— Ti s’ke qenë kurrë gjaku ynë! — e tha Mimoza Nano me një zë aq të lartë, sa të mos i shpëtonte askujt në dhomë.
— Asnjëherë s’u bëre e jona. Je gruaja e Besnikut, kaq.
Unë nuk lëviza. Qëndrova e qetë.
Dhe në mendje më kaloi, ftohtë e hidhur: po fatura e qendrës ku rri ajo, a quhet edhe ajo “jo e jona”?
Por kjo erdhi më vonë, në fund të gjithë asaj dite. Fillimi, çuditërisht, ishte te reçeli.
Kavanozi me reçel rrushi të zi
Ishte reçel rrushi të zi. Në një kavanoz qelqi, me kapak pëlhure të lidhur me spango, tamam siç i pëlqente Mimoza Nanos që nga fëmijëria, siç ia përgatiste dikur nëna e saj. Atë bisedë e kisha mbajtur mend me kujdes. Dhe gjithmonë ia bëja ashtu.
Atë të diel shkova tek ajo rreth orës tre. E gjeta ulur në kolltukun pranë dritares, atë ngjyrë vishnje, me mbështetësen e krahut të fundosur, që e kishte marrë me vete nga shtëpia kur ishte shpërngulur. Nuk u ngrit. As kokën nuk e ktheu si duhet.
— Reçel? — pyeti, duke e prekur kavanozin vetëm me cep të syrit.
— Lëre atje.
As “faleminderit”. As “ulu, Dafina”. Vetëm një urdhër i thatë: “lëre atje”.
Pas shpinës së saj, pranë parvazit të dritares, ishte rehatuar fqinja, Ornela Osmani. Kishte ardhur për një çaj dhe, si zakonisht, kishte mbetur gjysmë dite. Më vështronte me atë shprehje që gjatë tre viteve kisha mësuar ta lexoja pa gabuar: të shohim ç’do të ndodhë tani.
— Kjo është nusja e djalit, — i tha Mimoza Nano Ornela Osmanit.
Pastaj shtoi:
— Epo, erdhi më në fund.
Toni ishte i atij njeriu që në të vërtetë do të thotë: “u duk, më në fund”.
E vendosa kavanozin. U afrova te tavolina pranë dritares dhe lashë çajnikun. Në parvaz qëndronte një vazo me barbarozë të kuqe, të mbajtur për bukuri. Mimoza Nano ia pastronte vetë barërat, përditë. Dhoma mbante erë pikash zemre dhe gjetesh të thara barbaroze.
Për atë dhomë kisha paguar unë tre vjet rresht.
Për pamjen nga korija me mështekna. Për çarçafët e niseshtuar, që ndërroheshin të martave dhe të premteve. Edhe për atë barbarozë në dritare.
Kur, tre vjet më parë, në një tryezë feste, ajo më thirri për herë të parë “bijë”, unë nuk e dija ende se disa fjalë nuk zgjasin përgjithmonë.
Byreçka për Arjanën
Arjana Gjini mbërriti pas dyzet minutash.
Sapo dëgjoi zilen, Mimoza Nano u ngrit. Vetë. Pa u munduar fare, ndonëse pak më parë i ishte ankuar Ornela Osmanit për gjunjët: “S’më binden më, ç’të të them”. Drejt derës shkoi me hap të shpejtë.
— Arjanushka! — zëri iu ndryshua menjëherë. U bë i butë, i ngrohtë, i gjallë.
— Sa mirë që erdhe, po të prisja!
U përqafuan në korridor. Mimoza Nano e përkëdhelte të bijën në shpinë ngadalë, me përmallim. Arjana dukej e drobitur: kredi shtëpie, dy fëmijë, burri larg me punë tre javë nga katër. Por aty, në krahët e së ëmës, u zbut menjëherë dhe i lëshoi supet e tendosur.