Ti as nuk e merr me mend sa e lirë ndihem tani. Për herë të parë pas kaq shumë vitesh, mendja nuk më shkon te darka që duhet gatuar. Po mendoj vetëm se kam një shtëpi. Dhe se kam veten.
U futa në dhomën e gjumit dhe e mbylla derën pas meje. Telefoni dha një tingull të shkurtër: ishte mesazh nga një shoqe. “Hë, si të shkoi dita?”
I shkrova: “Mrekulli. Sot pushova së qeni prej druri.”
Në mëngjes u zgjova në shtatë. Nuk u hodha nga krevati për t’i vënë çajnikun Arben Lekës, siç kisha bërë gjithë jetën time martesore. U shtriqa ngadalë, hodha robdishanin mbi supe dhe shkova në kuzhinë të bëja kafe. Për vete. Kafe të bluar, me pak kanellë. Arben Leka pinte vetëm atë të tretshmen. Unë, përkundrazi, gjithmonë kisha dashur kafenë e mirë, me aromë kokrrash.
Ai doli nga dhoma me fytyrë të rrudhur nga gjumi dhe sytë ia nguli xhezves që mbaja në dorë.
— Po për mua?
— Për ty, Arben Leka, ka ardhur koha të kërkosh një shërbyese tjetër. Edhe gjërat prej druri, ndonjëherë, zgjohen në jetë.
Piva një gllënjkë. Kafja ishte përvëluese, aq e nxehtë sa më dogji buzët. Duart ende më dridheshin dhe filxhani më trokiti lehtë te dhëmbët. Megjithatë, ajo ishte kafja më e shijshme që kisha pirë ndonjëherë. Sepse, për herë të parë, e kisha bërë vetëm për mua.
Ra zilja. E lashë filxhanin mbi banak dhe shkova të hapja. Te pragu qëndronte Ibrahim Xhafa, agjenti i pasurive të paluajtshme. Këtë herë ishte pa çantë, me të njëjtën pallto, por dukej i hutuar dhe paksa i sikletosur.
— Më falni që erdha kaq herët, — tha. — Në fakt, desha të sqaroja diçka. Bashkëshorti juaj përmendi dje se apartamenti është juaji, por unë nuk e dija saktësisht… Me pak fjalë, doja t’ju ofroja shërbimet e mia. Si pronares së vërtetë. Nëse ndonjëherë vendosni të ndryshoni diçka, të shisni apo të blini, mund t’ju ndihmoj. Drejt. Pa dredhi.
Mbeta për një çast pa fjalë, vetëm e shikoja. Nga kuzhina doli Arben Leka, me fytyrën të shtrembëruar nga inati.
— Ç’kërkon ti këtu? — i bërtiti.
— Po punoj, — u përgjigj qetë Ibrahim Xhafa. — Tani kam një kliente të re.
Ai më zgjati kartëvizitën. E mora dhe e rrotullova mes gishtave. Pastaj vështrova Arben Lekën, tërbimin e tij të pafuqishëm, dhe agjentin me buzëqeshjen e tij profesionale.
— Do ta mendoj, Ibrahim Xhafa. Por jo sot. Sot kam plane të tjera: do të blej një mace. Dhe ndoshta edhe një tigan të ri.
Agjenti pohoi me kokë, u përshëndet dhe iku. Arben Leka mërmëriti diçka nëpër dhëmbë dhe u zhduk sërish në dhomë. Unë mbylla derën, u mbështeta me shpinë pas saj dhe qesha. Lehtë, pothuaj pa zë. Për herë të parë pas shumë vitesh, po qeshja në mëngjes, në korridorin e shtëpisë sime.
Kafenë e përfundova duke buzëqeshur. Ndërkohë mendoja se macen do ta quaja Sara Bushati. Si ajo që kishim pasur në fëmijëri, derisa babai ia dha fqinjëve me justifikimin: “Lë qime në gjithë shtëpinë.” Tani do të kisha Sara Bushatin tim. Dhe askush nuk do të më thoshte më se qimet janë problem.