— E mora mesazhin, zonja Melihate. Po, po, e kuptova qartë, — tha Vesa dhe e mbylli telefonin me një frymëmarrje të rëndë.
Pastaj u kthye nga Ylli me sy që i shkreptinin.
— Ja ku e pate! Për fajin tënd mora qortim nga shefja. Në shtëpi do ta vazhdojmë këtë muhabet, mos u rehato fare, i dashur, — ia priti me një ton që s’linte vend për dyshim. — Shko tani pas asaj “Flutura Pano”-s sate. Me këtë borë s’ka shkuar larg. Unë po vrapoj për në zyrë.
Ajo u nis me nxitim drejt klientit, por mendja i punonte me shpejtësi tjetër. Po përpiqej të rindërtonte çdo detaj, çdo fjalë të Yllit. Diçka nuk i përputhej. Historia e tij kishte boshllëqe. Nuk i besohej plotësisht. Megjithatë, ishte e vendosur: do ta nxirrte të vërtetën në dritë, sido që të ishte.
Në mbrëmje, sapo hynë në apartament, Vesa hoqi pallton dhe, pa humbur kohë, iu drejtua:
— Më jep numrin e shefit tënd.
Ylli u shtang.
— Për çfarë të duhet? Nuk po më beson?
— Besim? Mos më bëj të qesh. Dua siguri, jo fjalë. Do të flas me takt, mos ki merak. Nëse ke qenë i sinqertë paradite, s’ke pse shqetësohesh. Nëse jo… më mirë lutu që të kem gabuar.
— Ndoshta s’është e nevojshme… siklet i madh, — mërmëriti ai.
— Është e nevojshme. Mjaft fole.
Vesa formoi numrin me vendosmëri.
— Përshëndetje, zoti Eduart Sota! Jam Vesa Dushku, bashkëshortja e Ylli Beqirit. Po, pikërisht për të bëhet fjalë. Më ndodhi një situatë e çuditshme sot: e pashë gjatë orarit të punës, në një lagje tjetër, me një zonjë që nuk e njoh. A mund të më sqaroni pak? … Si? Vërtet? E kuptoj. Jo, aspak kundërshtim nga ana ime. Ju falënderoj për shpjegimin. Përshëndetje Flutura Panos… dhe nipit. Si e ka emrin vogëlushi? — qeshi lehtë ajo.
Ylli e ndiqte me sy çdo lëvizje të saj. Vetëm kur buzët e Vesës u harkuan në një buzëqeshje, ai u çlirua disi.
— E di si quhet nipi? Rei! Ç’botë e vogël! — tha ajo, duke tundur kokën. — Mirë pra, je i shfajësuar për sot. Hajde të hamë darkë. Por herën tjetër më lajmëro kur endet nëpër qytet. Nuk dua surpriza të tjera.
Kaloi një muaj. Dhe atëherë Vesa mësoi të vërtetën. Një të vërtetë të hidhur, që i rrëzoi çdo iluzion.
Një fqinjë e moshuar i tregoi se Ylli prej kohësh ngjitej fshehurazi në katin e shtatë, te Ina Kastrati — një vajzë e re, beqare, e cila para tre muajsh kishte sjellë në jetë një djalë.
Kështu ndodh ndonjëherë. Takimi i asaj dite në qytetin e mbuluar nga bora nuk kishte qenë rastësi. Ishte një paralajmërim.
Vesa kërkoi divorc. Ndërsa Ylli u shpërngul në katin e shtatë.