— Mos ngurro të më telefonosh nëse del ndonjë shqetësim, — i tha ai para se të dilte. — Edhe në mes të natës po të jetë, më merr. Mos mendo kurrë se po më bezdis. Unë vij menjëherë. U morëm vesh?
— U morëm, bir, — u përgjigj Afërdita Marashi me zë të butë dhe e përqafoi lehtë. — Më fal që dhurata doli ashtu si doli. Hajde nga java, të të bëj byrekët që i do aq shumë. Me vezë e me qepë të njoma, si dikur.
— Ja, kjo po që është ftesë serioze! — qeshi Lavdrim Dushku dhe e shtrëngoi fort. — Mirë, atëherë, shihemi pas ca ditësh.
Dhe ashtu ndodhi. Mbrëmjen e 31 dhjetorit Lavdrimi e kaloi me shoqërinë në një vilë me qira jashtë qytetit, ndërsa ditën e parë të vitit të ri e çoi duke fjetur deri vonë. Vetëm më 4 janar u kujtua për premtimin dhe i ra në telefon gjyshes.
— Kur do vish? — pyeti Afërdita e gëzuar nga telefonata. — Se duhet të përgatis brumin me kohë.
— Mos u nxito, do mbërrij nga mbrëmja. Ke nevojë të të sjell ndonjë gjë?
— Jo, zemër, i kam të gjitha.
— Atëherë, shihemi sonte!
Nga mbrëmja, ai hapi derën me çelësin e vet dhe hyri brenda. Këtë herë Afërdita po e priste në korridor.
— Sa aromë e mrekullueshme! — tha ai duke thithur ajrin. — Mos më thuaj që janë gati?
— Sapo i nxora nga furra, — buzëqeshi ajo. — Ky qoftë dhurata ime për ty.
— S’ka dhuratë më të mirë se kjo, — u përgjigj ai me sy që i shkëlqenin. — Po edhe unë kam diçka për ty.
— Prapë? Po më dhe shallin! — u habit ajo.
— Kjo është për Krishtlindje, — tha ai duke qeshur dhe i zgjati një zarf.
Afërdita e hapi me kureshtje. Kur pa çfarë kishte brenda, mbeti pa fjalë.
— Ç’janë këto para, Lavdrim? Nga dolën?
— Janë të tuat. Të njëjtat që i dhe atij “specialistit” të kompjuterit.
— Po si përfunduan tek ti?
— Është histori e gjatë, — ia ktheu ai me të qeshur. — Do ta tregoj me radhë, teksa hamë byrekët.
Ulur në kuzhinë, mes avullit të çajit dhe aromës së brumit të pjekur, Lavdrimi nisi rrëfimin. Ai dhe shokët kishin menduar një plan për t’ia rikthyer paratë mashtruesit. E telefonoi vetë duke u shtirur si klient që kishte probleme me kompjuterin. “Mjeshtri” pranoi menjëherë dhe shkoi në adresën që i dhanë — një banesë me qira ku po rrinin djemtë.
Atje nuk e priste vetëm Lavdrimi, por edhe disa shokë të tij sportistë, trupmëdhenj e seriozë. Nuk u desh shumë kohë që mashtruesi të kuptonte se kishte rënë në kurth. Djemtë nuk e prekën me dorë; mjaftoi t’i përmendnin policinë dhe pasojat ligjore. Por “specialisti” u zverdh nga frika, sepse e kuptoi se ndoshta nuk ishte vetëm kërcënimi me uniformat ai që e priste…