— Jo, Bledar Begaj, po çfarë mund të bëjë ajo? Gruan e kam si trung, s’i bën përshtypje asgjë. Mos u shqetëso fare, blerësin për apartamentin e saj e kam gjetur tashmë.
Mbeta e ngrirë në korridor, me qeset e pazarit të varura në të dyja duart. Çelësat ende tundeshin në bravë; nuk kisha arritur as ta mbyllja derën pas vetes. Brenda qeseve kisha patate, qepë, kofsha pule, hikërror me ulje dhe tre kosë për Klajdi Jakupin — ai i donte vetëm të bardhë, pa sheqer. Në mendje po llogarisja nëse do të më dilte koha ta shkrija mishin, apo prapë do ta hidhja në tigan copë akulli, që në fund të mos skuqej, por të dilte si i zier me avull.
Arben Leka rrinte me shpinë nga hyrja. Telefonin e mbante të ngjeshur mes shpatullës dhe veshit, ndërsa me lugë trazonte diçka në filxhan — kafenë e tij të çastit, me tri lugë sheqer. Enët pas vetes nuk i lante kurrë.
— Ajo as që ka për ta marrë vesh, — vazhdoi ai dhe rrufiti nga filxhani. — Do t’i them: janë ca letra për rregullim pronësie, firmosi. Ajo më beson mua. Është dru. Pa ndjenja, pa karakter. Shërbëtore falas në shtëpi.
Pastaj qeshi.
E njihja shumë mirë atë të qeshur. Po njësoj zgërdhihej me shokët në garazh, ndërsa unë laja pjatat pas mbrëmjeve të tyre. Po ashtu kishte qeshur edhe kur Klajdi Jakupi, fëmijë atëherë, ishte rrëzuar nga biçikleta; unë vrapoja me jodinën në dorë, kurse Arben Leka qëndronte mënjanë dhe thoshte: “Pse sillesh si klloçkë? Le të ngrihet vetë.”
Në veshë m’u ngrit një zhurmë e rëndë, si para se të të kërcejë tensioni. Gishtat m’u shtrënguan fort pas dorezave të qeseve dhe celofani m’u fut në pëllëmbë, duke lënë vija të bardha. Me kujdes i ula blerjet në dysheme. Nxora telefonin. Hapa regjistruesin e zërit.
Nga kuzhina vinte murmurima e tij. Arben Leka tashmë kishte kaluar te grepat e peshkimit dhe te udhëtimi i së nesërmes për në liqen me Bledar Begajn. Kështu ishte gjithmonë: më parë nxirrte helmin, pastaj hidhej te budallallëqet, sikur asgjë të mos kishte ndodhur. Sikur unë vërtet të isha prej druri.
E afrova telefonin te e çara e derës gjysmë të hapur dhe qëndrova ashtu derisa ai u përshëndet me Bledar Begajn dhe i premtoi se “marrëveshjen do ta lagin javën tjetër”.
Më pas Arben Leka e mbylli telefonin, lëshoi një kollitje të shkurtër dhe u zvarrit me shapka drejt frigoriferit. Unë ndala regjistrimin, e futa celularin në xhep, mora qeset dhe rrëshqita pa bërë zë pranë kuzhinës, drejt dhomës. E mbylla derën. U mbështeta me shpinë te korniza.
Nën brinjë më shtypte një zjarr i ftohtë; nuk e dija nëse doja të ulërija apo të vajtoja si qen i plagosur. Njëzet e katër vjet martesë. Klajdi Jakupi, shkolla, universiteti, kreditë e tij që i kisha shlyer me paratë e pushimeve të mia. Nëna e tij, të cilën e çoja në spital tri herë në javë deri ditën që vdiq. Në atë çast, gjithë jeta jonë m’u kthye në një listë të hidhur: çorapet e tij, qoftet dhe shërbimet e pafundme që kisha bërë pa zë.