— Po çfarë familjeje tjetër? — e ndërpreu ai, i habitur.
Flutura mori frymë thellë.
— Vëllai i tij po vjen me gruan dhe fëmijët. Për ta shqetësohet më shumë sesa për jetën tonë. Flet për detyrimet e tij ndaj tyre, për fëmijët që duhet të rrisë… ndërsa për ne sikur s’ka mbetur gjë.
I ati tundi kokën me pakënaqësi.
— Unë dhe nëna jote ta kemi thënë: nuk është njeri i qëndrueshëm. Por ti na kundërshtoje, “e dua, s’mundem pa të”…
— Ashtu ishte… — pranoi ajo me zë të ulët.
— Po tani?
— Tani… nuk e di, babi. Besimi që kisha dikur është zhdukur. Në fillim mendoja se do rregullohej, por me kalimin e kohës çdo siguri u tret.
— Atëherë mos e zvarrit më. Ndahuni dhe mos ia nxini jetën njëri‑tjetrit. Ky martesë nuk po jep asgjë. Ai s’bën asgjë për shtëpinë, as për familjen e vet. Gjithmonë vrapon pas të tjerëve. As një krevat s’arriti ta largojë brenda javës për të vendosur të riun! E të mos flasim që rri në apartamentin tënd dhe s’e çon ndër mend të mendoni për një hapësirë më të madhe për fëmijët.
Flutura ngriti sytë, e çuditur.
— Nga e di këtë?
Kur kishin folur për të blerë një banesë më të madhe, Bujar Qosja gjithmonë e shmangte bisedën, por kurrë nuk i kishte thënë prerë që nuk donte.
— Ma ka thënë vetë, — u përgjigj i ati. — Sipas tij, është mirë siç është dhe s’ka pse të futet në borxhe të kota.
— Kështu paska thënë?
— Po. Atë ditë kur i ishte prishur makina dhe erdhi ta shihja, se s’donte të paguante servis.
Fjalët e të atit e bënë Fluturën të mendohej seriozisht. Pse të vazhdonte një lidhje që s’i sillte qetësi? Vendimin përfundimtar e mori të hënën, pikërisht ditën kur do të mbërrinte Mentor Dervishi me familjen.
Deri atëherë, Bujar Qosja nuk ishte dukur fare në shtëpi. Çdo herë justifikohej se po merrej me sistemimin e vëllait. Dhe të hënën pasdite, dera u hap me zhurmë: Bujari hyri bashkë me Mentorin, Dafinën Rrota dhe fëmijët e tyre, të ngarkuar me valixhe.
— Hyni, hyni, mos rrini te dera! — tha ai me ton zotërues. — Kemi një krevat të tepërt. Tani po ndërroj rrobat dhe e çoj në sallon për ju. Unë dhe Flutura do ta rregullojmë tonin sonte.
— Nuk ka asgjë për të rregulluar, — tha Flutura, duke dalë nga dhoma e ndenjjes. — Krevati i vjetër s’është më. Dhe këtu askush nuk do të qëndrojë. Ta kam thënë qartë, Bujar.
Mentori e pa i hutuar.
— Bujar, më the se çdo gjë ishte në rregull, që Flutura s’kishte kundërshtime. Ah, përshëndetje! — shtoi ai, duke iu drejtuar asaj.
— Flutura, mos më turpëro para njerëzve, — i pëshpëriti Bujari me nervozizëm. — Si s’paska krevat?
— Nëse vazhdon të bredhësh si deri tani, do ta gjesh edhe bravën e ndërruar, — ia ktheu ajo ftohtë. — Përshëndetje, Mentor.
— Po çfarë sugjeron? T’i shtrijmë në dysheme? Të marrin shtratin tonë e ne të…
— Mjaft! — e ndërpreu ajo prerë. — Askush nuk do të flejë këtu. As ti, i dashur.
— E dija që kjo s’është për t’u besuar! — shpërtheu Dafina Rrota me përçmim.
Flutura u kthye nga ajo me një buzëqeshje të akullt.
— Do të bëje mirë të mbyllje gojën, për sa kohë e ke ende të lirë për të ngrënë, zonjë. Dhe tani, të gjithë bashkë, kërkoni strehë diku tjetër.
— Faleminderit shumë, Bujar! — tha Mentori me ironi. — E dija që s’mund të mbështetesha te ti.
Ai i bëri shenjë Dafinës të heshtte, mori fëmijët dhe doli. Bujari qëndroi një çast, e pa Fluturën me inat, pastaj vrapoi pas “familjes” së tij.
Sapo dera u mbyll, Flutura telefonoi të atin.
— Babi, a mund ta ndërroni bravën sot? — e pyeti.
— Për ty, gjithmonë, — u përgjigj ai.
Rrugës për tek ajo bleu një bravë të re dhe brenda pak minutash dera ishte e siguruar.
Të nesërmen, Flutura paraqiti kërkesën për divorc. Bujari nuk ishte kthyer as atë mbrëmje, madje nuk ishte paraqitur as në punë.
Tani gjithçka ishte e qartë. Bujar Qosja do të vazhdonte të përpiqej t’u bënte qejfin të afërmve dhe ndoshta të kërkonte mënyra për t’u hakmarrë për “poshtërimin” që mendonte se i ishte bërë. Ndërsa Flutura Imeri vendosi të kërkonte një partner që ta vendoste atë dhe familjen e tyre në vend të parë — dhe, pse jo, dikë në të njëjtin nivel me të, me stabilitet dhe banesë të vetën. E dinte që nuk do të ishte e lehtë, por kësaj radhe nuk do të pranonte më gjysma.