Kur më në fund dera e rëndë u përplas pas tyre dhe zhurma e hapave u tret nëpër shkallë, apartamenti u mbulua nga një heshtje e pazakontë. Ajo heshtje nuk ngjante me qetësinë e zakonshme të shtëpisë; ishte si boshllëk pas një stuhie të gjatë. Luana Marashi qëndroi për disa çaste në korridor, pastaj u ul rëndë mbi poufin pranë derës. Gjunjët nuk po e mbanin më. I dukej sikur gjithë tensioni i muajve të fundit i kishte rënë njëherësh mbi shpatulla.
Gëzim Kalemi nuk tha asgjë në fillim. U ul pranë saj, hoqi xhaketën me lëvizje të ngadalta dhe ia vendosi dorën mbi sup, ashtu siç dinte vetëm një baba ta bënte: pa shumë fjalë, por me një mbështetje që të mbante në këmbë.
— Ke vepruar drejt, bija ime, — tha më në fund me zë të ulët. — Njerëz të tillë duhen ndalur që në fillim. Po u dhe pak vend, të hipin në qafë dhe pastaj s’të zbresin më gjithë jetën.
Të nesërmen në mëngjes erdhën pastrueset. Ishin tri gra që punuan pa pushim pothuajse deri në mbrëmje. Nxirrnin thasë me mbeturina, fërkonin njollat e ngulitura në mobilie, lanin dyshemetë, pastronin qoshet ku pluhuri dhe rrëmuja ishin bërë si pjesë e shtëpisë. Çdo dhomë dukej sikur po çlirohej pak nga pak nga gjurmët e huaja që kishin mbetur aty.
Po atë mbrëmje erdhi edhe mjeshtri. Pa humbur kohë, ai i hoqi të gjitha bravat e vjetra dhe vendosi të reja, më të forta, më të sigurta. Kur dera u mbyll për herë të parë me çelësat e rinj, Luana ndjeu diçka që kishte kohë pa e ndier: shtëpia ishte përsëri e saj.
Megjithatë, fundi nuk erdhi menjëherë. Divorci u zvarrit gjatë dhe e lodhi deri në palcë. Erion Imeri vazhdoi për disa muaj të shfaqej poshtë derës së saj. Herë kërkonte me këmbëngulje t’i kthehej kafemakina, sikur ajo të ishte çështja më e rëndësishme në botë. Herë tjetër ulte zërin, lutej, premtonte se gjithçka do të ndryshonte dhe kërkonte të nisnin nga e para. Por Luana tashmë e kishte parë shumë qartë se çfarë fshihej pas atyre fjalëve.
Hyrie Marashi, nga ana tjetër, nuk pushoi së hedhuri helm. U shkruante të njohurve, ankohej, shpikte histori dhe e quante Luanën grua pa zemër. Për një kohë, Luana u përpoq të mos i kushtonte rëndësi, por kur mesazhet dhe thashethemet u bënë të padurueshme, ajo thjesht ndërroi numrin e telefonit. Me një veprim të vetëm, preu edhe një fije tjetër që e lidhte me atë familje.
Kaluan një vit e gjysmë. Dalëngadalë, Luana Marashi u rikthye te vetja. Riparoi shtëpinë, freskoi muret, rregulloi mobiliet dhe hodhi pa keqardhje çdo send që i kujtonte ish-burrin apo të afërmit e tij. Nuk kishte më arsye të ruante objekte që i sillnin në mendje poshtërime, zhurmë dhe lodhje.
Në fundjavë, ajo dhe Arlind Cani, që tashmë ishte rritur edhe pak, piqnin biskota në kuzhinë. Pastaj uleshin në tapetin e pastër të sallonit dhe ndërtonin bashkë lodra me kuba, duke qeshur për gjëra të vogla. Në atë shtëpi më në fund kishte ajër, qetësi dhe ngrohtësi.
Dhe mbi të gjitha, aty nuk kishte më vend për askënd që e shihte banesën e saj si pronë të vetën.