Qesha aq fort, sa për pak e rrëzova vazon nga tavolina.
— Nëpër gjykata? Për laminatin?! — mezi nxora fjalët mes të qeshurave, duke fshirë rimelin që, tradhtarisht, kishte nisur të më rridhte nga sytë.
— Vajza, të paktën hapeni një herë Kodin Civil para se të harxhoni letër kot. Kjo është dhurim, jo kontratë pazari!
— Madje më sillni edhe faturën e aromatizuesit të banjës, se fundja Luan Kovaçi e ka thithur atë ajër për tre vjet! Luan, e ruajte kuponin e ngjitësit të tapetave, apo mamaja e bëri preventivin me kujtesë?
Bardha Rrota u skuq si spec dhe mori frymë thellë, gati për të lëshuar një ulërimë që do të çante xhamat. Por, pikërisht atë çast, në korridor ra zilja. Unë, ende duke qeshur me vete, shkova të hapja derën.
Në prag nuk ishte postieri.
Aty qëndronte Erion Prifti. Miku im, trajneri i palestrës ku isha regjistruar menjëherë pas divorcit, për të nxjerrë stresin me djersë.
Dy metra trup, muskuj sa për dy burra, grushta si çekanë dhe një buzëqeshje e mirë e njeriut që mund ta shtyjë një makinë të vogël vetëm për nxehje.
— Eriola, s’po më hapje telefonin. Të solla proteinën, siç e lamë, — gjëmoi me zërin e tij të thellë Erioni, pastaj u ndal, duke parë mbi kokën time drejt dhomës së ndenjjes.
— Po këta ç’janë? Mbledhje aksionarësh? I kanë fytyrat sikur kanë kafshuar limon pa tekila.
— Ja, — thashë, duke bërë me dorë nga divani. — Ka ardhur fondacioni bamirës për shpronësim familjar. Duan të më marrin apartamentin në emër të brezit të ri. Më kërcënojnë me gjykata për tre plinta të gozhduara.
Erioni hyri brenda. Dyshemeja nën çizmet e tij numër 46 nuk kërciti fare; përkundrazi, kërciti Luan Kovaçi. E gjithë delegata u shfry menjëherë dhe u ngjesh pas divanit.
— Kush është ky? — cicëroi Xhoana Prendi, duke u fshehur pas shpinës së gjerë të së ëmës.
— Shërbim pastrimi me dalje në terren, — buzëqeshi ëmbël Erioni, ndërsa kërciti nyjat e gishtave.
— Merrem me largimin e mbetjeve të mëdha. Falas, shpejt dhe me ajrosje.
Ai iu afrua pa nxitim Luanit, i cili pranë Erionit papritur dukej i vogël, i brishtë, gati i tejdukshëm. Pastaj Erioni zgjati dorën me lehtësinë me të cilën ngrihet nga zverku një kotele e prapë.