— Mos bëj ironi kot! — ia preu Bardha Rrota, duke ngritur zërin. — Para tre vjetësh, Luan Kovaçi e shtroi vetë laminatin këtu! Me duart e veta! Edhe listelat i gozhdoi ai! Ne i kemi llogaritur të gjitha me makinë llogaritëse. Ti shet apartamentin, gjysmën ia jep Luanit për këstin e parë, kurse për vete merr ndonjë studio andej nga fundi i botës. Për një njeri vetëm, të del e të tepron. Fundja, burrë s’ke për të gjetur më; do përfundosh me dyzet mace!
— Bardha Rrota, laminati i Luanit, pa dyshim, duhet shpallur monument kulture nën mbrojtjen e UNESCO-s, — tunda kokën me seriozitet të rremë. — Kurse paturpësia juaj po ecën më shpejt se inflacioni. Për momentin më kujtoni atë përbindëshin me mustaqe nga përrallat: tundni mustaqet, kërkoni t’ju dorëzohet gjëja më e shtrenjtë, ndërsa në thelb jeni veç një insekt i fryrë nga vetëvlerësimi.
— Po ti!.. Ja pse iku prej teje! — u nxeh ajo. — Rri këtu e bën të zgjuarën! Kush të do ty në dyzet e tetë vjeç, moj beqare e vjetër, me bisht librash nga pas?!
— Mami ka të drejtë, — mori zemër Luan Kovaçi. — Eriola, bëhu pak njeri. Unë kam familje tani. Kam fëmijë në pritje. Nuk jam i huaj për ty; dhjetë vitet më të mira t’i kam dhënë.
— Luan, “vitet e tua më të mira” i kalove aq ngjitur pas divanit tim, sa aty ka mbetur ende gropa në formën e të ndenjurave të tua. Edhe atë gropë do ta fusim në ndarjen e pasurisë? Kur u largove, bërtisje se burri i vërtetë i lëviz malet vetë. Ç’ndodhi? Malet dolën me pagesë dhe kredia të kafshon?
— Po ku të fitojë ai me këto çmime?! Të vjen keq, hë?! — çirri zërin Xhoana Prendi dhe përplasi mbi tavolinë një fletë të printuar.
— Do thahesh këtu me gjithë krenarinë tënde! Ja, e sollëm dokumentin. Marrëveshje për kompensimin e riparimeve! Firmose që do t’i paguash Luanit gjysmën e vlerës së apartamentit në para, përndryshe do të të zvarrisim gjyqeve për investimet e tij!
Ia ngula sytë atij kryeveprimi të mendimit juridik. “Marrëveshje”. E printuar, me sa dukej nga vijat e zbehta, në printerin që po jepte shpirt te zyra e kontabilitetit të Xhoanës. Fillimisht më shpëtoi një e qeshur e lehtë. Pastaj nuk u mbajta dot më: qesha me zë, me kokën të kthyer pas, derisa m’u mbushën sytë me lot.