Punonte si trajner në klubin e fitnesit “Olimp”, në rrugën kryesore. Fotografi me gira, pamje para pasqyrës në palestër, buzëqeshje të stërvitura, muskuj të ekspozuar — dhe poshtë tyre, pëlqime të shumta nga Fjolla. Nëse u besoje datave nën fotografi, ata kishin dy vjet bashkë.
Hapa një profil të ri. Si fotografi vendosa një buqetë me lule, diçka krejt të pafajshme. Pastaj i shkrova:
“Përshëndetje! Jam shoqe e Fjollës. Po i organizojmë një surprizë për ditëlindje, një festë të vogël. A mund të vish rreth orës tetë në këtë adresë? Ajo nuk di asgjë!”
Përgjigjja erdhi pas afro një ore.
“Patjetër! Do të marr lule. Çfarë i pëlqen?”
“Trëndafila”, i shkrova.
Dhe i dërgova adresën e shtëpisë sime.
Gishtat më therën nga tensioni. E lashë telefonin mbi tavolinë, u ngrita dhe shkova te dritarja. Në oborr, plepat përkuleshin lehtë nga era, ndërsa pluhuri rrëshqiste mbi asfalt si një perde e hollë gri. Ishte maj, por ajri kishte një të ftohtë të pabesë.
A po bëja gjënë e duhur? Ndoshta duhej vetëm të ulesha e të flisja me të? T’i mblidhja rrobat? Të kërkoja divorcin në heshtje, pa njerëz, pa skena, pa këtë teatër?
Hapa frigoriferin. Rosa rrinte në marinadë, e futur në qesen e pjekjes. Sallatat ishin të sistemuara në kuti — katër lloje, secila me nga tre orë punë pas vetes. Rozmarinën e kisha blerë të freskët, jo të tharë. Qirinjtë për tryezën ishin tetë, ngjyrë bordo, të zgjedhur që të shkonin me mbulesën.
Dyzet e shtatë mijë lekë. Tre ditë pranë sobës. Njëzet e pesë vjet martesë.
Jo. Në heshtje nuk do të bëhej. Ai nuk e meritonte kaq lehtë.
Pastaj Bujari më tha se donte të ftonte edhe “një kolege nga puna”.
— Është e re, — tha, duke ngritur supet, ndërsa pas darkës zbërthente rripin. — S’është mirë të mos e thërras. Nuk njeh askënd këtu në qytet.
Barku i varej mbi rrip. Në gishtin e vogël mbante unazën prej argjendi, me nxirje. E kishte vënë gati pesë vitet e fundit dhe ishte i bindur se i jepte pamje “serioze”. Unë vetëm pohova me kokë. Pastaj nxora nga dollapi pjatën e nëntëmbëdhjetë.
— Sigurisht. Le të vijë.
Të ftuarit u mblodhën rreth orës shtatë. Nëna e Bujarit erdhi me kostum bezhë dhe me atë aromën e rëndë të parfumit që përdorte prej tridhjetë vjetësh. Vëllai i tij, Mentori, ishte me gruan, Sarën. Nga shkolla kishin ardhur koleget e mia, Drita Nushi dhe Vjollca Dushku. Erdhi edhe Teuta me të shoqin. Po ashtu fqinjët e katit sipër, ata që na njihnin që nga dita e parë kur ishim futur në atë apartament.
Shtëpia mbante erë rose të pjekur dhe rozmarine. Vura muzikë të ulët, xhaz të qetë, ashtu siç i pëlqente Bujarit. U mbusha gotat me aperitiv, radhita me kujdes mezetë. Tryeza kishte dalë vërtet bukur: mbulesë e bardhë, qirinj bordo, unaza të argjendta për pecetat — dhurata e Teutës për Vitin e Ri të kaluar.
Bujari qëndronte te dera me xhaketën e re. Kopsat i tendoseshin mbi bark, por ai nuk e vinte re. Unaza i vezullonte. Ai buzëqeshte i kënaqur.
— Eh, Teuta, mrekulli! — tha, duke treguar tryezën me dorë. — Ti je mjeshtre, moj grua.
“Ti je e imja.” Ende e tij. Buzëqesha. Pastaj hodha sytë te telefoni. Mesazh nga Iliri: “Vij në 20:00. Jam rrugës!”
Në shtatë e gjysmë ra zilja. Bujari shkoi të hapte derën. Unë mbeta pranë tryezës, me garuzhden në dorë.
Në prag qëndronte Fjolla. Fustan i kuq, i ngushtë pas trupit, taka të larta, parfum — po ai, me aromë zambaku të luginës, aq i ëmbël sa të trazonte stomakun. Era e saj mbërriti në kuzhinë përpara se të hynte vetë. Thonjtë i kishte të gjatë, të mprehtë, bezhë me shkëlqim. Flokët i binin të lëshuara mbi supe.
— Përshëndetje! — i zgjati Bujarit një kuti çokollatash dhe hodhi sytë përreth. — Ua, sa bukur qenka këtu!
Unë qëndroja pranë sobës. Teuta, në krahun tim, ngriu në vend dhe më shtrëngoi bërrylin.
— Kjo është? — pëshpëriti.
— Po.
Fshiva duart me peshqir dhe u afrova. E pashë Fjollën drejt në sy: kafe, të nxirë me laps, me qerpikë të zgjatur. Ishte e bukur. E re. Njëzet vjet më e re se unë.
— Mirë se erdhe, — i thashë. — Ulu këtu, pranë Bujarit. Rehatohu. Në fund të fundit, ti pothuajse je si në shtëpinë tënde, apo jo?
Fjolla përplasi qepallat. Bujari u kollit. Askush nga të ftuarit nuk kuptoi gjë. Ende.
U ktheva në kuzhinë. Duart nuk më dridheshin. E ndava rosën në pjata, i hodha salcë sipër dhe e zbukurova me degëza rozmarine. Pastaj kontrollova orën. Edhe njëzet e pesë minuta deri te Iliri.
Bujari shpërndante verë dhe bënte shaka. Fjolla rrinte ngjitur me të, duke trazuar sallatën ruse me majën e thoit të gjatë. Nëna e Bujarit e vështronte me kureshtje — jo me armiqësi, më shumë si dikush që mat e peshon.
— Keni kohë që punoni me Bujarin? — pyeti ajo.
— Eee, domethënë, nja gjashtë muaj, — tha Fjolla, duke rrotulluar gotën nga bishti. — Ai, si të thuash, më ndihmonte me raportet.
Teuta mbyti një të qeshur në pecetë. Vjollca Dushku shkëmbeu një vështrim me Drita Nushin. Unë kapa sytë e Teutës dhe lëviza pak kokën. Jo ende.
Të ftuarit hanin dhe kujtonin dasmën tonë. Mentori tregoi sesi Bujari, atë ditë, kishte rrëzuar unazën dhe ajo ishte rrokullisur poshtë altarit. Të gjithë qeshën. Edhe Bujari qeshi — fort, me të madhe, duke hedhur kokën pas. Pinte më shpejt se zakonisht. Fytyra i ishte skuqur. Sa herë ngrinte gotën, unaza në gisht i kapte dritën.
Unë shikoja orën. Tetë pa pesëmbëdhjetë. Tetë pa dhjetë. Tetë pa pesë.
Dhe atëherë ai u ngrit.
— Miq! — Bujari ngriti gotën. Vera e kuqe, e dendur, u lëkund brenda kristalit. — Njëzet e pesë vjet. Dasmë e argjendtë. Kjo është, si ta them, një datë e madhe.
Zhurma në dhomë u shua. Nëna e Bujarit rregulloi syzet. Mentori uli pirunin. Vjollca Dushku vendosi duart mbi gjunjë.
— Kam menduar gjatë si ta them, — vazhdoi ai, duke tundur gotën. Një pikë vere rrëshqiti poshtë xhamit. — Por, meqë jemi të gjithë këtu, mes njerëzve tanë më të afërt, unë dua të jem i sinqertë.
Pastaj sytë i shkuan nga Fjolla.