Ajo kishte kafshuar gjuhën edhe atëherë kur vjehrra hapte frigoriferin e tyre pa pyetur askënd dhe merrte ushqime, duke thënë me atë zërin e saj të ëmbëlsuar: “Bleona Markut i duhen më shumë, e ka shëndetin të dobët, është me fëmijë në gji.” Luana kishte heshtur edhe kur Erion Imeri fshihte rrobat e reja të fëmijëve, që t’i vishte më parë nipi, ndërsa Arlind Canit t’i mbeteshin leckat e përdorura. Por kjo që po ndodhte tani ishte pika që e mbushi gotën.
— Këtu unë jam i zoti i shtëpisë dhe motra ime do të rrijë këtu! — ulëriti burri, duke shpërthyer papritur dhe duke përplasur pëllëmbën mbi tavolinë me gjithë forcën. — Kështu kam vendosur unë! Mjaft u bëre kaq dorështrënguar! Ti rri mbi metrat e tu katrorë, kurse njerëzit e gjakut tim të enden qosheve?!
Në kuzhinë ra një qetësi e rëndë. Dëgjohej vetëm zhurma e ujit që shfrynte mbi sobë, duke u derdhur nga një tenxhere e palarë.
Luana e vështroi të shoqin gjatë. Përballë saj nuk ishte më njeriu me të cilin kishte ndarë jetën, por një i panjohur: i vogël në shpirt, ziliqar dhe me një pafytyrësi që të linte pa fjalë.
— Babë, — tha ajo me zë të ulët, por të prerë, duke u kthyer nga i ati. — Merr telefonin. Thirr policinë. Do të bëjmë kallëzim për qëndrim të paligjshëm në banesë dhe dëmtim prone.
Bleona Marku u mbyt nga habia, sikur ajri t’i kishte mbetur në fyt. Bujar Marku u ngrit vrullshëm nga divani dhe, pa dashje, hodhi në dysheme pjatën me bukë të thekur.
— Ç’polici, moj, çfarë po nxjerr nga goja?! — bërtiti Erion Imeri dhe bëri një hap të ashpër drejt saj.
Por Gëzim Kalemi doli menjëherë mes tyre. Ai ishte më i shkurtër se dhëndri, më i moshuar dhe fizikisht më i lodhur, por në qëndrimin e tij kishte aq vendosmëri, sa Erioni u tërhoq instinktivisht pas.
— Keni saktësisht një orë, — shqiptoi Luana, duke ndarë çdo fjalë si me thikë. — Merrni plaçkat tuaja dhe dilni. Nëse pas një ore mbetet këtu qoftë edhe një send i juaji, do të fluturojë nga ballkoni. Koha filloi.
Atëherë nisi rrëmuja. Kur e kuptuan se Luana nuk po bënte shaka dhe se Gëzim Kalemi po i diktonte tashmë adresën operatorit në telefon, të afërmit e Erionit u shpërndanë nëpër dhoma si të trembur. Bleona nxirrte me duar që i dridheshin bluzat e fëmijëve nga dollapët, ndërsa përpiqej tinëz të fuste në çantën e saj peshqirët e rinj të Luanës.
— Lëri aty ku ishin, — gjëmoi Gëzim Kalemi, duke ia marrë sendet nga duart pa asnjë ceremoni.
Bujar Marku mbushte thasë të zinj plehrash me rrobat e tij të ndotura dhe murmuriste mallkime nën hundë. Erion Imeri u përpoq disa herë ta tërhiqte Luanën drejt banjës, që “të flisnin si njerëz”, por ajo bëri sikur nuk e dëgjoi fare. Qëndronte e mbështetur mbi paterica dhe shikonte nga dritarja, e ngrirë e e lodhur.
Pas dyzet minutash, dera e hyrjes u përplas përsëri. Në prag u shfaq Hyrie Marashi, vjehrra, e skuqur dhe pa frymë. Erioni, me sa dukej, kishte arritur ta lajmëronte.
— Të këqij! — klithi ajo që nga dera, duke vënë dorën në gjoks me një teatralitet të tepruar. — Njerëzit tuaj po i nxirrni në rrugë! Mos paçi gëzim në këto pallate që i mbani me kaq mendjemadhësi! Djali im ka bërë gjithçka për ju, ka sjellë çdo qindarkë në këtë shtëpi, kurse ti, mosmirënjohëse…
— Hyrie Marashi, — e ndërpreu Luana e rraskapitur, pa e ngritur zërin. — Djali juaj ka bërë gjithçka vetëm për ju. Dhe e ka bërë me kurrizin tim. Tani merreni prapë tek vetja. Edhe Diturie Ismaili do ta ketë më në fund kujdesin e atij nipi kaq “të përkushtuar”.
Vjehrra mbushi mushkëritë për të nisur një tjetër vajtim, por u ndesh me shikimin e ashpër të Gëzim Kalemit. Ai trokiti me gisht mbi orën e dorës, duke ia bërë të qartë se koha po mbaronte.
Saktësisht pas një ore, njerëzit e Erionit po i ngjeshnin plaçkat në thasë plehrash, drejtpërdrejt në sheshpushimin e shkallëve.