Ylli mori frymë thellë dhe u përpoq të ruante qetësinë, ndonëse e ndiente se situata po i rrëshqiste nga duart.
— Po të dëgjoj, zemër… çfarë do të më thuash? — foli ai me një ton të butë, ndërsa Vesa Dushku mezi përmbahej të mos e shpërthente aty për aty. Ajo donte fillimisht të dëgjonte versionin e tij, pastaj të vendoste.
— Dhe ti, meqë ra fjala, çfarë po bën këtu? Nuk duhej të ishe në zyrë në këtë orë? — ia ktheu Ylli, duke mbledhur vetullat, sikur sapo i kujtohej roli i tij si bashkëshort.
Ai gjithmonë kishte besuar se mënyra më e mirë për t’u mbrojtur ishte të sulmoje i pari.
— Unë jam në punë! — ia preu Vesa ashpër. — Madje po çoja dokumentet te klienti. — Ajo i tundi para hundës një dosje të trashë. — U bllokova këtu afër nga trafiku. Mos u përpiq të më shmangesh!
— Unë… më dërgoi shefi…
— Të dërgoi larg? — ironizoi ajo. — S’do ishte keq. Unë në vend të tij do t’i kisha hequr nga puna specialistët që bredhin në mes të orarit. Sidomos kur bredhin me Flutura të ndryshme.
— Të lutem, më dëgjo! — u ngut Ylli. — Më ka nisur këtu Eduart Sota.
— Kush? — shpërtheu Vesa në të qeshur të thatë. — Çfarë emri qenka ky?
— Shefi im. Ta kam përmendur plot herë, por ti s’më dëgjon kurrë. Më kërkoi t’i jepja një dorë vajzës së tij. Taksitë s’po lëvizin, qyteti është paralizuar nga trafiku. Ajo duhet ta çojë djalin urgjentisht te mjeku. E kupton tani?
— Ende jo. Shpjegoje më qartë.
— Më dha adresën dhe më tha t’i ndihmoja të shkonin në poliklinikë. Edhe unë ngeca me makinën dhe e lashë pak më tej. Vendosa t’i shoqëroja në këmbë. Madje as që e dija se quhej Flutura!
— Ah, ky është detaj me rëndësi të madhe, sidomos duke parë “ngjarjet” e sotme, — tha ajo me thumbim.
Ylli qeshi me nervozizëm.
— Sinqerisht, kjo familje më duket pak e çuditshme. Babai quhet Eduart, vajza Flutura… po nipin si do ta kenë pagëzuar? Ndoshta ndonjë emër edhe më ekzotik.
— Ylli, pse ajo Flutura u soll aq mendjemadhe me mua? — e pyeti Vesa, duke e vështruar me dyshim.
— S’di ç’të them… ndoshta, si i ati, mendon se të gjithë jemi në shërbim të tyre, — hodhi ai një hamendësim.
— Më shiko në sy! — urdhëroi ajo papritur, duke vënë re shqetësimin e tij.
— Pse? — u step ai.
— Në sy, thashë!
Në atë çast, celulari i Vesës ra pa mëshirë. Në ekran shfaqej emri i Melihate Frashërit. Shefja kërkonte të dinte pse projekti nuk ishte dorëzuar ende te klienti.
— Po vij menjëherë, zonja Melihate. Jam rrugës, do ta dorëzoj shumë shpejt, — u përgjigj Vesa me zë të shpejtë, duke hedhur një sy paralajmërues nga Ylli, sikur t’i premtonte se kjo bisedë mes tyre ende nuk kishte përfunduar.