dhe ajo pyetja e tij e përhershme: “Marsela, ku ma ke parë këmishën blu?”. E tani, sipas tij, unë qenkam një grua prej druri. Madje edhe blerësi qenka gjetur.
U ula në cep të krevatit dhe mbeta duke vështruar duart e mia. Në lëkurë më ishte futur pluhuri i hikrrës, si të mos dilte kurrë. Sytë më shkuan te unaza e martesës: e hollë, e ngrënë nga vitet. Ma kishte dhënë atëherë kur jetonim ende në konvikt dhe darkat tona ishin makarona me salcë domatesh. Për një çast më erdhi ta shkulja nga gishti e ta flakja nga dritarja. Nuk e bëra. Mora frymë thellë, ashtu siç më kishte mësuar nëna: “Marsela, kur të lëndojnë, numëro njëherë deri në dhjetë, pastaj vendos ç’do bësh.”
Unë numërova deri në njëzet. Pastaj u ngrita, lava fytyrën me ujë akull dhe nxora nga sirtari bllokun e vjetër të shënimeve. Aty gjeta numrin e qendrës së shërbimeve shtetërore; e kisha shkruar dikur, kur po rregulloja dokumentet e invaliditetit të nënës.
Në telefon muzika zgjati gjatë. Më në fund, një zë gruaje më sqaroi se ndalimi i veprimeve të regjistrimit mund të vendosej edhe përmes portalit, por më mirë ishte të paraqitesha vetë. I thashë se do të shkoja. Menjëherë.
Ishte afërsisht ora tre. Nga kuzhina dëgjohej Arben Leka që përplaste enët; me siguri po skuqte vezë. Dola në korridor dhe vesha pallton.
— Ku po shkon? — pyeti ai pa kthyer kokën. Tiganit i dilte zhurmë mbi sobë.
— Për bukë. Për darkë s’ka mbetur asnjë thërrime.
— Aha, mirë. Më merr edhe cigare.
Dola. Në ashensor më dridhej i gjithë trupi. Jo nga frika, por nga pesha e asaj që po bëja. Për njëzet e katër vjet nuk kisha marrë asnjë vendim pa miratimin e tij. Edhe ngjyrën e letër-murit e kishim zgjedhur bashkë, pastaj ai kishte thënë: “Bezha është mërzi, duhej marrë jeshile.” Dhe unë kisha heshtur.
Në qendrën e shërbimeve nuk kishte pothuajse njeri. Vajza pas sportelit i kontrolloi dokumentet për një kohë të gjatë.
— Jeni e sigurt që doni të vendosni ndalim? Pa praninë tuaj personale, askush, as me prokurë, nuk mund ta shesë, ta dhurojë apo ta shkëmbejë apartamentin.
— Jam e sigurt.
Ajo nisi të shtypte tastet. Pas pesëmbëdhjetë minutash dola jashtë me një fletë në dorë. E futa në xhepin e brendshëm të palltos, aty ku mbaja edhe telefonin me regjistrimin.
Në shtëpi u ktheva me një bukë të gjatë dhe me paketën e cigareve të tij të preferuara. Arben Leka ishte shtrirë në divan dhe shihte një film me të shtëna. Unë hyra në kuzhinë dhe ndeza çajnikun. Në tigan kishin mbetur copëza vezësh të djegura. I lava. Nga zakoni.
Rreth orës shtatë ra zilja. Arbeni u hodh përpjetë dhe tërhoqi bluzën poshtë.
— Ah, është për mua. Marsela, vëre çajnikun, do vijë një njeri i mirë.
Unë tunda kokën.
Në korridor hyri një burrë rreth të pesëdhjetave, me pallto të shtrenjtë dhe çantë dokumentesh. Arbeni u gjallërua menjëherë, duke buzëqeshur me servilizëm.
— Njihuni. Ibrahim Xhafa, agjent imobiliar. Po zgjidhim çështjen e apartamentit.
Unë dola nga kuzhina, duke fshirë duart me peshqir.