— …për ta, mendoj unë! Janë dy të rritur dhe dy fëmijë. Do ta vendosim përkohësisht këtu, në sallon, që të kenë ku të flenë…
— Jo! — e ndërpreu prerë Flutura Imeri, pa e lënë të mbaronte.
As ideja nuk donte t’i hynte në vesh. U ngrit menjëherë në këmbë, shtyu mënjanë laptopin dhe e pa drejt në sy.
— Flutur, prit pak! Po flasim për Mentor Dervishin! Si mund ta lëmë atë dhe familjen e tij rrugëve? — tha Bujar Qosja, i habitur nga reagimi i saj.
— Kush po thotë t’i lëmë rrugëve? Thjesht nuk do t’i fus këtu. Sidomos atë gruan e tij! Po ta shoh para meje, betohem se do ta kap për flokësh për atë që bëri në ditëlindjen e mamit tënd!
— Aman, Flutur! Ka kaluar një kohë e tërë nga ajo histori. Duhet ta kishe harruar e falur me kohë. Mos u sill si adoleshente e zemëruar, — buzëqeshi ai me një lloj ironie.
— Vërtet? Mirë atëherë. Le të vijë e para të më kërkojë falje. Pastaj të më paguajë fustanin që ma bëri copë me verë dhe pastrimin kimik ku ma dogjën përfundimisht, por lekët m’i morën. Pastaj ndoshta mendohem nëse e fal apo jo. Por në këtë shtëpi ajo nuk hyn. Mentori dhe fëmijët — po. Ajo — kurrë!
— Ç’është gjithë kjo urrejtje? Hodhi pak verë mbi ty para të gjithëve, u grindët, kaloi… — tentoi ta zbusë ai.
— Jo-o-o! — tha ajo me një buzëqeshje të ftohtë. — Për mua nuk ka kaluar asgjë.
Bujari mori frymë thellë.
— Ata i kanë prerë biletat tashmë. Janë bërë gati. Nëse s’të pëlqen, shko ti për një javë te prindërit, jashtë qytetit. Ata do të qëndrojnë këtu derisa të sistemohen. Nuk kanë ku tjetër të shkojnë. Tek prindërit tanë nuk ka vend për katër veta. U thashë që i presim.
— U the që i presim? Në cilin moment kjo banesë u bë “e jona”? — ia ktheu ajo me zë të mprehtë. — Dhe me ç’të drejtë vendos ti pa më pyetur?
— Mjaft tani! — ngriti zërin ai. — Bëj gati çantën dhe shko te prindërit e tu! Më pas do ta sqarojmë ç’është e kujt. Tani situata është kjo.
— Pra unë duhet të largohem nga shtëpia ime që të vijë vëllai yt me familje? A je në vete, Bujar?
— Çfarë të keqe ka? Çfarë mendon se do të bëjnë këtu? Do të vjedhin apo do të shkatërrojnë diçka? Janë edhe fëmijët… ku të shkojnë ata? Mendo pak!
— Pse duhet të më shqetësojë mua kjo? Është problemi i vëllait tënd, jo imi. Le të marrin një apartament me qira ditore, një hotel, ka plot zgjidhje. Por këtu nuk hyjnë. S’ma ndien nëse flenë jashtë!
— Kështu mendon ti për familjen time? — tha ai me inat të hapur.
— Unë sillem me njerëzit ashtu siç e meritojnë. Në fakt, jo me ta, por me të. Gruan e Mentor Dervishit nuk e dua as në prag. Nëse guxon të shkelë këtu, do të dalë ose nga ballkoni me kokë poshtë, ose duke u rrokullisur nëpër shkallë. Nuk kam nevojë për atë “pisllëk” në shtëpinë time.
— Nuk më intereson ç’ndien për të! Unë dua ta shoh vëllanë tim. Ka kohë që s’jemi takuar. Pa gruan dhe fëmijët ai nuk vjen.
— Atëherë zgjidhi vetë hallet e tua, por jo në kurrizin tim. Biseda mbaroi këtu.
Zemërimi i Bujarit u ndez keq. Të premten në mbrëmje shkoi te prindërit për të diskutuar ardhjen e Mentor Dervishit dhe nuk u kthye më atë natë.
Ndërkohë, krevati i vjetër që kishte premtuar ta hiqte, vazhdonte të zinte vend në dhomën e gjumit, duke penguar montimin e të riut.
Të shtunën në mëngjes sollën krevatin e ri. Fatmirësisht ishte i çmontuar, në kuti, dhe djemtë e transportit i lanë të gjitha në korridor. Por ashtu nuk mund të rrinin. Flutura telefonoi babanë e saj që të vinte ta ndihmonte, sepse bashkëshorti i dashur, siç dukej, ishte zhytur diku në mendime se ku ta sistemojë vëllanë e vet me gjithë familje.
Brenda një ore, i ati çmontoi krevatin e vjetër, gjeti një të njohur që e mori me furgon dhe e largoi. Më pas u kthye për të montuar të riun. Kur gjithçka përfundoi, ai fshiu duart dhe e pa vajzën me një buzëqeshje të lehtë.
— Po burri yt ku është? I ruan duart për ndonjë gjë më të madhe? Apo s’di të bëjë punë shtëpie si burrë? — tha me shaka.
Flutura uli sytë.
— Është më i shqetësuar për familjen e tij tjetër, babi…
— Po? Kjo çfarë do të thotë…