Luana Marashi kaloi pragun dhe një ndjesi e ftohtë i përshkoi trupin. Salla e saj e ndritur, për të cilën kishte harxhuar vite mundi, kursime dhe nerva, nuk ngjante më me shtëpi, por me një vend ku hynte e dilte kush të donte. Në divanin prej kamoshi të hapur rrinte shtrirë sa gjerë gjatë Bujar Marku, burri i Bleona Markut. Këmbët, me çorape rruge, i kishte hedhur pa pikë turpi mbi tavolinën e xhamit, ndërsa ndërronte kanalet me zhurmë dhe fuste në gojë grushta me biskota të thata. Thërrimet binin drejt e mbi tapetin bezhë me push.
Dy fëmijët e tyre, pothuajse moshatarë, vraponin nëpër dhomë duke ulëritur, ndërsa me duart e lyera me çokollatë të shkrirë përlyenin tapetet e shtrenjta të murit. Në dysheme ishin shpërndarë fletë të grisura nga axhendat e punës së Luanës.
Nga kuzhina vinte erë djegieje. Sobën e re e kishte mbuluar supa që kishte derdhur gjatë zierjes, lavamani ishte mbushur pirg me pjata të thartuara, kurse mbi një karrige ishte hedhur palltoja e saj e bardhë prej kashmiri. Mbi të flinte qetësisht një mace e madhe, leshatore. Luana nuk kishte mbajtur kurrë mace në shtëpi, sepse prej tyre i përkeqësohej menjëherë gjendja.
— O, po ju ç’kërkoni këtu? — zgjati fjalët me përtesë Bujar Marku, pa e marrë mundimin t’i hiqte këmbët nga tavolina. — Tani vendi juaj është te plaka. Atje ka dy dhoma, për ty dhe për një çun ju del e tepron. Ne këtu e kemi më praktike. Kemi dy fëmijë, duhet të lëvizin. Edhe kopshti po ndërtohet mu në oborr.
— Kjo banesë është e imja, — tha Luana, duke u përpjekur ta mbante zërin të qetë. — Prindërit e mi e blenë para se unë të njihja Erion Imerin. Ju nuk keni asnjë të drejtë të qëndroni këtu.
Në atë çast çelësi u rrotullua në bravë dhe Erion Imeri hyri në korridor me disa qese ushqimesh në duar. Sapo pa gruan dhe vjehrrin, mbeti i ngrirë për një sekondë. Fytyra iu shtrembërua nga befasia, por menjëherë u përpoq të merrte pamje të bezdisur.
— Luana? Po ti pse nuk je te gjyshja Diturie Ismaili? Unë i thashë mamit të të lajmëronte që babai të të çonte direkt atje!
— Të më lajmëronte për çfarë? — Luana ndjeu se po i përzihej nga ajo gënjeshtër e hapur. — Që më nxore nga shtëpia ime? Që e çove djalin tim në një garsoniere me një plakë të paralizuar, ku mban erë ilaçesh dhe rrobash të vjetra, ndërkohë që motra jote po ma shkatërron apartamentin?
Vetëm tani gjithçka iu lidh në mendje. Para pak ditësh e kishte marrë në telefon edukatorja e Arlind Canit. Me shumë kujdes, gruaja e kishte pyetur nëse në shtëpi ishte gjithçka në rregull, sepse rrobat e djalit mbanin prej gjithë javës një erë të rëndë dhome të paajrosur. Atëherë Erioni e kishte siguruar në telefon se ishte era e pomadës me të cilën lyente shpinën. Në të vërtetë, ai e kishte mbajtur fëmijën në kushte të padurueshme vetëm që t’ia lironte motrës apartamentin e rehatshëm.
— Mos shpik tani! — ia preu Erioni, duke hyrë në kuzhinë dhe duke i hedhur qeset mbi tavolinën ngjitëse. — Bleona Markut i leverdis më shumë këtu me dy fëmijë. Ata kanë punime në vrimën e tyre dhe s’kanë ku të rrinë. Kurse plaka ka nevojë për kujdes. Ti gjithsesi je pa punë në shtëpi tani, kohë ke sa të duash, ndaj do ta shohësh edhe atë. Jemi familje, duhet ta kuptosh situatën!
Për gjithë ato vite, Luana kishte bërë sikur nuk i shihte teprimet e njerëzve të burrit. Kishte duruar shumëçka, madje edhe kur vjehrra kalonte çdo kufi.