Përgjigje nuk mori formë.
— Natën e mirë, Besnik.
E ktheva telefonin përmbys mbi tavolinë. Pranë tij ishte gota me çaj: livando me trumzë. Besniku e quante gjithmonë “fshesë farmacie”.
E dija se do të telefononte sërish. Sapo ta kuptonte se ajo “këtë” tashmë kishte ndodhur.
Piruni mbi pjatë
Dreka familjare u bë një javë më vonë, në mensën e përbashkët të rezidencës. Në ajër rrinte era e kompostos dhe e pulës së zier. Një tryezë e gjatë, zhurmë enësh, zëra të ulët.
Unë shkova. Mora me vete sallatën me karota dhe kumbulla të thata, atë që Mimoza Nano dikur e kishte lavdëruar. Për tre vjet rresht kisha çuar reçel, sallata, kavanoza të vegjël, buzëqeshje të qeta. Tre vjet me radhë.
Fëmijët përplasnin lugët në pjata. Arjana Gjini fliste për këstet e kredisë së shtëpisë. Besniku shpërndante qofte nëpër pjata. Mimoza Nano qëndronte në krye të tavolinës, drejt si shkop, e rregullt, e ngrirë.
Unë haja pa folur.
Pastaj ajo e uli gotën e kompostos mbi tavolinë. Hodhi sytë nga Arjana Gjini dhe foli me zë të lartë, aq sa ta dëgjonin të gjithë, si të ishte një fjali e hedhur kot:
— Unë Besnikut ia kam thënë prej kohësh: po të ishte martuar me një të vetën, nuk do të kishim njerëz të huaj në shtëpi. E huaj është për ne, Arjana, ti e kupton. I yti mbetet i yti.
E vendosa pirunin mënjanë.
Ngadalë. Pa zhurmë. U ngrita.
Arjana Gjini uli shikimin te pjata. Besniku mbeti i ngrirë. Edhe fëmijët pushuan së përplasuri lugët.
— Mimoza Nano, — thashë me zë të ulët.
Aq ulët, sa të gjithë kthyen kokën.
— Nga data një, pagesën e rezidencës do ta bëni vetë.
Pastaj u ktheva dhe nisa të ecja drejt daljes.
Derën nuk e përplasa. Nuk kishte asnjë arsye.
Në korridor ndihej era e klorit. Dola jashtë dhe qëndrova pak në të ftohtë.
Ndërsa ecja drejt makinës, pyesja veten: a jam e zemëruar me të? Jo. Jam e zemëruar me veten, sepse për tre vjet i çova reçel rrush pa thënë kurrë me zë të lartë atë që duhej thënë. Ajo nuk e dinte se po më lëndonte. Sepse unë heshtja dhe e quaja këtë qetësi. Në të vërtetë, ishte leje.
Ishte prill, por bënte ftohtë.
Katër ditë telefonata
I pari më mori Besniku, ndoshta ende nga mensa. Pas tij dëgjohej një zë që lëvizte si shushurimë.
— Dafina, po ç’ishte kjo tani… nëna u mërzit prapë, fëmijët po shikonin…
— Po shkoj në shtëpi, Besnik.
— Prit, të lutem…
— Mirupafshim.
Më telefonoi edhe në mbrëmje. Foli për “nervat”, për “tensionin”, për faktin që ajo ishte “njeri i moshuar”.
Unë dëgjoja.
— Të dëgjoj, Besnik.
Asgjë më shumë.
Të nesërmen tha:
— Unë nuk i kam ato para. 28 mijë Lekë janë një rrogë e gjysmë për mua…
— E kuptoj.
— Dhe tani?
— Është familja juaj, Besnik.
Ra një pauzë e gjatë. Pastaj ai pyeti:
— Po unë dhe ti nuk jemi familje?
Shtypa “mbyll telefonatën”.
Ditën e katërt, telefonoi vetë Mimoza Nano.