— Çfarë ka ndodhur, gjyshe? Më thuaj hapur, — këmbënguli ai me zë të butë, duke kuptuar se lotët e saj nuk ishin vetëm nga emocionet.
— O bir i gjyshes, — fytyra e Afërdita Marashit u zbeh dhe mori një shprehje aq të trishtuar, saqë Lavdrimi u drodh nga frika, — edhe unë kisha përgatitur diçka për ty. Prej muajsh po kurseja nga pak, që të të bëja një dhuratë për Vitin e Ri. Por sot… më mashtruan.
— Të mashtruan? Si kështu? — vetullat e djalit u bashkuan në shqetësim.
— Para tri ditësh telefoni filloi të çmendej. Ndonjëherë ndizhej vetë, pastaj fiket pa arsye. Më lodhi pa masë. Sot, te stacioni i autobusit, më dhanë një fletëpalosje. Reklamonin një “specialist” për telefona e kompjutera. Mendova t’i drejtohesha atij…
— Pse nuk më more mua në telefon? — e ndërpreu ai me keqardhje. — Do të vija menjëherë dhe do ta rregulloja.
— Ti ke mësimet, more djalë. S’desha të të shpërqendroja, — ia ktheu ajo me sy të përlotur.
— Eh, gjyshe… do ta gjeja një orë kohë. Po ai erdhi, apo jo? — pyeti Lavdrimi, tashmë i bindur për fundin e historisë.
— Po. Një djalë i ri. U ul në kuzhinë dhe nisi të shtypte në telefon. Tha se ishte mbushur me viruse dhe duhej pastruar gjithçka. Ndenji afro një orë. Pastaj më paraqiti një shumë të majme për pagesë. U trondita kur dëgjova shifrën, por nuk pata zemër të debatoja. Mendova: ka punuar gjatë…
— Dhe ia dhe të gjitha kursimet? — psherëtiu ai.
— Çdo qindarkë që kisha mbledhur për ty, — pëshpëriti ajo dhe lotët i rrëshqitën sërish.
Lavdrimi i shtrëngoi duart me dashuri. — Mos e vrit mendjen. Paratë vijnë e shkojnë. Rëndësi ka që je mirë me shëndet. Të tjerat rregullohen.
— E di, por ato ishin për dhuratën tënde. Tani s’kam ç’të të jap…
— Më mjafton që të kam ty. Mos guxo të mërzitesh për këtë, — tha ai me vendosmëri dhe e puthi në ballë.
Pasi mbaruan çajin, ai e uroi edhe një herë për festat dhe nisi të vishej për t’u larguar.
— Gjyshe, ajo fletëpalosja me numrin e atij “specialistit”, a e ke ende? — pyeti teksa mbathte këpucët.
— Po, e kam ruajtur, — u habit ajo. — Përse të duhet?
— Që të mos bjerë njeri tjetër në grackën e tij. Do t’ua tregoj shokëve e kolegëve. Ma jep pak.
— Ja ku është, mbi komodinën e këpucëve, — tha Afërdita, duke e nxjerrë nga poshtë shallit.
Ai i hodhi një sy të shpejtë, e rrudhi me nervozizëm dhe e futi në xhepin e xhaketës.
— Mirë, unë po iki tani, se më presin shokët dhe nuk dua t’i lë gjatë në pritje.