Çelësi ngeci me një kërcitje të ashpër diku në mes të rrotullimit dhe, sikur të kishte marrë vendim më vete, nuk pranoi ta hapte bravën e njohur. Luana Marashi u rëndua mbi mbështetëset e forta plastike të patericave, i shtrëngoi nën sqetulla dhe mbylli sytë për një çast nga lodhja. Përtej derës së rëndë të banesës së saj dëgjohej një trokitje e mbytur, e përsëritur me ritëm, britma fëmijësh dhe një erë e rëndë, therëse, ushqimi të skuqur lirë, e përzier me avull të ndenjur. Nga freskia dhe pastërtia që ajo kujdesej gjithmonë të mbante në korridor, nuk kishte mbetur asnjë gjurmë.
— Baba, provoje ti, — tha ajo me frymë të këputur, duke ia zgjatur tufën e çelësave. — Ndoshta është bllokuar. Ose dikush e ka lënë çelësin nga brenda.
Gëzim Kalemi bëri një hap përpara pa humbur kohë. E tërhoqi dorezën, pastaj shtypi fort butonin e ziles. Nga ana tjetër u dëgjua një murmurimë e pakënaqur, hapa të rëndë që zvarriteshin mbi dysheme dhe më pas shuli kërceu me një klikim të thatë.
Dera u hap me vrull.
Në prag qëndronte Bleona Marku, motra e Erion Imerit, burrit të Luanës. Luana i rrahu qerpikët disa herë, sikur pamja përpara saj të mos mund të ishte e vërtetë. Kunata kishte veshur robdëshambrin e saj të preferuar prej mëndafshi, atë blu të errëtin, me zbukurim të hollë dantelle. Pikërisht atë që Luana e kishte blerë shtrenjtë për përvjetor. Tani, në fund të tij, ishte përhapur një njollë e freskët vaji, ndërsa nga xhepi dilte një leckë kuzhine e pistë.
— Po ju ç’kërkoni këtu? — ia priti Bleona menjëherë, pa as më të voglën shenjë përshëndetjeje, ndërsa fshinte duart e lagura drejt e mbi mëndafshin delikat. — Ti duhej të shkoje te plaka Diturie! Erioni s’të paska lajmëruar?
— Te cila plakë Diturie? — Luana mbeti e ngrirë mbi paterica, duke ndier se brenda saj po i vlonte gjithçka.
— Te gjyshja jonë, imja dhe e Erionit, pra, — shfryu kunata, duke shtrembëruar buzët me mërzi dhe duke i zënë hyrjen e korridorit. — Ne bëmë ndërrim. Plaka është keq fare, kërkon njeri pranë gjithë kohës. Ju tani do të rrini atje, kurse unë me Bujar Markun dhe fëmijët do të rrimë këtu. Ne kemi nevojë për hapësirë.
Një muaj më parë, Luana ishte nisur me nxitim për në punë, duke ecur mbi trotuarin e ngrirë. Aty ndodhi aksidenti. Shoferi humbi kontrollin, makina e rëndë rrëshqiti, dhe goditja e fuqishme e parakolpit e flaku Luanën drejt e mbi akullin e fortë buzë rrugës. Lëndimet ishin aq serioze, sa ajo u detyrua të kalonte katër javë të gjata nën kujdesin e mjekëve.
Burri i saj ishte shfaqur në dhomën e spitalit vetëm nja dy herë, me shumë mundim. Qëndronte pranë derës, i shmangte sytë, fliste për punë të grumbulluara dhe për detyrimin që të merrej me djalin e tyre pesëvjeçar, Arlind Canin.
Erion Imeri arriti t’i bindte prindërit e Luanës se në apartament po përgatiste një surprizë të madhe: gjoja donte ta rinovonte çdo gjë para se gruaja të dilte nga spitali.
— Atje është pluhur deri në tavan, s’merret frymë! — i kishte raportuar me zë të gjallë vjehrrit në telefon një javë më parë. — Merreni Arlindin te ju për fundjavë, kurse gjatë javës do të rrijë me mua te mamaja, që të mos u pengojë punëtorëve. Edhe ju mos vini, se ma prishni gjithë surprizën!
Dhe tani Luana qëndronte në sheshpushimin e shkallëve, duke parë me sytë e saj atë “surprizë” të famshme.
Gëzim Kalemi nuk e pa të arsyeshme të humbiste kohë me fjalë. Pa thënë asgjë, por me një vendosmëri që nuk linte vend për kundërshtim, ai e shtyu mënjanë Bleona Markun me shpatullën e tij të gjerë, duke i hapur rrugën së bijës.