— Ç’është kjo tersllëk! Mos vallë mbeta këtu në vend? — murmuriti me nervozizëm Vesa Dushku, ndërsa ndiente si rrotat e “Peugeot”-it të saj të vogël rrotulloheshin kot, duke u zhytur gjithnjë e më thellë në përzierjen e bardhë e të pistë të borës që kishte rënë pa pushim gjatë natës.
— Po pse u futa në këtë rrugë? E dija që do mbetesha diku rrugës. Qyteti është mbuluar deri në grykë me borë. Asnjë rrugë s’është pastruar. Ç’rremujë e papërgjegjshme!
Ajo provoi edhe disa herë të tjera të nxirrte makinën nga gracka e ngrirë, duke shtypur gazin me shpresë, por përpjekjet rezultuan të kota. Automjeti vetëm sa rrëshqiste në vend.
Me një psherëtimë të thellë, Vesa doli jashtë dhe hodhi një vështrim kritik rreth e rrotull, duke vlerësuar situatën ku ishte bllokuar.
— Dhe tani ç’bëhet? As ta lë makinën nuk mundem. Duhet të thërras ndihmë. Dokumentet po më presin dhe unë rri këtu si e gozhduar.
Sot shefja e kishte ngarkuar Vesën t’i dorëzonte projektet një klienti të rregullt të zyrës. Zakonisht këtë detyrë e kryente Diella Kovaçi, një vajzë e re, e shkathët dhe gjithnjë në lëvizje. Por sot ajo kishte marrë pushim. Dhe me të drejtë. Duke parë kaosin që kishte pushtuar rrugët, më me fat ishin ata që kishin vendosur të mos dilnin fare nga shtëpia.
Vesa telefonoi shefen dhe ia përshkroi me hollësi gjendjen.
Melihate Frashëri nuk e fshehu pakënaqësinë.
— Çfarë ke ndërmend të bësh, Vesa? Klienti pret projektet. A mund të shkosh në këmbë? Sa larg është zyra prej andej?
— Jo shumë, vetëm dy blloqe më tej. Por s’mund ta braktis makinën në mes të rrugës, e kuptoni edhe ju. Po përpiqem të lidhem me burrin. Ai e ka makinën më të fuqishme. Ndoshta vjen e më tërheq. Nëse jo, do të detyrohem të thërras shërbimin e emergjencës.
— Vesa, bëj si të duash, por zgjidhe këtë punë sa më shpejt! — dëgjohej zëri i shefes që ngrinte tonin. — Mos e vono!
— Do mundohem të gjej një zgjidhje, — u përgjigj ajo me një zë të rënduar dhe mbylli telefonin.
— Vetëm mua më ndodhin këto! Gjithmonë futem në situata të tilla, — foli me vete, e acaruar.
Thirrja ndaj bashkëshortit vazhdonte të binte pa përgjigje. Telefoni kumbonte këmbëngulës, por askush nuk e hapte.
— Sa herë më duhet, nuk përgjigjet! Sikur të ishte ndonjë agjent sekret! — shpërtheu ajo me nerva. — Mirë, sonte do flasim bashkë. Do ta shohim!
Ajo hodhi edhe një herë sytë përreth, duke analizuar me kujdes vendndodhjen. Në fakt, rrugica ku kishte hyrë nuk ishte e frekuentuar. Ishte e qetë, pothuajse e zbrazët. Vesa kishte zgjedhur të kalonte andej vetëm për të shkurtuar rrugën dhe për t’i shpëtuar trafikut të rënduar. Por nuk e kishte parashikuar sa i thellë ishte kolapsi i borës.
Duke vendosur ta linte për momentin makinën aty dhe të mendonte një zgjidhje tjetër të përkohshme, ajo mori frymë thellë, përgatiti dosjen me projektet dhe u përpoq të ruante qetësinë, pa e ditur se sfida e vërtetë sapo kishte filluar.