I zënë ngushtë dhe i rrethuar nga djemtë shtatlartë që i linin të kuptonte se mund ta “edukonin” edhe ndryshe, mashtruesi e kuptoi se kësaj here nuk kishte rrugë shpëtimi. Frika nuk i vinte aq nga policia, sa nga paralajmërimi i heshtur që i jepej me sy. Pa bërë shumë zhurmë, ai nxori telefonin, transferoi menjëherë të gjithë shumën në llogarinë e Lavdrim Dushkut dhe, sapo mori konfirmimin, u zhduk me vrap nga banesa.
— Vërtet ia ktheu paratë kaq shpejt? — pyeti e tronditur Afërdita Marashi, pasi dëgjoi rrëfimin e nipit. Ajo rrinte ende e shtangur nga ajo që kishte ndodhur.
— Pa asnjë hezitim! Po t’i shihje shokët e mi, do t’ua dorëzoje edhe çantën, jo më paratë, — qeshi Lavdrimi me zë të lartë. — Madje, para se të largohej, ia bëmë të qartë se nëse dëgjojmë sërish për ndonjë marifet të tij, do ta gjejmë kudo që të fshihet.
— Epo, të paktën e meritoi. Jo vetëm që më mori një shumë të turpshme, por as telefonin nuk ma rregulloi. Ende ndizet e fiket sipas qejfit…
— Atëherë kam edhe një lajm tjetër për ty! — tha Lavdrimi me buzëqeshje dhe nxori nga brendësia e xhupit një kuti të vogël. — Një dhuratë për Vitin e Ri të Vjetër.
— Ç’është ajo? — u habit Afërdita.
— Një telefon i ri. Do ta sistemoj unë, do të instaloj gjithçka që të duhet dhe s’do të kesh më nerva me atë të vjetrin.
— O bir, pse harxhon kaq për mua? S’ka nevojë, zemra ime…
— Si s’ka nevojë? — kundërshtoi ai me gjallëri. — Si do të flasim ne, nëse telefoni yt mezi punon?
Këtë herë, gruaja nuk nguli këmbë. E dinte që pajisja e vjetër mezi mbahej gjallë dhe se një zëvendësim ishte i domosdoshëm. Megjithatë, para se nipi të largohej, Afërdita Marashi vendosi ta përgëzonte edhe ajo për festën.
— Mbaje këtë, — tha ajo, duke i zgjatur një zarf me para. — I kam lënë mënjanë për ty.
— Jo, gjyshe, nuk i marr, — tundi kokën Lavdrimi. — Më duhen më pak se ty. Unë punoj e fitoj vetë, ndërsa ti ke pension të vogël. Shpenzoji për vete… por mos lejo më askënd të të mashtrojë!
— Po dua të të bëj një dhuratë, moj zemër, është festë… — këmbënguli ajo me zë të butë.
— Mirë atëherë, nëse do medoemos, më jep ca byrekë me vete. Janë më të mirët në botë, — tha ai me shaka.
— Po si? T’i përgatita enkas! Mos vallë harrova t’i nxjerr? — u hutua ajo, duke vënë dorën në ballë. — Ç’më ka gjetur kështu!
Ajo shkoi me nxitim në kuzhinë dhe u kthye me një qese të mbushur plot me byrekë me vezë e qepë të njoma.
— Kjo po që është dhuratë e vërtetë! Faleminderit, gjyshe! — tha Lavdrimi, duke e përqafuar fort.
Afërdita e shtrëngoi në krahë dhe, në atë çast, u ndie gruaja më e lumtur në botë. Të kesh një nip kaq të kujdesshëm ishte bekim. Ndërsa ai largohej duke kafshuar me kënaqësi byrekët, mendonte se sa me fat ishte që kishte një gjyshe si ajo. Një dashuri e ndërsjellë, e thjeshtë dhe e sinqertë, që vlente më shumë se çdo shumë parash.