çoj jashtë qytetit dhe rri atje derisa të largoheni ju. Prandaj po të them: bli biletat.
— Në rregull… nëse je kaq i bindur…
— Jam. Sot ose nesër flas me Fluturën dhe të njoftoj. Ose do të jetë në shtëpi, ose do të zhvendoset për pak te të sajët.
— Mirë atëherë, — pranoi Mentori më në fund.
Kur Bujari u kthye nga puna, e gjeti Flutura Imerin të ulur në dyshemenë e sallonit. Përreth saj ishin shpërndarë dosje e letra, ndërsa ajo shtypte me përqendrim në laptop, duke kaluar herë pas here sytë nga ekrani te dokumentet.
— Përshëndetje, — tha ai, që ta nxirrte nga përqendrimi.
— Oh, erdhe? Si kalove? — buzëqeshi ajo, pa u ngritur nga vendi.
— Asgjë e veçantë. Ditë e zakonshme. Po ti?
— Siç po më sheh. Që në mëngjes më telefonoi drejtori. Një tjetër departament kaloi në punë nga shtëpia dhe gjysmën e ngarkesës na e kaluan neve derisa ata të sistemohen. Dikush po instalon programet, dikujt i mungon pajisja… madje një vajzë s’kishte fare kompjuter në shtëpi dhe IT-ja ia çoi nga zyra. Tani jemi mbytur në punë. Ngrihem vetëm për të shtrirë këmbët e për të drejtuar shpinën, se më mpihen.
— Qenka situatë e “gëzueshme”, — u përgjigj ai me një ton të vakët. — Do të zgjasë gjatë?
— S’e di. Derisa të qetësohet situata. Sinqerisht, as që dua ta pyes. Më pëlqen të punoj nga shtëpia: jam më rehat, madje arrij të bëj edhe punët e shtëpisë ndërkohë.
— Hm…
Flutura ngriti kokën me vëmendje.
— Ç’ke që dukesh kaq i menduar? Diçka s’shkon? Ah, më thuaj, e zgjidhe çështjen e krevatit të vjetër? E gjete si ta nxjerrësh? Se i riu po vjen çdo ditë tani…
Bujari kolliti lehtë.
— Pikërisht për këtë doja të flisja.
Ajo u ngrit pak në gjunjë.
— Çfarë ndodhi?
— Mendoj ta shtyjmë pak largimin e atij krevati.
— Ta shtyjmë? Po pse? Ç’na duhet?
Ai hezitoi një çast, pastaj foli:
— Ja që javën tjetër, ndoshta që të hënën, Mentori me Dafinën dhe fëmijët do të vijnë këtu. Dhe do t’u duhet një vend për të qëndruar. Kështu që krevatin do ta na duhet… për ta.