E vendosa tortën mbi tryezë dhe u tërhoqa një hap pas.
Njëzet e pesë. Shifrat prej paste sheqeri qëndronin të bardha mbi glazurën e errët të çokollatës. Tri ditë rresht isha marrë me të: pandispanjat, kremi, nivelimi, zbukurimi. Videot në YouTube i kisha lënë të përsëriteshin pa pushim, ndërsa duart i kisha me miell deri te bërrylat. Herën e parë pandispanja nuk u fry fare, ndaj në një të natës më duhej ta nisja nga e para, në kuzhinë, me rrobë shtëpie dhe shapka në këmbë.
Në kuzhinë ndihej aroma e vaniljes dhe e gjalpit të shkrirë. Jashtë dritares po binte muzgu; ishte maj, por një maj i ftohtë, me erë që të hynte në palcë. I radhita tetëmbëdhjetë pjata në formë rrethi dhe palosa tetëmbëdhjetë peceta në trekëndësh. Për ushqime, dekorime dhe për fustanin e ri më kishin ikur dyzet e shtatë mijë lekë. Fustani ishte blu i errët, me jakë të hapur si varkë. E vesha që në mëngjes dhe qëndrova para pasqyrës për gati një minutë, duke vështruar veten. Pesëdhjetë e tre vjeçe. Flokë të thinjur te tëmthat. Por shpina ende e drejtë, dhe fustani më rrinte bukur.
Bujari telefonoi në gjashtë.
— Do të vonohem. Kam mbledhje.
Mbledhje. E treta brenda javës. Dhe, po t’i numëroje, e dhjeta brenda muajit. Unë i numëroja. Tri a katër “mbledhje” çdo javë, prej gjashtë muajsh. Dikur kthehej në shtatë. Tani vinte në nëntë, në dhjetë. Ndonjëherë edhe pas mesnate.
E ula telefonin dhe hodha sytë te karfica që kisha vendosur në fustan. Ishte e gjyshes. Argjendi, me një gur të kaltër. Gjyshja e kishte mbajtur në përvjetorin e saj të argjendtë të martesës, gjashtëdhjetë vjet më parë. Gjyshi ia kishte dhuruar për dhjetëvjetorin e martesës dhe ajo nuk e kishte hequr më deri në fund.
E preka gurin e ftohtë me majën e gishtit.
Njëzet e pesë vjet. Unë e dija me çfarë ere vinte këmisha e tij pas “mbledhjeve”. Parfum i ëmbël, i rëndë, si zambak mali i përzier me diçka artificiale. Nuk ishte aroma ime. Të miat ishin të lehta, agrumesh, aq të buta sa humbnin nën erën e gatimit.
Këmishat e tij, megjithatë, unë i hekurosja rregullisht. Nga tri copë çdo dy ditë. Jakë, mansheta, pjesa e kopsave. Njëzet e pesë vjet bëjnë afërsisht katër mijë e pesëqind këmisha. Nuk po e teproj. Thjesht, një ditë i llogarita teksa mbaja hekurin në dorë, dhe që atëherë ai numër nuk m’u shqit më nga mendja.
Tre muaj më parë, Teuta më telefonoi dhe hyri menjëherë në temë:
— E pashë Bujarin te “Byreku”, në rrugën e Kopshtit. Ishte me një vajzë. Rreth të tridhjetave, thonj si mace, flokë deri në bel.
Teuta ishte shoqja ime që nga vitet e universitetit. Ajo nuk më kishte gënjyer kurrë dhe nuk dinte t’i zbuste gjërat. Pikërisht për këtë e vlerësoja.
— Ndoshta kolege, — thashë unë. Jo sepse e besoja. Por sepse nuk doja ta besoja pikërisht atë çast, në orën dy të pasdites, para mbledhjes së mësuesve.
— Teutë, kolegët nuk e ushqejnë njëri-tjetrin me pirun.
Unë heshta. E zhvillova mbledhjen. Kontrollova fletoret. Përgatita darkën: supë me panxhar dhe qofte. Bujari erdhi në nëntë, hëngri pa folur dhe u shtri në divan.
Kur e zuri gjumi, ia mora telefonin.
Fjolla. E regjistruar në kontakte me tri zemra. Biseda gjashtëmujore. Qëndroja zbathur në kuzhinë, pllakat më ngrinin shputat, dhe lëvizja gishtin mbi ekran. Fotografi në kafene: ajo qeshte, ai mbyllte sytë nga blici. Mesazhe zanore që nuk pata forcë t’i dëgjoja. Shënime të shkurtra: “Më mungon”, “Po të pres”, “Je i imi”. Plane për fundjava, pikërisht ato fundjava kur mua më thoshte se shkonte për peshkim. Gjashtë peshkime brenda dy muajsh dhe as edhe një peshk në frigorifer.
Për njëzet e pesë vjet e kisha ngritur këtë shtëpi. Zgjohesha në pesë të mëngjesit që të arrija të bëja mëngjesin para punës. Mbaja mbi supe kredinë e banesës, ndërsa ai ndërronte makinën. Çdo të martë çoja nënën e tij te mjeku: njëqind e tridhjetë udhëtime për tre vjet, dyzet minuta vajtje, një orë e njëzet gjithsej. Askush nuk më tha “faleminderit”. Askush nuk pyeti nëse isha lodhur.
Ndërsa asaj ai i shkruante: “Ti je dielli im.”
Mua nuk më kishte shkruar kurrë ashtu. As në kohën kur më vinte rrotull.
E mbylla telefonin, e vendosa mbi komodinë dhe u shtriva. Tavani i dhomës së gjumit ishte i bardhë, i lëmuar; vetë i kisha gjetur bojaxhinjtë vitin e kaluar. Bujari gërhiste pranë meje. Këmisha që ia kisha hekurosur në mëngjes varej në kurrizin e karriges.
Nuk qava. Nuk bërtita. Vetëm ndenja shtrirë dhe mendova.
Të nesërmen hapa profilin e Fjollës në rrjetet sociale.
Fotografi me shoqe. Selfie para pasqyrës, me buzë të mbledhura si sqep, thonj të mprehtë dhe me shkëlqim. Mes atyre pamjeve të lëmuara e të stisura doli edhe një djalë. I ri, kaçurrel, shpatullgjerë, me xhup sportiv. Në njërën foto e kishte përqafuar nga supet. Në tjetrën e puthte në faqe. Poshtë shkruhej: “Iliri im”.
Vazhdova të shfletoja. Tetë fotografi me të gjatë tre muajve të fundit. E fundit ishte postuar dy javë më parë. Pra, ata ishin ende bashkë. Tani. Në të njëjtën kohë që burri im luante rolin e djaloshit të dashuruar.
Njëzet e pesë vjet martesë. Gjashtë muaj nga “romanca” e tij. Dhe gjatë gjithë kësaj kohe, “dielli” i tij kishte një burrë tjetër. Të vërtetë.
M’u duk për të qeshur. E hidhur dhe qesharake njëkohësisht. U ula në tryezën e kuzhinës, piva çajin që ishte ftohur dhe ngula sytë te ekrani i telefonit. Përtej murit, Bujari shihte futboll. Ulërinte “Gooool!” dhe muret sikur dridheshin.
Për çfarë isha munduar gjithë këto vite? Njëzet e pesë vjet, për kë? Për një njeri që i dërgonte zemra një gruaje tjetër? Ndërkohë ajo e mbante si zgjedhje rezervë?
Atë çast e kuptova: nuk do të qaja. Do të mendoja.
Dy javët para përvjetorit nuk i kalova vetëm duke përgatitur sallata.
Ilirin e gjeta për dhjetë minuta. Profili i tij ishte i hapur, qyteti ishte i njëjti me tonin, dhe aty dukej qartë edhe ku punonte.