Ajo trokitje ngjante me thundra kali në vrap. Pastaj dera u përplas. Në apartament mbeti pezull vetëm aroma e parfumit të saj: e ëmbël, me erë zambaku. E huaj. Dhe petalet e trëndafilave që kishin rënë nga buqeta, të shpërndara mbi dyshemenë e korridorit.
Pas ikjes së tyre, heshtja u bë aq e rëndë, sa më dukej sikur dëgjoja gjakun tim. Në tëmtha. Në kyçe. Në majat e gishtave, që i kisha mbështetur mbi shpinën e karriges.
Bujari kishte mbetur ulur pranë tavolinës. Fytyra e skuqur i ishte mbushur me njolla. Mansheta i pikonte ende nga vera. Gotën e kishte bosh. Edhe unaza në gishtin e vogël dukej e zbehur; ndoshta vetëm mua më bëhej ashtu.
— Klava, — nisi ai me zë të ngjirur. — Ti e dije?
— Po. E dija.
— Dhe ti e thirre atë djalin këtu?
— E ftova. Po.
Mentori, vëllai i tij, u shty pas në karrige dhe fishkëlleu lehtë. Sara, gruaja e Mentorit, vuri dorën te goja. Drita Nushi s’i hiqte sytë nga pjata. Vjollca Dushku mbushi një gotë me ujë. Nëna e Bujarit u ngrit, mori çantën dhe doli në ballkon. Dera pas saj bëri një klikim të thatë.
Teuta hodhi verë në gotën e saj dhe më vështroi.
— Ta kam thënë prej kohësh, — foli me zë të ulët.
— E di.
U afrova te tavolina. Mora thikën. E preva tortën drejt, pa më dridhur dora. Shifrat e bardha “25”, të bëra me pastë sheqeri, u çanë nën teh dhe u ndanë më dysh.
Katër copa. Një të katërtën e vendosa në pjatë dhe ia shtyva përpara Bujarit.
— Ja ku e ke. Për njëzet e pesë vjet, është goxha bujari. Merre pjesën tënde dhe ik.
Ai shikoi tortën. Pastaj pastën e sheqerit. Pastaj mua. Sytë i kishte të kuq e të lagësht, por jo nga lotët; nga vera dhe nga turpi.
— Klava, unë s’e doja kështu… Mendova se do të flisnim qetë, se ti do të më kuptoje.
— Të kuptova. — Nuk e ngrita zërin. — Për njëzet e pesë vjet ke ngrënë ushqimin tim. Ke veshur këmisha që unë t’i hekurosja çdo dy ditë — katër mijë e pesëqind copë, nëse do shifra. Ke lëvizur me makinën për të cilën paguaja unë. Njëqind e tridhjetë herë e kam çuar nënën tënde te mjeku, ndërkohë që ti punoje… ose thoshe se punoje. Dhe sot u ngrite përpara miqve të mi, kolegëve, familjarëve, dhe shpalle se do një tjetër. Ndërsa ajo tjetra, — preva një copë edhe për vete dhe e vendosa në pjatën time, — të mbante thjesht si diçka anash.
Thika trokiti fort mbi porcelan. Mora një kafshatë torte. Vanilje, sheqer, pasta krokante. Tri ditë punë. Kishte dalë vërtet e mirë.
Bujari qëndroi edhe pak në këmbë. Pastaj mori xhaketën nga varësja. Kopsat mbi bark i shkëlqyen për një çast. Nuk hodhi sytë nga torta. As nga e ëma, që ishte në ballkon. Doli.
Dera u mbyll butë. U dëgjua vetëm kërcitja e bravës. Pastaj asgjë.
U ula në karrigen e tij. Ishte ende e ngrohtë. Mbulesa para vendit ku kishte ndenjur ai ishte njomur nga vera. Pjata me tortë mbeti e paprekur.
Askush nga të ftuarit nuk foli. Nëna e Bujarit qante në ballkon; e dëgjoja përmes xhamit, si mbytej në pëllëmbën e vet.
Teuta ma shtyu gotën drejt meje.
— Pije. E ke merituar.
E piva. Vera ishte e thatë, pak e ashpër, me shije rrushi të zi. Verë e mirë. E kisha zgjedhur vetë.
Të ftuarit qëndruan edhe rreth gjysmë ore. Pastaj u larguan pa zhurmë, duke më përqafuar te dera. Mentori më tha: “Mbahu, Klava. Ti je e fortë.” Drita Nushi ma shtrëngoi dorën me të dyja të sajat: “Bëre mirë.” Sara nuk tha asgjë, por më përqafoi fort. Vjollca Dushku më ledhatoi shpatullën.
Nëna e Bujarit kaloi pranë meje pa më parë. Nuk më tha asnjë fjalë. Pas saj, në korridor mbeti për pak aroma e parfumit të saj të vjetër e të rëndë, edhe pasi dera u mbyll.
E kyça derën. U ktheva në kuzhinë. Hoqa karficën nga fustani dhe e lashë mbi tavolinë, pranë tortës së pambaru ar dhe qiriut ngjyrë burgundi, që ishte djegur deri në fund. Fitili nxirrte ende pak tym.
Gjyshja e kishte mbajtur atë karficë për pesëdhjetë vjet. Mua më mjaftuan njëzet e pesë.
Kaluan tri javë.
Bujari jeton te nëna e tij. Më merr në telefon çdo ditë, në mëngjes dhe në darkë, si me orar. Thotë: “më fal”, “isha budalla”, “të lutem, të flasim si njerëz”. Unë e dëgjoj. Ndonjëherë i përgjigjem vetëm: “Dokumentet janë te noteri. Firmosi kur të jesh gati.” Atëherë ai e mbyll telefonin.
Për Fjollën mësova nga Teuta, përmes të njohurve të përbashkët. Atë mbrëmje ajo u nda me Ilirin. Ose Iliri u nda me të; hollësitë nuk i di dhe as nuk i kërkova. Telefonatave të Bujarit nuk u përgjigjet. Ditët e para ai e mori disa herë; e ëma ia kishte thënë Mentorit, Mentori ia tregoi Sarës, dhe Sara ma përcolli mua.
Të afërmit u ndanë më dysh. Motra e Bujarit më shkroi: “E poshtërove vëllanë tim para të gjithëve. Me burrin nuk veprohet kështu. Ai edhe vetë po vuan, kurse ti bëre teatër.” Mbesa ime iu përgjigj po në atë bisedë: “Po të përkulësh shpinën për njëzet e pesë vjet, nuk qenka teatër?”
Kolegët në shkollë tani më përshëndesin ndryshe. Më ngrohtë. Ose ndoshta kështu më duket mua.
Mbrëmjeve laj enët. Ato të përvjetorit. Tetëmbëdhjetë pjata. Në njërën prej tyre ende ka mbetur një njollë rozë nga vera e kuqe. E kam lënë në sodë, e kam fërkuar me sfungjer, por nuk ikën.
Ndonjëherë, në mbrëmje, nxjerr karficën nga sirtari i komodinës. E rrotulloj mes gishtave. Gurët e kaltër janë të ftohtë, të lëmuar. Dhe mendoj: ndoshta duhej bërë ndryshe? T’ia mblidhja rrobat në valixhe. T’ia lija te dera. T’ia thosha vetëm për vetëm. Pa Ilirin, pa të ftuarit, pa tortë të ndarë në katër pjesë.
Ndoshta vërtet duhej.
Por ishin njëzet e pesë vjet. Katër mijë e pesëqind këmisha. Njëqind e tridhjetë udhëtime për nënën e tij. Dyzet e shtatë mijë lekë për një përvjetor që atij nuk i interesonte fare.
A e teprova me atë skenë? Apo njëzet e pesë vjet janë arsye e mjaftueshme që njeriu të mos heshtë më?