Ishte hera e parë në tre vjet që ajo më merrte vetë. Zëri i saj dukej i ulët, i matur, thuajse i huaj.
— Dafina Fundo… unë nuk doja ta thosha ashtu. Ne jemi familje, ti e kupton vetë.
— Mimoza Nano, po ju dëgjoj.
— Ndonjëherë më del fjala pa e menduar… enët e gjakut, tensioni, në moshën time nuk duhet të mërzitem… Nuk e bëra nga ligësia. Kemi kaq vite…
Zëri i dridhej. Nuk po qante, por ishte fare pranë lotëve.
Kur ajo heshti, i thashë qetë:
— Mimoza Nano, ju dëgjova. Do ta mendoj.
Dhe e mbylla.
Mbi tavolinë, pranë meje, qëndronte telefoni me aplikacionin hapur: pagesa automatike ishte çaktivizuar. Data e fundit e tërheqjes së parave — 1 mars. Deri te data një e muajit tjetër mbeteshin pesëmbëdhjetë ditë.
Ndryshe.
M’u deshën tri ditë për të vendosur.
E di, shumëkush do të thoshte se duhej ta kisha bërë më herët, shumë më herët. Por njerëzit si unë, ata që janë mësuar të mbajnë mbi shpinë gjithçka, nuk largohen menjëherë. Ikim ngadalë. Ama kur vendosim, vendimi është i vërtetë.
E di edhe se dikush tjetër do të thoshte: ajo është e moshuar, nuk bëhet kështu. Ndoshta. Por për tre vjet rresht e mëshirova dhe heshta. Nuk solli asnjë ndryshim.
Besnik Begaj erdhi në mbrëmje. U ul në kuzhinë, në karrigen e qoshes me mbështetëse druri. E mbante filxhanin me të dyja duart, siç bënte gjithmonë kur nuk dinte çfarë të thoshte.
— Kam një marrëveshje për të propozuar, — i thashë.
Ai ngriti kokën.
— Shumë të thjeshtë. Unë vazhdoj të paguaj për shtëpinë e të moshuarve. Siç kam bërë deri tani. Por Mimoza Nano nuk përdor më fjalët “e huaj” dhe “s’je gjaku ynë”. As para njerëzve, as kur jemi vetëm. Thjesht nuk i thotë më.
Besnik Begaj nuk foli. Vështrimin e kishte ngulur te filxhani.
— Po nëse ajo nuk pranon?
— Atëherë, nga data një, pagesën e bën vetë.
Ai tundi kokën ngadalë.
— Mirë.
Mimoza Nano pranoi të nesërmen, përmes tij, pa asnjë gëzim. Vetëm një “mirë”. Ashtu flasin njerëzit kur nuk kanë më zgjedhje.
Unë nuk prisja ngrohtësi prej saj. As fjalën “bijë”. Mora vetëm atë që kërkova: një rregull. Një marrëveshje.
Ndoshta familja është pikërisht kjo. Jo diçka me të cilën lind, por diçka për të cilën njerëzit bien dakord.
Më datën një hapa aplikacionin.
Gjeta rreshtin: “Shtëpia e të moshuarve — 28 500 Lekë”.
Shtypa “Aktivizo”.
Pagova muajin tjetër. Dhe heshtja ndryshoi.
Nuk ishte më ajo heshtja e dikurshme, kur unë gëlltisja gjithçka dhe e quaja durim. Ishte tjetër lloj qetësie: ajo që vjen kur e di se ekziston një rregull. Dhe ai rregull është i yti.
Po ju, do të vazhdonit? Apo për ju familje quhen ata që ta thonë me fjalë, jo ata për të cilët paguan çdo datë një?
Ajo nuk iku. Nuk përplasi derën, nuk u nda nga Besnik Begaj. Ajo propozoi një marrëveshje. Të rriturish. Pa histeri. Dhe këtë nuk dinë ta bëjnë shumë njerëz.