…kur ajo kishte hyrë në shtëpinë e Melihate Luftës atë mbrëmje. Gjysmë ore më parë kishte blerë një çamçakëz me mente në kioskun pranë pallatit, kishte nxjerrë para nga portofoli për ta paguar. Pra, ishte e sigurt: sendi ndodhej në çantë kur hyri. Kur doli… nuk ishte më. Së bashku me të, kishin humbur kartat dhe të gjitha paratë.
Të përballej hapur me këtë dyshim ishte e dhimbshme për Ylvije Bushatin. Megjithatë, vendimin e kishte marrë. Nuk mund ta linte më pezull.
As Fjolla Nushi me të ëmën, Melihate Luftën, nuk kishin vënë gjumë në sy. Në bisedat e gjata të natës risillnin ndër mend çdo fjalë thumbuese, çdo vërejtje të hidhur që Ylvija u kishte bërë ndër vite. Secila, në heshtje, e kishte shpallur tjetrën fajtore.
Mëngjesi në shtëpinë e Fjollës nisi me cicërimat e gëzuara të fëmijëve dhe me një telefonatë që e preu atmosferën si thikë.
– Fjolla, po vij tani tek ju. Kam diçka serioze për të diskutuar me ty dhe me nënën tënde, – tha Ylvija me një zë të ftohtë, të prerë.
– Edhe ne kemi për të folur me ju, – ia ktheu Fjolla po aq akullt, e lënduar për nderin e së ëmës.
Sapo mbylli telefonin, Melihate iu afrua dhe e përqafoi fort.
– Mos u mërzit, bijë. Nëse duhet, shkoj edhe në polici. S’do ta lë askënd të më hedhë baltë. Të më zhdukë stolitë e mia! Ku kam rënë, Fjolla?
– Mami… – u dëgjua zëri i hollë i Taulant Tolës. – Duhet të të them diçka.
– Zemër, jo tani, të lutem. Ha mëngjesin dhe shiko që edhe motra të hajë, mirë?
– Mami! Gjyshja! – ndërhyri Qëndresa Prendi me zë të dridhur. – Ne i morëm!
– Çfarë morët, o dritat e mia? – e ngriti Melihate mbesën në krahë, ndërsa vogëlushja iu shtrëngua fort në qafë.
– Na fal…
– Ne morëm varëset e gjyshes Melihate… dhe portofolin e gjyshes Ylvije! – shpërtheu Taulanti, me sytë mbyllur e faqet flakë të kuqe.
– Si? – Fjolla mbeti pa fjalë. – Pse do ta bënit një gjë të tillë?
– Po luanim… dhe… – Qëndresa kërkonte fjalët, gati në të qarë.
Melihate psherëtiu thellë.
– O Zot, sa mirë që doli kështu! – tha ajo, duke u përpjekur të ruante qetësinë. – Keni bërë shumë gabim, shumë! Por do t’ia thoni edhe gjyshes Ylvije atë që sapo na thatë, apo jo? Ku janë sendet?
Taulanti vrapoi drejt dhomës së ndenjjes dhe, nga pas divanit, nxori portofolin dhe kutinë me stolitë. Sapo u kthye, ra zilja e derës.
Ylvija hyri si stuhi. Fytyra e zbehtë, sytë e tendosur, çdo lëvizje e saj tregonte nervozizëm të përmbajtur me zor.
– Ylvije, të lutem, ulu. Le ta sqarojmë me qetësi, – i tha Fjolla me ton të butë, por të vendosur.
– Faleminderit, por preferoj të qëndroj në këmbë. Bëhet fjalë për diçka tepër serioze, – u përgjigj ajo prerazi.
Melihate mori guximin.
– Motër, e di që të ka humbur portofoli, – foli drejtpërdrejt.
– Pra as që do të përpiqeni të mohoni? – sytë e Ylvijes shkrepëtinë.
– Edhe unë kam humbur një send. Setin tim të bizhuterive… atë që ma dhuruan për përvjetor. Dhe… më vjen turp ta pranoj, por mendova se mos e kishe marrë ti, – rrëfeu Melihate, me fytyrën që i skuqej nga sikleti.
Ylvija u step. Për disa çaste mbeti pa reagim, pastaj kolliti lehtë, e kapur mes indinjatës dhe turpit.
Heshtjen e rëndë e theu Fjolla:
– Fëmijë, ejani këtu.
Taulanti dhe Qëndresa hynë ngadalë, me kokat ulur. Në duar mbanin portofolin dhe stolitë, të cilat ua dorëzuan gjysheve.
– Na falni… – pëshpëriti Taulanti, pa guxuar t’i shihte në sy.
Një qetësi e çuditshme mbushi dhomën.
– Unë… gabova rëndë, Melihate. Më fal që dyshova për ty, – tha Ylvija me zë të ulët, duke vështruar dyshemenë.
– Edhe unë të kërkoj ndjesë. S’duhej të mendoja ashtu për ty, – ia ktheu Melihate dhe bëri një hap përpara, duke e përqafuar fort.
Tensioni u shpërnda si mjegull në diell.
– Çfarë thoni për një filxhan çaj? Më duket se na duhet të gjithëve, – propozoi Fjolla me një buzëqeshje të lehtësuar.
Fëmijët nuk u qortuan. Përkundrazi, pa e kuptuar, ata u bënë ura që bashkoi dy zemra të lënduara. Nga ai mëngjes, në atë shtëpi u rikthye paqja që prej kohësh mungonte.