E shtyrë nga ndjenja e përgjegjësisë, Vesa vendosi ta linte përkohësisht makinën aty ku kishte ngecur dhe, me dosjen e mallkuar nën sqetull, u nis me hap të shpejtë drejt zyrës së klientit.
Bora i zinte këmbët deri në pulpë dhe çdo hap kërkonte përpjekje të dyfishtë. Fryma i merrej, gjoksi i digjte nga ajri i ftohtë, por ajo vazhdonte përpara, e vendosur të arrinte në kohë. Ndërkohë përpiqej të telefononte shërbimin e emergjencës rrugore, por linjat ishin të mbingarkuara dhe sinjali ndërpritej vazhdimisht. Në atë kaos dimëror, as kjo nuk ishte e lehtë.
Papritur, Vesa ngriu në vend.
Rreth dhjetë metra më tutje, pamja që iu shfaq para syve nuk po përputhej me asnjë shpjegim të arsyeshëm. Për një çast mendoi se po gabonte, se bora dhe lodhja po i luanin lojëra me shikimin.
Në trotuarin e mbuluar trashë me borë, një grua e re përpiqej me vështirësi të shtynte një karrocë fëmije. Dhe krahu që e ndihmonte nuk i përkiste askujt tjetër, përveçse… burrit të saj.
— Ylli?.. — i doli zëri i mekur, pothuaj i padëgjueshëm. — Çfarë po ndodh këtu?
Pastaj, si të zgjohej nga një tronditje, thirri me zë të lartë:
— Ylli Beqiri!
Ai u drodh dhe ktheu kokën me nxitim nga të gjitha anët, duke kërkuar burimin e atij zëri që nuk mund ta ngatërronte me asnjë tjetër. Kur pa Vesën që po afrohej me hapa të shpejtë dhe fytyrë të ngrysur, iu duk sikur u tkurr. Madje bëri një hap pas, duke u larguar instinktivisht nga gruaja me karrocën, e cila tani po e vështronte me kureshtje të hapur të panjohurën që po u afrohej.
— Ylli, zemra ime, ma shpjegon dot ç’po ndodh? — pyeti Vesa sapo arriti pranë tyre, duke i rënë lehtë vetes me dosje si me abaniko nga vapa që, çuditërisht, po e mbyste mes acarit.
Djersa i rridhte nëpër ballë, ndonëse temperaturat ishin nën zero.
— Çfarë të ndodhë? Asgjë e veçantë… Thjesht po i jepja një dorë. E sheh vetë si janë rrugët, askush s’i ka pastruar. Nënat me karroca mezi kalojnë.
— Këtë e kuptoj shumë mirë. Rrugët në qytetin tonë janë për të qarë hallin. Por unë po të pyes diçka tjetër: kush është kjo zonjë? — Vesa tregoi me gisht drejt të panjohurës. — Dhe pse ti, në këtë orë, nuk je në vendin tënd të punës, por në anën tjetër të qytetit, duke shtyrë karroca me gra që nuk i njoh fare? Kush është ajo?
— Kjo? — Ylli e pa i habitur gruan pranë tij, sikur vetëm tani po i kujtohej diçka. — Po… meqë ra fjala, si quheni?
— Si the? — ajo u step, e fyer. — Kjo është kulmi! Emri im është Flutura Pano. Për pjesën tjetër, nëse Ylli e sheh të arsyeshme, le t’jua shpjegojë vetë.
Me një qëndrim krenar, ajo vazhdoi rrugën, duke shtyrë karrocën përmes borës, ndërsa Ylli mbeti përballë Vesës, i vetëdijshëm se përballja e vërtetë sapo po niste.
— Epo, fol, Ylli… — tha Vesa me zë të ulët, por të tendosur, duke e parë drejt në sy dhe duke pritur shpjegimin që ai nuk mund ta shtynte më.