…– dhe gruaja papritur u shpërtheu në vaj, duke fshirë lotët me pëllëmbë dhe duke marrë frymë me ndërprerje.
– Po kush mund t’i ketë marrë, mami? Këtu ishim vetëm njerëzit tanë… – tha Fjolla Nushi, ende e hutuar.
– Dyshoj tek Ylvije Bushati, tek vjehrra jote. Ajo i ka marrë. S’ka tjetër njeri. E mban mend si i mbeti syri tek seti i bizhuterive kur ma dhuruan? Vitin e kaluar, kur u takuam, e kisha vënë me atë fustanin blu. E lavdëronte pa pushim, aq sa u çudita nga gjithë ai interes, – shtoi Melihate Lufta, duke u përpjekur të qetësohej. – Para një jave e çova për pastrim, ishte gjithçka në rregull. Tani… asgjë. Dhe kur po largohej, hyri në dhomën e gjumit për të përqafuar nipërit, aty ku qëndronte kutia me stolitë. E mban mend?
Sytë e Fjollës u zgjeruan. Fillimisht e kundërshtoi me mendim, por pastaj i erdhën ndër mend historitë e vjetra nga koha kur Ylvije Bushati merrej me pasuri të paluajtshme dhe zërat për një reputacion jo fort të pastër.
– Nuk e di… a është e mundur vallë?
– A nuk më ke treguar vetë se vite më parë kishte mashtruar një burrë për një shtëpi? Njerëzit rrallë ndryshojnë, bijë. Ti e di këtë, – tha Melihateja me një ton tashmë më të vendosur.
– Mendon se do ta bënte një gjë të tillë këtu, në shtëpinë tënde?
– Ajo gjithmonë më ka parë si naive. As ty s’të ka pëlqyer ndonjëherë. Kujto dhuratën e martesës suaj: me gjithë pasurinë që ka, ju solli vetëm dy palë çarçafë. Është dorështrënguar dhe e interesuar, Fjolla!
Ndërkohë, Ylvije Bushati ishte nisur për në shtëpi me të birin, Oltian Rexha. Banonin jo larg. Sapo makina u ndal, ai zbriti dhe u drejtua për në apartament, sepse Fjolla e kishte telefonuar për t’i thënë se do të qëndronte me fëmijët te e ëma atë natë. Zëri i saj i ishte dukur i trazuar, por Oltiani vendosi të mos e shtynte bisedën për atë çast.
Ylvija, ndërkaq, po kërkonte në çantë për portofolin. E përmbysi mbi sedilje, nxori gjithçka – çelësa, kuletë kozmetike, faturëza – por portofoli nuk gjendej askund.
E tronditur dhe e pasigurt se çfarë kishte ndodhur, i kërkoi falje shoferit të taksisë dhe e pyeti nëse mund ta shlyente pagesën përmes aplikacionit bankar në telefon. Fatmirësisht, ai pranoi pa kundërshtim. Pas pagesës, Ylvija i kërkoi të mos e çonte menjëherë në shtëpi, por ta sillte një rrotull nëpër qytetin e natës.
Zhurma monotone e rrugës e ndihmonte gjithmonë të mendonte qartë. Si ish-agjente imobiliare, kishte kaluar gjysmën e jetës nëpër makina, duke lëvizur nga një pronë në tjetrën. Dikur kishte pasur automjetin e saj; tani i mjaftonte taksia.
Shoferi, i kënaqur për xhiron shtesë, e çoi nëpër bulevardet e ndriçuara, duke e vëzhguar herë pas here nga pasqyra. Ata që punojnë në taksi e ndjejnë kur klienti ka nevojë për fjalë. Edhe ai e kuptoi se heshtja nuk do ta ndihmonte gruan e trazuar.
– Mos u shqetësoni kaq shumë, zonjë. Ndoshta ju ka rënë diku pa e vënë re?
– Jam gjashtëdhjetë e shtatë vjeçe. Në gjithë jetën time s’kam humbur asgjë. As dorezat kur isha fëmijë, – u përgjigj Ylvije Bushati me krenari të lënduar.
– Atëherë ndoshta ju kanë vjedhur? Ka plot hajdutë që ta nxjerrin portofolin nga çanta pa e ndier fare.
Ylvija heshti një çast, pastaj tha me zë të ulët:
– Isha për vizitë tek një grua që dikur u pushua nga puna për vjedhje. Kam pothuajse bindjen se… është ajo. Gjithmonë më ka parë si më të pasur se sa jam dhe më ka pasur zili.
– Nëse dyshoni, mund t’ju çoj në komisariat. Është afër, – propozoi shoferi me mirëdashje.
– Jo. Më dërgoni në shtëpi, në adresën që dhamë. Nesër do të merrem me këtë punë.
Atë natë, Ylvije Bushati nuk mbylli sy. Në mendje i rikthehej momenti kur, gjatë një vizite të mëparshme, Melihate Lufta kishte marrë portofolin e saj në dorë për ta parë kartën bankare. E kishte rrotulluar, e kishte prekur lëkurën dhe kishte thënë me admirim se dukej i shtrenjtë, sikur të kushtonte një pasuri të tërë.
Dhe Ylvija ishte e sigurt se portofoli ndodhej në çantë kur ajo hyri në shtëpinë e Melihates atë mbrëmje…