Unë kisha mbetur te pragu, me filxhanin e çajit ndër duar.
Pastaj hynë në dhomë. Mimoza Nano e uli Arjana Gjinin pranë vetes, në divan, sikur t’i kishte ruajtur vendin gjithë ditën. Zgjati dorën dhe nxori një pjatëz të vogël.
— Arjanushka, ulu këtu. Të kam lënë një byrek të vogël me mollë, siç të pëlqen ty. E kërkova posaçërisht në kuzhinë.
Në pjatë ishte vetëm një copë.
Unë vazhdoja të rrija në këmbë, me filxhanin në dorë.
— Ja, Arjana është familje, — i tha Mimoza Nano Ornela Osmanit, me atë tonin sikur po shpjegonte diçka të vetëkuptueshme. — E kuptoni? Gjaku yt. Kurse ajo… është gruaja e Besnikut, kaq. Në fund të fundit, njeri i huaj.
Ornela Osmani më hodhi një vështrim. Pastaj pa pjatëzën, më tej barbarozën në dritare.
E mbarova çajin pa thënë asgjë. Filxhanin e lashë në lavaman dhe e shpëlava ngadalë.
U përshëndeta shkurt, një “mirupafshim” që mbeti pezull në ajër. Mimoza Nano vetëm tundi kokën. Ornela Osmani tha “mirë, mirë, shihemi”, me fytyrën e dikujt që ndihej në siklet, por jo aq sa të ngrihej e të ikte.
Dola.
Pagesa automatike
Në makinë qëndrova rreth pesë minuta pa e ndezur motorin.
Ishte prill. Degët e zhveshura të plepit, mbeturinat pranë bordurës dhe një plakë që shtynte karrocën e saj. Pas xhamit vazhdonte një ditë krejt e zakonshme.
Hapa aplikacionin e bankës.
“Pagesa automatike”.
“Pensioni — 28 500 Lekë — tërheqje çdo datë 1 të muajit”.
Tre vjet. Tridhjetë e gjashtë muaj rresht.
Një pjesë Besniku ma kalonte në kartë. Por butonin “pranoj” e shtypja gjithmonë unë. Ishte dora ime.
Hyra te “Menaxho”. Në ekran dolën zgjedhjet: “Ndrysho”, “Pezullo”, “Anulo”.
Shtypa “Anulo”.
E konfirmova.
“Pagesa automatike u çaktivizua”.
Mbylla aplikacionin dhe ndeza makinën.
Gjatë rrugës më vinte ndër mend: ndoshta po e teproja? Ajo është e moshuar. Besniku do të mërzitet. Edhe Arjana ç’faj ka?
Por pagesa automatike nuk është durim. Është një vendim që unë e merrja vetë çdo muaj. Çdo datë 1 shtypja “pranoj” për ta miratuar dhe e quaja mirësjellje. Në të vërtetë, për tre vjet kisha dhënë leje.
E huaj.
Por pagesa ishte e imja.
Heshtja në telefon
Në mbrëmje, Besniku më mori nga udhëtimi i punës.
— Mami thotë se u solle pak çuditshëm, — nisi ai, me zë të matur.
— Si duhej të sillesha?
— E di vetë… Ajo është plakë, lëndohet shpejt. Pse duhej të ikje ashtu…
— Besnik, — i thashë qetë. — Para të gjithëve më quajti të huaj. Para Ornela Osmanit, para Arjanës. Nuk bëra skenë. Thjesht u largova.
— Po mirë, mos e zmadho tani…
— Është plakë, — pranova unë.
— Dhe kushton 28 mijë Lekë në muaj.
Në receptor ra një heshtje e rëndë, e dendur.
— Mos e kthe këtë në… — tha ai pas pak.
— Në çfarë “këtë”?
Ai heshti.