Dhe që atëherë, Ylvije Bushati nuk ishte përlyer më kurrë në marrëveshje të dyshimta. Nëse do të numëroheshin me gishta, zor se do të gjendeshin klientë që, pas bashkëpunimit me të, të kishin mbetur të pakënaqur. Ajo e njihte profesionin në hollësi dhe çdo detyrë e kryente me përpikëri, sikur të ishte për veten e saj.
E shkëputur nga mendimet, Ylvija hodhi hapin mbi trotuarin e mbuluar me borë. Pallati pesëkatësh me panele betoni ndriçohej nga dritaret me dritë të verdhë që përhapej në muzg.
Melihate Lufta ia hapi derën e veshur me një fustan tepër të stolisur, thuajse pa shije. E shëndoshë dhe faqekuqe, ajo e përqafoi lehtë Ylvijen dhe i buzëqeshi me përzemërsi:
– Hyr, moj kunatë! Nipërit po të presin me padurim! Taulant! Qëndresa! Erdhi gjyshja!
Nga dhoma e ndenjjes, ku pema e Vitit të Ri vezullonte e mbështjellë me drita shumëngjyrëshe dhe në mes të tryezës qëndronte një pjatë e madhe me mish të mpiksur, fëmijët vërshuan me britma gëzimi.
Fjolla Nushi rrinte pranë bashkëshortit të saj, Oltian Rexha. Oltiani i bëri me dorë të ëmës, ndërsa Ylvija iu përgjigj me një buzëqeshje të ngrohtë. Ajo i mori menjëherë të dy fëmijët në krahë, i mbuloi me puthje të zhurmshme, duke ua lënë në faqe shenjat e buzëkuqit rozë.
– O yjet e mi! Sa qenkeni rritur!
– Gjyshja! – thirri e lumtur Qëndresa gjashtëvjeçare.
Taulanti, tetë vjeç, e shihte me sy që i shkëlqenin:
– Çfarë na solle, gjyshe?
– Shikoni pak në çantë! Rrugës ndalova te Babagjyshi i Vitit të Ri, dhe ai më dha disa dhurata për ju!
– Ulu në tavolinë, moj kunatë! Me këta s’bëhet muhabet! Tani do merren me dhuratat dhe pastaj do na kthehen prapë! – tha Melihateja duke qeshur.
Ylvija zuri vend në tryezë; pranë saj u ulën Oltiani dhe Fjolla. U mbushën pjatat me sallata, u hap shampanja dhe urimet u shkëmbyen shkurt, pothuaj formalisht.
Biseda rridhte e zakonshme: si kaloi ndërrimi i viteve, si po shkon puna, a është shëndeti mirë?
Doli që Qëndresa sëmurej shpesh dhe po humbiste përgatitjet për shkollë. Taulanti kishte nisur klasën e parë dhe kishte mbaruar tashmë gjysmën e vitit; shkruante bukur dhe lexonte pa vështirësi. Ndërsa Melihateja ankohej për dhimbje të vazhdueshme shpine – e lodhur e rraskapitur nga vitet.
Çuditërisht, fëmijët nuk u kthyen më në dhomën e ndenjjes. Me sa dukej, dhuratat ishin shumë më joshëse sesa bisedat e mërzitshme të të rriturve. Nga dhoma tjetër vinte vetëm një qetësi e dyshimtë. Të mëdhenjtë, të zhytur në muhabet, i harruan për pak. Janë rritur tashmë, menduan; nëse kanë nevojë, do të vijnë vetë.
Koha kaloi pa u ndier. Ora po afrohej me dhjetën e mbrëmjes.
– Mendoj se duhet të nisem, – tha më në fund Ylvija. – Oltian, më përcjell pak?
Ai pohoi me kokë, e ndihmoi të vishte pallton dhe dolën bashkë.
Në shtëpi mbetën vetëm Fjolla me të ëmën.
– Mami, pse nuk e vendos kompletin e bizhuterive që të dhuruam për pesëdhjetëvjetor? Është kaq i bukur! Sot është festë, – sugjeroi Fjolla.
Kompleti ishte vërtet i mrekullueshëm. Fjolla dhe bashkëshorti ia kishin bërë dhuratë Melihates kur ajo mbushi pesëdhjetë vjeç. Vathë, varëse, byzylyk dhe unazë prej ari të bardhë, të punuara si degëza me gjethe, të mbuluara me gurë të mëdhenj granati që vezullonin thellë. Melihateja e vinte rrallë, nga frika se mos e dëmtonte apo e humbiste. Për më tepër, nuk kishte shumë raste ku ta shfaqte.
– Ke të drejtë, bijë, – buzëqeshi ajo dhe u drejtua nga dhoma e gjumit, ku mbante një kuti të vogël me pak stolitë që zotëronte.
Kaluan minuta të gjata. Fjolla e mbaroi lëngun në gotën e gjatë dhe mbajti vesh. Dëgjoi zërin e nënës që pyeste diçka me ton të ulët fëmijët; ata i përgjigjeshin po aq qetë.
Kur Melihateja u kthye në dhomën e ndenjjes, fytyra e saj ishte zbardhur. Në dorë mbante kutinë e thjeshtë të llakuar, që i dridhej lehtë, ndërsa sytë i ishin mbushur me lot.
– Fjolla… bizhuteritë nuk janë…
– Si nuk janë? Ç’do të thotë kjo?
– Janë zhdukur… i vodhën… – dhe gruaja papritur u shp…