— Kjo s’ka si të jetë e vërtetë! — shpërtheu Bora Ismaili, sapo dëgjoi fjalët e së ëmës. Megjithatë, sapo iu kujtua hija e dyshimeve që prej kohësh e ndiqte vjehrrën, një ndjenjë pasigurie i rrëshqiti në mendje.
Situata doli shumë më e ndërlikuar nga sa dukej. Rezultoi se edhe pala tjetër kishte të njëjtin dyshim: vjehrra e saj mendonte se pikërisht e ëma e Borës mund të kishte vjedhur. Të nesërmen në mëngjes, të dyja krushkat vendosën ta sqarojnë përfundimisht këtë histori të pakëndshme. O do të gjenin një gjuhë të përbashkët, o do t’i drejtoheshin policisë për ta zbardhur çështjen.
Takimet familjare nuk ndodhnin shpesh. Gjatë atij viti nuk kishin mundur të mblidheshin asnjëherë të gjithë bashkë, ndaj vendosën që të paktën Vitin e Vjetër sipas kalendarit ta festonin në një tryezë të përbashkët.
Ylvije Bushati u përgatit me përpikmëri. Shtëpia ku po shkonte nuk i sillte ndonjë ndjesi të këndshme; kjo vizitë ishte më tepër një detyrim formal sesa dëshirë e sinqertë.
Që në fillim kishte qenë kundër martesës së djalit të saj, Oltian Rexha, me Fjolla Nushin. Ajo kishte kundërshtuar sa kishte mundur, por Oltiani, kokëfortë si i ati, nuk lëvizi nga vendimi i tij. U martua me Fjollën dhe kaq. Ylvijes nuk i mbeti tjetër veçse të vendoste një buzëqeshje të ngrirë në fytyrë dhe të shmangte çdo përplasje të hapur. Ajo e urrente zhurmën e grindjeve dhe ishte e bindur se një paqe e brishtë vlente më shumë se një konflikt i drejtë, por shkatërrues.
As me krushkën nuk kishte arritur të krijonte ndonjë afërsi. Në sytë e saj, Melihate Lufta, nëna e Fjollës, ishte një grua e thjeshtë, me zakone fshati, e pa mësuar me finesa apo me standarde të larta.
Edhe kësaj here, ndërsa shkonte për vizitë, Ylvija e dinte paraprakisht çfarë do të gjente në tryezë: pjatë me mish të mpiksur, sallatë të mbuluar me shtresa të trasha majoneze, sanduiçë me peshk të konservuar dhe turshi kastravecësh. Sa e parashikueshme! Mund ta nxjerrësh një grua nga fshati, por fshatin zor se ia shkul nga shpirti.
Për Melihaten, kjo thënie dukej sikur ishte shpikur enkas. Ajo kishte jetuar gjithnjë me kursim ekstrem, duke ia mohuar vetes çdo kënaqësi për të rritur vajzën e vetme. Fillimisht kishin jetuar në një fshat të vogël.
Flitej se largimi i tyre nuk kishte qenë krejt i qetë. Sipas zërave, Melihateja, që punonte në kooperativën bujqësore të zonës, ishte kapur duke marrë qumësht fshehurazi. U pushua nga puna me bujë dhe, për t’i shpëtuar turpit, u shpërngul në qytet, ku u përpoq të mbijetonte me çfarëdo pune që i dilte përpara. Pas atij skandali, në fshat nuk do ta kishte punësuar më askush.
Sa herë që Ylvija mendonte se krushka mund të kishte marrë një a dy litra qumësht, një buzëqeshje ironike i shfaqej në fytyrë. Ç’ishte ajo krahasuar me vjedhje të vërteta? Një gjë e vogël, që ndoshta mund të ishte falur. Por askush nuk e kishte falur; përkundrazi, e kishin ndëshkuar rëndë.
Edhe Ylvije Bushati e kishte rritur e vetme Oltianin. E mbetur e ve në moshë të re, ajo kishte pasur një pozicion të mirë pune dhe kurrë nuk kishte jetuar duke numëruar lekët. Mjaftonin për veshje cilësore, për shkollimin e djalit dhe më pas për ta dërguar në një universitet prestigjioz.
Në profesion ishte agjente imobiliare dhe në rrethin e saj konsiderohej ndër më të mirat. Rrjeti i gjerë i njohjeve e bënte shumë të kërkuar nga klientët. Marrëveshjet ku përfshihej ajo paguheshin shtrenjtë, dhe Ylvija ndihej e sigurt në aftësitë e saj, krenare për zgjuarsinë dhe nuhatjen në biznes.
Megjithatë, njëherë kishte gabuar rëndë: ishte përfshirë në një lojë të rrezikshme me dokumente.
Kishte shitur një shtëpi në periferi që nuk përmbushte pritshmëritë e blerësit, ndërsa kishte marrë një shumë marramendëse lekësh. Nuk ishte mashtrim i pastër, por klienti doli njeri me ndikim. Ai u përpoq ta diskreditonte publikisht, duke e akuzuar për marrëveshje të pandershme. Vetëm lidhjet e saj me njerëz të fuqishëm e shpëtuan atëherë, duke i ndihmuar të pastronte emrin që ishte njollosur ndjeshëm.
Që nga ajo ditë, Ylvija e kishte gdhendur thellë në mendje mësimin: asnjë shumë parash nuk vlen sa për të kompromentuar nderin. Ose ta bësh punën me ndershmëri e profesionalizëm, ose të mos e marrësh përsipër fare.
Kështu kishte zgjedhur të jetonte më pas, pa u përlyer më në marrëveshje të dyshimta dhe duke ruajtur me fanatizëm reputacionin që kishte rindërtuar me mund.