Një hije i kaloi mbi fytyrë. Vetullat iu afruan fort njëra-tjetrës, ndërsa thonjtë iu ngulën në pecetë.
Ajo nuk dinte gjë. Kjo dukej qartë. Fjolla nuk e kishte idenë se çfarë po bëhej gati të thoshte ai.
— Teuta, — u kthye Bujari nga unë. Sytë i kishte të skuqur nga vera, kurse zërin të butë, pothuaj përkëdhelës, si të dikujt që të jep një lajm të hidhur dhe pret mirënjohje. — Ti je një grua e mrekullueshme. Për njëzet e pesë vjet e ke mbajtur shtëpinë, ke gatuar, ke punuar. Por unë duhet të jem i ndershëm. Kam takuar dikë. Dhe dua të jem me të.
Ra heshtja.
Një heshtje aq e thellë, sa dëgjova tik-takun e orës në mur. Dëgjova ujin që gurgullonte në çajnik, në kuzhinë. Pashë si nëna e Bujarit shtrëngoi me gishta cepin e mbulesës; pëlhura u tendos dhe unaza e argjendtë e pecetës ra në dysheme me një tingull të thatë.
Tetëmbëdhjetë palë sy. Herë mbi mua, herë mbi të. Pastaj mbi Fjollën, e cila kishte ngrirë me gotën pranë buzëve.
Drita Nushi lëshoi një “oh” të mbytur. Mentori e shtyu karrigen pas. Unë e ula gotën mbi tavolinë ngadalë, me kujdes të tepruar, sikur një lëvizje e gabuar mund ta thyente kristalin në mijëra copëza.
Nuk u ngrita. Nuk shpërtheva në lot. Nuk i hodha pjatën në fytyrë.
Vetëm preka karficën e gjyshes. Guri i kaltër ishte ngrohur nga lëkura ime. I lëmuar. I njohur. Gjashtëdhjetë vjet kishte ai gur, e megjithatë dukej po njësoj.
— Sa interesante, — thashë. — Po ajo e di?
Bujari mblodhi vetullat.
— Çfarë?
— Që ti e do. Është në dijeni?
U ktheva nga Fjolla. Ajo po e shikonte Bujarin sikur ai sapo të kishte nisur të fliste në një gjuhë të huaj. Buzët i rrinin paksa të hapura, gota i kishte mbetur pezull në dorë.
— Bujar, — tha Fjolla dhe e vendosi gotën mbi tavolinë. Dora iu drodh; vera e kuqe u derdh mbi mbulesën e bardhë. Njolla u hap ngadalë, duke u futur në fije. — Çfarë po bën? Ne… domethënë… unë nuk mendova se ishte kaq serioze.
Heshtja ndryshoi. U bë më e trashë, më e rëndë. Si para stuhisë, kur ajri të shtyp tëmthat dhe frymëmarrja bëhet e vështirë.
Bujari mbeti në këmbë, ende me gotën ngritur. Goja i ishte hapur pak. Unaza në gishtin e vogël i vetëtiu nën dritën e llambadarit.
— Si, jo serioze? — zëri iu çjerr. — Ne kemi gjashtë muaj… Unë të thashë se do ta lija gruan. Kisha planifikuar gjithçka. Mendoja se do të ishim bashkë.
— Po, — Fjolla uli shikimin. Thoi i saj rrëshqiti mbi gotë dhe nxori një tingull të hollë, si zë mushkonje. — Gjashtë muaj. Por unë, si të thuash, nuk e kam parë tamam në atë mënyrë që e ke parë ti.
Pikërisht atë çast ra zilja e derës.
Të gjithë ngrinë. Nëna e Bujarit vuri dorën mbi kraharor. Mentori u ngrit përgjysmë. Një shikim i shpejtë kaloi nga një fytyrë te tjetra dhe, në atë rrëmujë të heshtur, dikush kuptoi më shumë se duhej.
U çova dhe shkova drejt derës. Këmbët më lëviznin vetë. Në korridor vinte erë rosë e pjekur dhe qiriu të djegur; një nga qirinjtë dekorativë ishte shkrirë mbi raft dhe dylli po rridhte mbi dru. Fshiva duart në përparësen që kisha harruar ta hiqja dhe hapa derën.
Në prag qëndronte një burrë rreth të tridhjetë e pesave. Flokëkaçurrel, shpatullgjerë, me xhaketë lëkure. Në duar mbante një tufë me trëndafila të kuq, a thua pesëmbëdhjetë copë. Bashkë me të hyri edhe aroma e dyqanit të luleve: kërcenj të lagësht dhe celofan.
— Përshëndetje! — buzëqeshi ai, me dhëmbë të bardhë dhe gropëza në faqe. — Jam Iliri. Më thanë se Fjolla është këtu. Surprizë nga shoqet!
— Hyr, — i thashë. — Është te tavolina.
Iliri hyri në dhomë. Sapo e pa Fjollën, buzëqeshja iu zgjerua edhe më shumë dhe ngriti buqetën mbi kokë.
— Fjollë! Surprizë!
Fjolla u bë dyllë e bardhë. Gota në dorën e saj u lëkund dhe vera u derdh prapë: mbi mbulesë, mbi pjatë, mbi mëngën e fustanit të kuq. Ajo as që e vuri re.
— Ilir? — u ngrit në këmbë. Taka iu kap te këmba e karriges dhe karrigia kërciti mbi dysheme. — Çfarë bën ti këtu?
— E organizuan shoqet, — tha ai, duke iu afruar dhe duke i vënë dorën mbi sup. — Epo, u gëzove?
Fjolla shikonte Bujarin. Bujari shikonte Ilirin. Iliri shikonte Fjollën. Tetëmbëdhjetë të ftuarit i lëviznin sytë nga njëri te tjetri, si në një ndeshje ku askush nuk e kuptonte më rregullin.
Nëna e Bujarit hoqi syzet dhe i la mbi tavolinë. Drita Nushi shtypi pecetën te buzët. Dikush u mbështet pas karriges, ndërsa një buzëqeshje e dridhshme, e pavend, u përpoq të dilte në sipërfaqe.
— Prit pak, — Bujari e uli gotën. Vera iu derdh mbi manshetë; mbi po atë manshetë që unë kisha hekurosur dje. — Kush është ky?
— Ky është Iliri, — thashë me një zë të qetë, të rrafshët. Zëri im i mësueses, ai me të cilin shpjegoj rregullat në klasë. Fakt, pa zbukurime. — I dashuri i saj. Janë bashkë prej dy vjetësh. I vërteti.
Guri i kaltër i karficës më ngrohte nën gishta. E mbaja pa e kuptuar, ashtu siç e mbante gjyshja kur shqetësohej.
Bujari u ul. Rëndë, si thes mielli. Karrigia kërciti dhe u shty pas. Duart i ranë mbi gjunjë.
— Jo, — tundi kokën. — Jo. Kjo është ndonjë ngatërresë.
— Është e vërtetë, — Fjolla papritur u drejtua. Fshiu mëngën me pecetë dhe e pa Bujarin nga lart-poshtë; ajo qëndronte në këmbë, ai rrinte ulur. — Iliri është i dashuri im. Kemi dy vjet bashkë. Kurse ti, Bujar… ti ishe, si të thuash, anash.
Anash.
Njëzet e pesë vjet martese. Gjashtë muaj mesazhe me zemra nga ana e tij. Kredia e shtëpisë, këmishët, vizitat te nëna e tij. Dhe ai — anash. Do të kisha qeshur, po të mos ishte tavolina me tetëmbëdhjetë pjata dhe nëna e Bujarit, e ulur aty, e bardhë si kostumi i saj bezhë, pa nxjerrë asnjë fjalë.
Iliri e hoqi dorën nga supi i Fjollës. Vështroi tavolinën. Pastaj Bujarin. Pastaj njollën burgundi të verës mbi mbulesë. Dalëngadalë e uli buqetën.
— Nuk po kuptoj gjë, — tha, duke mbledhur ballin. — Fjollë, kush është ky burrë?
— Askush, — ajo rrëmbeu çantën nga shpina e karriges. — Hajde ikim. Ta shpjegoj më vonë.
Takat e saj nisën të trokisnin në korridor, me një ritëm të shpejtë e të copëtuar.