E pashë drejt Arbenin, atë fytyrën e tij të kënaqur me veten, sikur gjithçka ishte vendosur tashmë.
— Arben, të kujtohet biseda që bëre sot gjatë ditës me Bledar Begajn?
Ai ngriu në vend. Buzëqeshja iu shua ngadalë, si letër muri e ngjitur keq.
— Çfarë? Po… folëm pak. E pastaj?
— Më quajte grua prej druri. The se kishe gjetur blerës për apartamentin tim. Dhe se unë nuk do ta merrja vesh kurrë.
Në dhomë ra një heshtje e rëndë. Ibrahim Xhafa lëvizi i parehatshëm, duke kaluar peshën nga njëra këmbë te tjetra. Arbeni fillimisht u zverdh, pastaj faqet iu mbuluan me njolla të kuqe të çrregullta.
— Çfarë po flet, Marsela? — nisi ai, por unë ngrita dorën dhe e ndala.
— Mos. E kam dëgjuar të gjithën. Madje, ja ku është.
Nxora telefonin dhe hapa regjistrimin. Zëri i tij u përhap nëpër dhomë: “Gruaja ime është dru fare… blerësin për apartamentin e saj e kam gjetur… ajo më beson… shërbëtore falas në shtëpi…”
Agjenti bëri një hap pas, drejt derës.
— Arben Leka, nuk më kishit thënë se kishte rrethana të tilla.
Arbeni më nguli sytë sikur të isha një e panjohur.
— Ti më paske regjistruar? Më paske përgjuar? — fërshëlleu ai.
— Unë isha pas derës, me qeset e ushqimeve në dorë. Me ushqime që i bleva me rrogën time, që ti, Klajdi Jakupi dhe e dashura e tij të kishit darkë. Ndërsa ti, në të njëjtën kohë, shisje shtëpinë time. Timen, Arben. Jo tonën. Të nënës sime.
Ai bëri një hap drejt meje, por unë vazhdova me të njëjtin qetësi:
— Edhe diçka tjetër. Sot shkova në qendrën e shërbimeve publike dhe vendosa bllokim për çdo veprim me apartamentin pa praninë time personale. Prandaj blerësi yt, — i hodha një vështrim agjentit, — mund të kërkojë një pronë tjetër. Kjo nuk është më në shitje.
Ibrahim Xhafa u tërhoq edhe më shumë.
— Mendoj se është më mirë të largohem. Arben Leka, flasim më vonë. Më falni.
Dhe doli me nxitim nga dera.
Mbetëm vetëm. Arbeni rrinte në mes të dhomës, duke hapur gojën për ajër si peshk i nxjerrë në breg.
— Çfarë bëre? I shkatërrove të gjitha! Ne kishim plane!
— Ti kishe plane. Unë kisha besim. Dhe sot ti e shkërmoqe. Më quajte dru. Po ta dish, Arben, druri merr flakë. Dhe unë sot u dogja krejt.
Ai u ul në divan dhe mbështolli kokën me duar.
— Marsela, më fal. Më doli pa dashje. Nuk e kisha seriozisht. Bledar Begaj më shtyu…
— Bledar Begaj, — qesha hidhur. — Sigurisht. Gjithmonë fajin e ka dikush tjetër. Jo ti, që për njëzet e katër vjet jetove në kurrizin tim, pive çajin tim, fjete në çarçafët e mi dhe më trajtove si pjesë mobilimi.
Hoqa unazën dhe e vendosa mbi tavolinën e vogël të sallonit.
— Nesër dorëzoj kërkesën për divorc. Apartamenti mbetet imi; është trashëgimi nga nëna ime dhe ti nuk ke asnjë të drejtë mbi të. Gjërat do t’i mbledhësh brenda javës. Klajdit do t’ia shpjegoj vetë, është i rritur.
— Marsela…
— Nuk ka nevojë.