— Gjyshe, përshëndetje! — Lavdrim Dushku hapi derën me çelësin e vet dhe hyri brenda me fytyrë të ndriçuar nga buzëqeshja. Në njërën dorë mbante një tortë, ndërsa në tjetrën një trëndafil të kuq dhe një qese të vogël dhurate.
— Jam këtu, biri im, — u dëgjua nga dhoma e gjumit zëri i Afërdita Marashit, i zbehur dhe i trishtuar. Djaloshi u çudit që ajo nuk kishte dalë ta priste, sepse e dinte fare mirë që ai do të kalonte pas provimit në universitet për ta uruar për Vitin e Ri që po afrohej.
— Pse je shtrirë? Të dhemb gjë? — pyeti ai me shqetësim. Tortën e vendosi në kuzhinë, ndërsa lulen dhe dhuratën i fshehu pas dollapit, që të mos i shihte menjëherë. Pastaj u drejtua me hapa të shpejtë drejt dhomës së saj.
— M’u ngrit pak tensioni, — tha ajo, duke fshirë sytë e lagur. Nuk ishte vetëm presioni i gjakut që e mundonte; diçka tjetër e rëndonte shpirtin.
— I more ilaçet? — u ul pranë saj Lavdrimi dhe e pa me kujdes. Për të, gjyshja ishte njeriu më i dashur, ndaj çdo shqetësim i saj e trazonte thellë.
— Po, po, i piva. Mos u merakos, do të më kalojë shpejt, — u përpoq të buzëqeshte ajo, por buzëqeshja i doli e tendosur. Djali e kuptoi menjëherë se diçka nuk shkonte.
— Kam blerë një tortë. Doja të festonim mbylljen e sesionit, edhe të të uroja për Vitin e Ri. Në mbrëmje s’do të mund të vij, kam lënë takim me shokët.
— Me shokët? — ajo ngriti vetullat dhe buzëqeshi lehtë. — Shumë mirë, ashtu duhet. Tani ndihem më mirë. Hajde, po vë ujin për çaj.
Lavdrimi e ndihmoi të çohej dhe e shoqëroi deri në kuzhinë. Ndërsa Afërdita përgatiste çajin, ai nxori filxhanët dhe preu tortën me kujdes.
— Si po të shkojnë mësimet? — e pyeti ajo, duke hedhur ujë të nxehtë mbi çaj.
— Shkëlqyeshëm. Tani mund ta pres Vitin e Ri i qetë, — u përgjigj ai me krenari të përmbajtur.
— Të lumtë, more djalë. Po të ishte gjallë yt atë, do të mburrej me ty.
— Ndoshta, — psherëtiu ai. Papritur shkoi te dollapi, mori trëndafilin dhe qesen dhe ia zgjati. — Kjo është për ty, gjyshe. Gëzuar Vitin e Ri. Të dua shumë.
— Lavdrim… — ajo bashkoi duart mbi kraharor, e prekur thellë. — Nuk duhej të shpenzoje. Mjaftonte torta. E di sa e vështirë është për ju të rinjtë sot, e ti harxhon para për mua…
— S’po i harxhoj kot. Punoj me kohë të pjesshme, kam të ardhura. Hape pak qesen, shiko çfarë të kam sjellë.
— Oh, sa e bukur! — Afërdita shpalosi shallin me kujdes dhe sytë iu mbushën me lot.
— Ç’ke, gjyshe? — u habit Lavdrimi, duke menduar në fillim se ajo po qante nga gëzimi, por shprehja e saj tregonte se pas atyre lotëve fshihej diçka më e thellë.